บทที่ 134 พนักงานใหม่มากความสามารถ

“ประธานอวี้ บริษัทของคุณใหญ่มาก”

“ตอนนี้นายควรจะเรียกว่าบริษัทของเราสิ นายอย่าลืมสิว่าฉันเซ็นสัญญาจ้างนายเข้ามาทำงานในบริษัทของฉันแล้ว”

อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้า เขาพึงพอใจกับบุคลิกของชายหนุ่มคนนี้พอสมควร

สิบนาทีต่อมา

ฝ่ายวิจัยและออกแบบ

“พาเขาไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่ จากนั้นช่วยดูทีว่าเขาเหมาะกับตำแหน่งงานไหน”

อวี้ฮ่าวหรานส่งโจวเฮิงให้กับหัวหน้าแผนกวิจัยและออกแบบ

“เข้าใจแล้วครับท่านประธาน เมื่อวานเป็นความผิดผมเองที่ไม่สามารถรั้งคนพวกนั้นให้อยู่ต่อได้ ผมต้องขออภัยด้วยจริงๆ ผมจะไม่ทำให้ท่านประธานผิดหวังอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน!”

หัวหน้าแผนกรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

เขายังคงวิตกกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ กลัวว่าอวี้ฮ่าวหรานจะโทษในเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

“ช่างมันเถอะผมไม่ได้โทษคุณ ว่าแต่ตอนนี้เล่าให้ผมฟังหน่อยว่าเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้างผมขอแบบละเอียดๆ เลย”

…

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา

อวี้ฮ่าวหรานตอนนี้กลับมาถึงออฟฟิศของเขาเองแล้ว และกำลังอ่านเอกสารสำคัญที่อยู่บนโต๊ะ แต่ไม่นานหลังจากนั้นประตูก็ถูกเคาะ

“ท่านประธานผมขอขออนุญาตเข้าพบ!”

คนที่มาก็คือหัวหน้าแผนกวิจัยและออกแบบ แต่สีหน้าของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความสุขราวกับว่าเขาเพิ่งถูกรางวัลใหญ่มายังไงยังงั้น

“คุณมีอะไรงั้นเหรอ?”

“ท่านประธาน! เด็กใหม่ที่คุณเพิ่งจ้างมายอดเยี่ยมมากจริงๆ!”

หัวหน้าแผนกวิจัยและออกแบบรู้สึกตื่นเต้นมาก

“เด็กคนนี้มีความสามารถมาก! เขาสามารถผ่านการทดสอบที่ผมให้กับเขาในเวลาอันสั้น ผมขอชมเชยท่านประธานจากใจจริง ท่านเก่งมากที่หาคนแบบนี้เข้ามาได้!”

“อืมดีแล้วๆ”

อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หัวหน้าแผนกวิจัยและออกแบบยังคงไม่หายจากอาการตื่นเต้น เขาพูดขึ้นต่ออีก “ท่านประธาน ความสามารถของเด็กคนนั้นไม่ใช่แค่นั้น! เขายังพบข้อบกพร่องในแบบร่างสินค้าก่อนหน้านี้ แถมยังแก้ไขได้อย่างรวดเร็ว! ผมละอายใจจริงๆ ที่อยู่มานานแล้วแต่กลับไม่พบข้อบกพร่องได้แบบเขา เด็กคนนี้มีพรสวรรค์สูงมากจริงๆ!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อวี้ฮ่าวหรานอึ้งไปพักหนึ่ง เด็กที่บังเอิญรับมามีพรสวรรค์สูงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?

นี่คือสมบัติล้ำค่าของบริษัท!

“เอาล่ะ! คนที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้พวกเราจะรอช้าไม่ได้ คุณรีบไปจัดการหาหน้าที่ๆ เหมาะสมให้กับเขา และถ้าเขาติดขัดอะไรตรงไหนคุณช่วยสอนเขาให้ดีที่สุด”

“แน่นอน! ท่านประธานไว้ใจผมได้เลย! ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” หัวหน้าแผนกวิจัยและออกแบบตบอกตัวเองด้วยสีหน้ามั่นใจ

“เอ่อ… ว่าแต่ท่านประธาน คุณไปสรรหาอัจฉริยะแบบนี้มาจากไหนงั้นเหรอคุณช่วยบอกผมได้ไหม?”

อวี้ฮ่าวหรานเลิกคิ้วหลังจากได้ยินข้อสงสัยของอีกฝ่าย เพราะการที่เขาได้ตัวเด็กคนนี้มาทำงานด้วยจริงๆ แล้วต้องมอบความดีความชอบให้กับเฉิงชิวอวี้!

“จากเพื่อนน่ะ!”

เมื่อคิดย้อนไปว่าหลังจากหาคนได้แล้วเขาก็ตรงกลับมาที่บริษัททันทีโดยที่แทบไม่ได้สนใจฝั่งตรงข้ามเลย เขาก็รู้สึกผิดในใจ

เขาลืมตัวจนทำตัวไร้มารยาทแบบนั้นไปได้ยังไง? ผู้หญิงคนนั้นอุตส่าห์มาช่วยงานเขาตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย แต่เขากลับไล่ให้เธอกลับบริษัทไปด้วยคำขอโทษส่งๆ