บทที่ 256 ปัญหาในแผนกการผลิต

บทที่ 256 ปัญหาในแผนกการผลิต

ผู้จัดการหวังถือโอกาสหยิบเรื่องเพิ่มกำลังการผลิตขึ้นมาพูดเพราะสิ่งนี้มันเกี่ยวกับผลกำไรของบริษัท

“เพิ่มหุ่นยนต์อีกงั้นเหรอ?”

อวี้ฮ่าวหรานอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้ของอีกฝ่าย ในตอนนั้นสาเหตุที่เขาซื้อหุ่นพวกนี้มาเป็นเพราะเขาต้องการแก้ปัญหาการประท้วงของพวกพนักงานในฝ่ายการผลิต

มันก็จริงอยู่หากเขาซื้อหุ่นมาเพิ่มมันจะทำให้กำลังการผลิตของบริษัทเพิ่มสูงขึ้นไปอีก

แต่…

เมื่อนึกถึงตรงนี้ อวี้ฮ่าวหรานมองไปที่บรรดาพนักงานที่กำลังตั้งใจทำงานในฝ่ายการผลิต

“เรื่องซื้อหุ่นเอาไว้ก่อนเถอะ หากเราซื้อหุ่นมาเพิ่มตอนนี้มันจะทำให้เราจำเป็นต้องเลิกจ้างพนักงานบางคน เอาไว้เมื่อจำเป็นเราค่อยมาคิดเรื่องนี้กันใหม่”

อวี้ฮ่าวหรานปฏิเสธความคิดของผู้จัดการหวัง

อย่างไรก็ตาม ผู้จัดการหวังกลับไม่ยอมถอดใจเพราะมันมีเหตุผลเบื้องหลังที่เขาจำเป็นต้องยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

“ท่านประธาน ผมเข้าใจว่าท่านกำลังคิดถึงพวกพนักงาน แต่การเพิ่มหุ่นเข้ามามันไม่ได้หมายความว่าเราจำเป็นต้องเลิกจ้างพนักงานเหล่านี้แม้แต่คนเดียว”

“โอ้? ถ้างั้นคุณลองอธิบายมา”

เมื่ออวี้ฮ่าวหรานได้ยินประโยคนี้ เขาก็รู้สึกสนใจขึ้นมาในทันที

“คือแบบนี้ครับท่านประธาน ขณะนี้ชื่อเสียงของสินค้าเรานั้นโด่งดังเป็นอย่างมาก จำนวนคำสั่งซื้อนั้นเพิ่มขึ้นทุกเดือนซึ่งถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานกำลังการผลิตของเราจะไม่เพียงพอต่อความต้องการสั่งซื้อ ดังนั้นแล้ว ไม่ว่ายังไงพวกเราก็จำเป็นต้องเพิ่มกำลังการผลิตเอาไว้ก่อนเพื่อรองรับความต้องการที่เพิ่มขึ้นในอนาคต”

“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ การที่ผมเสนอให้เพิ่มหุ่นยนต์เข้ามาอีกไม่ใช่เป็นเพราะต้องการเอาหุ่นมาแทนคนงานและไล่คนงานออก แต่ผมแค่ต้องการให้นำหุ่นมาเพิ่มเพราะในอนาคตอันใกล้นี้ เราจำเป็นต้องเพิ่มกำลังการผลิตให้มากขึ้น”

อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าอย่างเข้าใจทันที และหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาจึงเอ่ยสั่งออกไป

“ก็ได้ ถ้างั้นคุณไปติดต่อสั่งซื้อหุ่นมาอีกสองระบบ และจากนั้นไปทำการวิเคราะห์มาด้วยว่าไตรมาสหน้าเราจำเป็นต้องเพิ่มกำลังการผลิตอีกไหม”

อวี้ฮ่าวหรานจำเป็นต้องทำความเข้าใจกับผู้จัดการหวังเอาไว้ก่อน เขาต้องชัดเจนว่าการนำหุ่นเข้ามานั้นไม่ใช่นโยบายเพื่อเอามาแทนที่พนักงานเดิมที่ยังทำงานอยู่ พนักงานแต่ละคนล้วนทุ่มเทให้กับบริษัทเป็นอย่างมาก แถมบางคนยังทำงานที่นี่มาเป็นสิบปี เขาไม่ต้องการที่จะทำให้คนเหล่านี้ผิดหวัง

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่อวี้ฮ่าวหรานกำลังคุยอยู่กับผู้จัดการหวัง พนักงานวัยกลางคนของฝ่ายการผลิตสองคนก็รวบรวมความกล้าและเดินเข้ามาหา

“ท่านประธาน!”

