บทที่ 222 ซูหว่านเอ๋อร์เชิญชวน

อวี้ฮ่าวหรานมองกระบี่สั้นในกล่องพลางถอนหายใจ

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพียงหลินป๋อโชคดีได้สมบัติล้ำค่า แต่มันเหมือนกับว่าอีกฝ่ายขุดเจอขุมทรัพย์กองโตเลยต่างหาก

หลังจากคุยกันไปได้อีกสักพัก อวี้ฮ่าวหรานจึงขอตัวกลับ ทว่าก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้เดินออกจากห้องไป ซูหว่านเอ๋อร์ก็เอ่ยเรียกหยุดเขาก่อน

“อวี้ฮ่าวหราน!”

“หืม? มีอะไรงั้นเหรอ?”

อวี้ฮ่าวหรานหยุดเดินและหันกลับไปหาอีกฝ่าย ซึ่งชายหนุ่มก็ได้เห็นว่า ซูหว่านเอ๋อร์กำลังก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

หลังจากตะโกนเรียก ดูเหมือนว่าเธอจะใช้ความกล้าไปหมดเรียบร้อย

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเรียกแต่ไม่พูดอะไรต่อ อวี้ฮ่าวหรานจึงหันไปถาม หลินป๋อด้วยสีหน้างุนงง

“นี่…หลานสาวของคุณต้องการพูดอะไรกับผมกันแน่?”

“ฮ่า ๆ เรื่องราวของหนุ่มสาวคนแก่อย่างฉันขอไม่ยุ่งด้วยจะดีกว่า”

หลินป๋อหัวเราะเสียงดังก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมกับกล่องกระบี่ ปล่อยให้คนทั้งคู่อยู่ตามลำพังในห้องสองคน

“คือว่า…”

เมื่อเวลาผ่านไป ซูหว่านเอ๋อร์ก็เริ่มรวบรวมความกล้าได้และพูดขึ้นอีกหน

“คือ…ที่บ้านของฉันก็มีวัตถุโบราณที่ฉันซื้อสะสมเอาไว้เยอะอยู่เหมือนกันแต่ฉันไม่แน่ใจว่าทุกชิ้นเป็นของแท้หรือเปล่า มันคงจะดีหากคุณช่วยไปดูพวกมันให้ฉันบ้าง…”

หลังจากพูดจบ ซูหว่านเอ๋อร์ก็หลบตาอีกครั้งราวกับว่าเธอใช้ความกล้าหมดไปอีกแล้ว

อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกงุนงง เรื่องแค่นี้เองทำไมถึงไม่กล้าพูดกับเขาขนาดนี้?

หรือว่าเธอจะ…

“หากเป็นการดูวัตถุโบราณ ทำไมคุณไม่เอาพวกมันมาที่นี่ด้วยเลย? หรือว่ามีอะไรไม่สะดวก?”

เขาถามกลับด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่

“คือฉัน….”

ซูหว่านเอ๋อร์สูดหายใจลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้าอีกรอบก่อนจะพูดต่อ

“คือคุณช่วยไปที่บ้านฉันไปดูพวกมันกับฉันหน่อยได้ไหม? คือมันมีหลายชิ้นและฉันเองก็…”

ยิ่งเธอพูดแก้มของเธอก็ยิ่งแดงอย่างเห็นได้ชัด

“ก็ได้ ๆ งั้นพวกเราไปกันเลยก็แล้วกันจะได้ไม่เสียเวลา”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพูดจาตะกุกตะกัก อวี้ฮ่าวหรานจึงตอบตกลงตัดบทให้จบ ๆ ไป

“จ…จริงเหรอ? ถ…ถ้างั้นฉันพาคุณไปเลยนะ?”

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตอบตกลง ซูหว่านเอ๋อร์รีบนำทางไปในทันที

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา

อวี้ฮ่าวหรานขับรถไปถึงคฤหาสน์ขนาดใหญ่หลังหนึ่ง ภายใต้การบอกทางของซูหว่านเอ๋อร์

“ที่นี่แหละ จอดตรงนี้ได้เลย”

“เป็นอย่างที่ผมคาดเอาไว้ คุณมาจากตระกูลที่ร่ำรวยจริง ๆ ด้วย”

เมื่อเห็นคฤหาสน์หลังโตที่สวยงาม อวี้ฮ่าวหรานก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นทัก

หลังจากเดินเข้าไปด้านในคฤหาสน์ ซูหว่านเอ๋อร์นำทางชายหนุ่มไปยังห้องจัดแสดงวัตถุโบราณทันที

อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยกับขนาดของห้องจัดแสดงที่มีขนาดใหญ่มากแถมวัตถุโบราณที่อยู่ในห้องนี้น่าจะมีไม่ต่ำกว่า 100 ชิ้น!