บทที่ 137 วิกฤตบริษัทอีกรอบ

ผู้นำกลุ่มที่กำลังถูกบีบคออยู่ตื่นตระหนกและรีบขอความเมตตาทันที

“พูดมา!”

ดวงตาของอวี้ฮ่าวหรานเย็นชา เขาไม่เคยสุภาพกับศัตรู!

อันที่จริง ช่วงเวลาหลายหมื่นปีกับการเป็นจักรพรรดิเทพ เขาไม่เคยสุภาพกับใครเลยด้วยซ้ำ แต่พอกลับมาที่โลกมนุษย์ด้านที่อ่อนโยนของเขากลับค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาเรื่อยๆ โดยที่เขาเองก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน

“ผมบอกแล้วๆ! มันคือหยวนหลง! หยวนหลงสั่งให้เราคอยสืบเรื่องของคุณ!”

“หยวนหลง? มันอยากสืบเรื่องของฉันไปทำไม?” อวี้ฮ่าวหรานถามกลับด้วยสีหน้าเดือดดาล

“ผ…ผมไม่รู้! เขาแค่ขอให้เราตามสืบเรื่องของคุณไปเรื่อยๆ แต่ไม่ได้บอกเหตุผลว่าทำไม”

ภายใต้สายตาที่แสนจะเย็นชาของอวี้ฮ่าวหราน ผู้นำกลุ่มบอกทุกอย่างที่เขารู้อย่างหมดเปลือกไม่กล้าเก็บงำอะไรไว้แม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม อวี้ฮ่าวหรานยังคงมีเรื่องคาใจบางอย่าง แต่เมื่อถามต่อไปอีกและเห็นว่าอีกฝ่ายไม่รู้เรื่องอะไรมากไปกว่านี้แล้ว เขาจึงตัดสินใจปล่อยให้คนทั้งห้าที่รอดชีวิตแบกศพเพื่อนตัวเองกลับไปเตือนหยวนหลงว่าอย่ามายุ่งกับเขาอีก

การฆ่าคนทั้งหมดนี้ไปเลยนั้นไม่ได้ประโยชน์อะไร การปล่อยให้คนเหล่านี้เอาความน่ากลัวของเขาไปเล่าต่อมันจะทำให้หยวนหลงเกรงกลัวเขาได้มากกว่า

หลังจากกลับขึ้นรถของตัวเอง อวี้ฮ่าวหรานก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย

ทำไมหยวนหลงต้องให้คนติดตามเขา?

รอบที่แล้วเขายังขู่ฝั่งตรงข้ามไม่พออีกงั้นเหรอ?

หลังจากครุ่นคิดอยู่ได้สักพักก็ยังคิดไม่ออก ดังนั้นเขาจึงทำได้แต่ถอนหายใจแล้วขับรถกลับคอนโด

ตอนนี้หลี่หรงและถวนถวนน่าจะนอนหลับไปแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็อุ่นใจเล็กน้อย ถ้าเขาเสียงเบาพอคงไม่ทำให้ใครตื่นแน่ๆ จริงไหม?

“พี่กลับมาแล้วเหรอ ทำไมวันนี้กลับช้าจัง”

โดยไม่คาดคิด ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปด้านใน อวี้ฮ่าวหรานก็พบว่าไฟที่ห้องนั่งเล่นยังคงเปิดอยู่ และหลี่หรงซึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาก็หันกลับมาทักเขาอย่างรวดเร็ว

เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยังไม่หลับ

“อะแฮ่ม คือมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างที่พี่ขับรถกลับบ้านน่ะ”

อวี้ฮ่าวหรานเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วนในระหว่างอธิบาย ซึ่งถ้าพวกนักเลงเมื่อครู่นี้มาเห็นภาพตรงหน้า พวกมันคงตกตะลึงจนตาค้างเป็นแน่!

ชายที่น่ากลัวเหมือนปีศาจจากนรกเมื่อครู่พอกลับถึงบ้านดันกลายร่างเป็นเหมือนแมวตัวน้อยที่กลัวว่าจะถูกเจ้านายตีเพราะออกไปตลอนนอกบ้านมาทั้งวันซะงั้น

“เอ่อ…งั้นเดี๋ยวพี่ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ”

อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกว่าเรื่องคืนนี้มันค่อนข้างอธิบายลำบาก ดังนั้นเพื่อไม่ให้หลี่หรงถามคำถามอะไรต่อไป อวี้ฮ่าวหรานจึงพูดตัดบทอย่างรวดเร็ว

“อืม ถ้าพี่ยังไม่ง่วงและยังหิวอยู่ พี่จะกินข้าวก่อนก็ได้ ยังมีผัดผักกับหมูทอดที่ฉันเก็บเอาไว้ให้อยู่ในครัว พี่ก็ไปอุ่นเอาเองแต่พอกินเสร็จพี่ล้างจานด้วยก็แล้วกัน ฉันไปนอนก่อนล่ะ” เมื่อพูดจบ หลี่หรงก็ปิดทีวีและลุกขึ้นเตรียมจะเดินกลับเข้าไปในห้องของเธอเอง

“อืม เธอไปนอนเถอะไม่ต้องห่วงพี่”

อวี้ฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย และถามตัวเองว่าความสุขคืออะไร?

กลับมาดึกแค่ไหนก็ยังมีคนในครอบครัวของคุณกลัวว่าคุณจะหิวหรือเป็นอันตราย

ช่วงชีวิตที่ผ่านมาหลายหมื่นปีในดินแดนแห่งเทพ เขาไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้เลย การที่เขาได้กลับมามีอะไรแบบนี้อีกมันยิ่งทำให้เขารู้สึกหวงแหนชีวิตของเขาเองที่เป็นแบบนี้มากขึ้นไปอีก

…

สองสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในออฟฟิศของอวี้ฮ่าวหราน