“หืม?”

อวี้ฮ่าวหรานซึ่งกำลังคุยอยู่กับผู้จัดการหวังหันไปหาพนักงานทั้งสองทันทีด้วยความสนใจ

“พวกเรามีบางอย่างอยากจะคุยกับท่าน!”

แม้แต่ผู้จัดการหวังก็ยังขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าจู่ ๆ พนักงานเหล่านี้ก็เดินเข้ามาพูดกับประธานของบริษัท

“หากพวกนายมีปัญหาอะไรพวกนายควรที่จะปรึกษากับหัวหน้าของพวกนายก่อนตามลำดับชั้น เพื่อที่หัวหน้าของนายจะได้ส่งรายงานขึ้นมา นี่เป็นกฎระเบียบของบริษัท พวกนายไม่รู้หรือไง?”

นี่คือกฎตามปกติที่ไม่ว่าจะเป็นบริษัทใหญ่ไหน ๆ ก็ใช้กัน

พยักงานทั้งสองเมื่อถูกตำหนิเช่นนี้สีหน้าของพวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นมืดหม่น แต่วันนี้พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าต้องพูดมันออกไปให้ได้

“ผู้จัดการหวัง ผมเข้าใจการทำแบบนี้มันข้ามขั้นตอนแต่ผมไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับหัวหน้าของพวกเราเอง!”

“หัวหน้าของพวกคุณ?”

อวี้ฮ่าวหรานประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขายกมือขึ้นปรามไม่ให้ผู้จัดการหวังพูดอะไรต่อทั้งนั้น

“ใช่ครับท่านประธาน! ไม่นานมานี้หัวหน้าแผนกของพวกเราถูกเปลี่ยนคนใหม่ แต่หัวหน้าแผนกคนใหม่คนนี้แหละที่เป็นปัญหา! วัน ๆ เขาไม่ทำอะไรเลยนอกจากเอาแต่บังคับให้เราทำงานหนักทุกวัน โดยไม่สนใจที่จะแก้ปัญหาใด ๆ เลยที่เกิดขึ้นในสายการผลิตจนตอนนี้การผลิตสินค้าเป็นไปด้วยความลำบากมากกว่าเดิมและมีปัญหาเพิ่มขึ้นมากมาย!”

หนึ่งในพนักงานเอ่ยขึ้นสีหน้าหดหู่และขุ่นเคืองต่อหัวหน้าคนใหม่

“ไม่สนใจอะไรเลยแถมยังไม่ช่วยลูกน้องแก้ปัญหาอะไรอีกด้วยงั้นเหรอ?”

อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้วแน่นเมื่อสรุปเรื่องราวได้

แผนการผลิตเป็นเหมือนท่อน้ำเลี้ยงของบริษัทซึ่งมีความสำคัญแทบจะมากที่สุด เขาจะปล่อยให้มันมีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นที่นี่ไม่ได้!

ในขณะเดียวกัน อวี้ฮ่าวหรานก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ซึ่งเขาก็เห็นว่าขณะนี้พวกพนักงานที่อยู่ในแผนกการผลิตแทบทุกคนต่างจ้องมาที่เขาเป็นสายตาเดียวกัน เห็นได้อย่างชัดเจนว่าแววตาของพวกคนเหล่านี้คือการอ้อนวอนขอให้เขาแก้ไขปัญหาให้!

ดูจากแววตาคนเหล่านี้ทั้งหมดแล้ว ที่นี่กำลังเกิดปัญหาใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อวี้ฮ่าวหรานจึงหันไปหาผู้จัดการหวังด้วยอารมณ์หงุดหงิดทันที

“คุณรีบไปตามไอ้หัวหน้าแผนกการผลิตคนใหม่มาพบที่นี่เดี๋ยวนี้!”

“ข…เข้าใจแล้วครับท่านประธาน!”

ผู้จัดการหวังสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่หงุดหงิดของอวี้ฮ่าวหราน ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งออกไปเพื่อตามหัวหน้าแผนกการผลิตคนใหม่มาทันที และแค่ไม่กี่นาทีผู้จัดการหวังก็พาชายร่างอ้วนคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

“ท…ท่านประธานครับ นี่คือหัวหน้าแผนกคนใหม่ของฝ่ายการผลิต…”