บทที่ 135 งดงามจนละสายตาไม่ได้

ไม่ใช่แค่เพียงอวี้ฮ่าวหรานที่ตะลึงงันจากความงดงามของเฉิงชิวอวี้ แม้แต่ผู้คนในร้านอาหารทุกคนต่างก็เหลือบมองเธอกันทั้งนั้นตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในร้าน

ริมฝีปากสีแดงสดและผิวขาวเนียนราวกับหิมะ รวมไปถึงส่วนโค้งเว้าของร่างกายที่สมบูรณ์แบบ มันทำให้ดวงตาทุกคู่ในร้านอาหารต้องหยุดจ้องเธอ

แม้แต่ผู้หญิงก็ละสายตาจากความงดงามนี้ไม่ได้

“โลกนี้มีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้ยังไง!”

“พระเจ้า สวยเกินไปแล้ว!”

“…”

ทันใดนั้น เสียงกระซิบก็เกิดขึ้นมากมายในร้านอาหาร ผู้หญิงสวยระดับนี้มักจะเห็นได้ทางทีวีเท่านั้น

จากนั้นเมื่อทุกคนเห็นว่าเฉิงชิวอวี้เดินไปนั่งลงที่โต๊ะของอวี้ฮ่าวหราน ความอิจฉาริษยาก็บังเกิดขึ้นในใจของคนทุกคน!

ไอ้หนุ่มนั่นมันใครกัน! ทำไมมันถึงโชคดีแบบนี้!

เฉิงชิวอวี้ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเธอดีดนิ้วปลุกสติอวี้ฮ่าวหรานซึ่งกำลังตกตะลึงกับความงามของเธอเองอยู่

“อวี้ฮ่านหราน นายเหม่ออะไรของนาย?”

“ห…หืม? อ้อไม่มีอะไร ผม…ผมแค่คิดถึงเรื่องงานน่ะ…”

หลังจากคืนสติ สีหน้าของอวี้ฮ่าวหรานเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเผลอตัวไปกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ภรรยาของเขาได้แบบนี้

ต่อไปนี้เขาคงต้องควบคุมตัวเองมากขึ้น!

กลับกันแววตาของเฉิงชิวอวี้นั้นมีแต่ความสุข เมื่อเห็นว่าอวี้ฮ่าวหรานเริ่มมองเธออย่างสนใจบ้างแล้ว สิ่งนี้มันทำให้เธอเริ่มมีความหวัง

มองสิ มองฉันอีก!

เฉิงชิวอวี้ผู้นี้น่าดึงดูดใช่ไหมล่ะคนซื่อบื้อ!

“ผมสั่งอาหารไปบ้างแล้ว คุณดูเมนูอีกทีก็แล้วกันว่าต้องการสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม”

อวี้ฮ่าวหรานยื่นเมนูให้อีกฝ่าย

“ไม่เป็นไร ฉันกินตามที่คุณสั่งนั่นแหละ”

เฉิงชิวอวี้ยิ้มอย่างอ่อนหวานและตอบกลับ ซึ่งมันทำให้บรรดาผู้คนในร้านอาหารที่แอบมองเธออยู่ถึงกับใจสั่นไหว

ทั้งรอยยิ้ม กิริยามารยาท และใบหน้าอันงดงาม มันไม่มีทางที่ผู้หญิงธรรมดาๆ ทั่วไปจะเทียบกับเธอได้เลย

แม้แต่ผู้รอบรู้อย่างอวี้ฮ่าวหรานก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะจนเขาต้องปรับลมหายใจตัวเองเพื่อทำให้สติมั่นคงไม่เผลอไผลไปตามเสน่ห์ที่น่าดึงดูดของฝั่งตรงข้าม

“เอ่อ…วันนี้ผมขอขอบคุณจริงๆ สำหรับความช่วยเหลือในตอนเช้า ถ้าไม่ได้คุณ ผมเกรงว่าป่านนี้ผมยังคงไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน”

“แล้วคนที่คุณจ้างมาวันนี้ล่ะ สรุปแล้วเป็นยังไงบ้างพอจบวัน?” เฉิงชิวอวี้ยิ้ม

“เขาทำได้ดีมากทีเดียว แค่เข้างานครึ่งวัน หัวหน้าแผนกวิจัยและออกแบบของผมก็มาชมเขาให้ผมฟังไม่หยุดปาก ความสามารถของเขาจัดว่าเข้าขั้นอัจฉริยะซึ่งนับได้ว่าครั้งนี้ผมได้สมบัติล้ำค่ามาเลยทีเดียว”

เมื่อนึกถึงสีหน้าที่ตื่นเต้นของหัวหน้าแผนกวิจัยและออกแบบ อวี้ฮ่าวหรานก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

เมื่อเฉิงชิวอวี้เห็นสีหน้าที่เบิกบานของอีกฝ่าย เธอก็มีความสุขมาก

“แล้ว…คุณจะขอบคุณฉันยังไงดีล่ะ? แค่อาหารมันไม่พอหรอกนะ…”

น้ำเสียงที่เธอถามออกไปรอบนี้มันแฝงความยั่วยวนเอาไว้ด้วย และยิ่งไปกว่านั้น มือที่เรียบเนียนดุจหยกของเธอก็ค่อยๆ เคลื่อนมาจับมือของอวี้ฮ่าวหรานและลูบไล้อย่างหยอกล้อ

เธอได้ตัดสินใจแล้ว ว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นจริงในคืนนี้ เธอก็พร้อมกับมันเต็มที่!

เธอชอบเขามากจริงๆ!

ต้องรู้ว่าตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยรุกผู้ชายแบบนี้มาก่อนเลย เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เธอถึงมีความรู้สึกคลั่งไคล้เขานัก มันเหมือนกับว่าเธอเป็นแมลงเม่าที่กำลังเล่นกับไฟ!

อวี้ฮ่าวหรานเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อถูกสัมผัสอย่างยั่วยวนจากอีกฝ่าย หัวใจของเขาเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ หากเป็นผู้ชายทั่วไปคงจะอดใจไม่อยู่แน่นอนเมื่อเจอกับผู้หญิงที่สวยขนาดนี้รุกเข้าหา

อย่างไรก็ตามในขณะที่จิตใจของเขากำลังปั่นป่วน จู่ๆ ใบหน้าภรรยาของเขาก็ผุดขึ้นมาในสมองซึ่งมันทำให้อารมณ์ของเขากลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

อวี้ฮ่าวหรานค่อยๆ จับมือของเฉิงชิวอวี้ออกจากมือเขาอย่างแผ่วเบา จากนั้นจึงดึงมือของเขากลับคืนมาอย่างสุภาพ

“พวกเรามาทานอาหารเรียกน้ำย่อยที่มาเสิร์ฟแล้วรอกันก่อนเถอะ ส่วนเรื่องขอบคุณเดี๋ยวผมจะคิดวิธีตอบแทนที่เหมาะสมให้แน่นอน”

อวี้ฮ้าวหรานเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างใจเย็น