บทที่ 100

องค์หญิงสิบสามลอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หลังหยางเอ้อหลางเตรียมอ่างอาบน้ำให้นางเรียบร้อย นางจึงหายเข้าไปในอ่างที่ตั้งอยู่หลังฉากกั้น

ในขณะที่หยางเอ้อหลางออกมารอนางอยู่หน้าฉาก องค์หญิงสิบสามเห็นเงาของสามีที่ยืนอยู่ตรงนั้นจึงเอ่ยเสียงหวานออกมา

"สามีท่านจะช่วยถูหลังให้ข้าได้หรือไม่"

หยางเอ้อหลางพลันตัวแข็งลมหายใจติดขัดยิ่งนัก

“ข้าจะไปเรียกนางกำนัล”

“ข้าไม่ต้องการ ถ้าท่านเรียกพวกนางมาไม่ต้องคุยกับข้าอีก” องค์หญิงสิบสามย่นจมูก พลางตบมือลงที่น้ำด้วยความเจ็บใจที่เขาไม่ยอมทำตามจนสายน้ำกระจายเปียกไปรอบบริเวณ เมื่อให้ช่วยถูหลังไม่ได้ผลเช่นนี้ก็วิธีนี้แล้วกัน

“สามีข้าคล้ายจะเจ็บข้อมือถูหลังไม่ได้ท่านจะช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่ โอ๊ย เจ็บ เจ็บเป็นอย่างยิ่ง”

“ข้า..”

“สามี ข้าเจ็บจริงๆนะ”

นางยังร้องโอดโอยบอกว่าตนเองไม่สามารถดูแลตนเองได้ หยางเอ้อหลางแม้จะรู้ว่าเป็นแผน แต่หัวใจของเขาแข็งแกร่งดั่งหินผา วันนี้อย่างไรเขาก็จะไม่ทำให้ปราณของนางอ่อนแอลงเป็นอันขาด

เมื่อมั่นใจเช่นนั้นท่านแม่ทัพผู้ทรนงจึงเดินเข้าไปหลังฉากกั้น

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเขาได้พบความงดงามราวนางปีศาจยั่วยวนที่อยู่ภายในอ่างอาบน้ำใบนั้นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ หยางเอ้อหลางค่อยๆเดินอย่างเลื่อนลอยดึงแขนเสื้อขึ้นสูงแล้วนั่งลงข้างอ่าง

“ข้าช่วยท่านรีบอาบเถิดอากาศเย็นแช่น้ำนานไม่ดีต่อท่าน”

หลังจากนั้นเขาก็ช่วยนางขัดๆ ถูๆ อีกทั้งเอาแต่ก้มหน้ามองมือตนเอง ใบหน้าแดงจนลามไปถึงใบหู ไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่ประโยคเดียว

องค์หญิงสิบสามเห็นท่าทางเขินอายน่ารักน่าชังนั่นแล้วรู้สึกคันยุบยิบที่หัวใจ นางถือโอกาสลวนลามเขาหลายครั้งอีกทั้งเมื่อเขาเผลอนางไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ องค์หญิงสิบสามดึงหยางเอ้อหลางลงมาในอ่างก่อนจะขยับกายทาบทับเขาเอาไว้

“สามียอมเป็นของข้าเถิด อย่าขัดขืนอีกเลย” นางยิ้มชั่วร้ายออกมา

องค์หญิงสิบสามรู้สึกว่าร่างกายเริ่มมีอาการแปลกประหลาด ลมหายใจเต้นแรงโลดเมื่อเห็นบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีถอดอาภรณ์ออกจากกายจนหมดสิ้นความรู้สึกวาบหวิวเลือดฉีดซ่านไปทั่วกาย

นางเห็นแววตาของหยางเอ้อหลางที่ฟ้องชัดถึงความต้องการในบางสิ่งจากนางอย่างไม่ปิดบัง