บทที่ 257 ไล่งูพิษ

บทที่ 257 ไล่งูพิษ

ในขณะเดียวกับที่ไม่เห็นใครในออฟฟิศของเผิงอิงอิง ผู้จัดการหวังก็วิ่งตามมาถึงอย่างกระหืดกระหอบหลังจากจัดการไล่หัวหน้าแผนกการผลิตร่างอ้วนออกไปจากบริษัทเรียบร้อย

เมื่อเห็นว่าเผิงอิงอิงไม่ได้อยู่ในออฟฟิศ ผู้จัดการหวังจึงรีบเอ่ยแนะนำทันที “ท่านประธาน ผมคิดว่าตอนนี้ เผิงอิงอิงน่าจะอยู่ในห้องของหลี่จิงเทียน แน่นอน!”

“ในออฟฟิศของหลี่จิงเทียน?”

อวี้ฮ่าวหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และหลังจากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดหม่นมากกว่าเดิม เพราะก่อนหน้านี้ชายหนุ่มได้ยินรายงานมาบ้างว่าไอ้คู่นี้ชอบอยู่ด้วยกัน!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ชายหนุ่งจึงรีบเดินตรงดิ่งไปที่ออฟฟิศของหลี่จิงเทียน ทันที และในทันทีที่เขาเดินไปถึงหน้าห้อง ด้วยประสาทการได้ยินที่เหนือมนุษย์เขาได้ยินเสียงคุยด้านในอย่างชัดเจน

“นายน้อยหลี่…พวกเรามาเริ่มกันเลยไหม? ตอนนี้ฉันต้องการ…”

“เอ่อ…ในออฟฟิศเลยเหรอ? มันคงไม่ดีเท่าไหร่ล่ะมั้ง…”

“มันจะเป็นอะไรไปกันเล่า ยังไงซะพวกเราก็…”

เมื่อได้ยินบทสนทนานี้ อวี้ฮ่าวหรานก็ยิ่งโมโห

รับคนไม่ได้เรื่องมาดูแลแผนกที่สำคัญที่สุดยังไม่พอ ไอ้สองคนนี้กลับกำลังจะทำเรื่องอย่างว่าในบริษัทอีก!

“ปัง!!”

อวี้ฮ่าวหรานถีบประตูอย่างรุนแรงจนลูกบิดประตูที่ล็อคอยู่กระเด็นหลุดและประตูก็เปิดอ้าออกอย่างฉับพลัน!

“ฮ…เฮ้ย!”

หลี่จิงเทียนสะดุ้งโหยงทันทีเมื่อได้ยินเสียงถีบประตูดังลั่น แต่ในขณะที่เขากำลังจะตะโกนด่า เมื่อเห็นว่าเป็นพี่เขยของตัวเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นแข็งค้าง

“พ…พี่เขย เป็นพี่เองหรอกเหรอ…”

หลี่จิงเทียนตัวสั่นงันงกราวกับเขาเป็นหนูที่เห็นแมวเดินเข้ามาหา เขากลัวพี่เขยของตัวเองอย่างแท้จริง

อวี้ฮ่าวหรานไม่คิดจะสนใจกับหลี่จิงเทียน ในตอนนี้สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เผิงอิงอิงซึ่งแต่งหน้าหนาเตอะเหมือนทุกวัน แถมเสื้อผ้าของเธอในตอนนี้ก็อยู่ในสภาพที่หลุดรุ่ย

นังผู้หญิงคนนี้นี่มันเหลือรับจริง ๆ กล้าทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ในบริษัทของเขาได้ยังไง!

อวี้ฮ่าวหรานโมโหมากกว่าเดิม!

“ฮึ่ม! ฉันไม่ว่าอะไรหากแกจะยั่วยวนหลี่จิงเทียน และฉันก็ยังพอทนไหวหากแกทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างครบถ้วน แต่ทั้ง ๆ ที่ฉันอดทนกับแกแล้ว แกกลับรับไอ้หมูโง่นั่นมาเป็นหัวหน้าแผนกที่สำคัญที่สุดในบริษัทของฉัน!”

“นั่นญาติของฉันนะ!”

เมื่อได้ยินอวี้ฮ่าวหรานด่าญาติของตัวเองต่อหน้า เผิงอิงอิงจึงอารมณ์ขึ้นเช่นกันและหลุดปากเถียงออกไป

“ฮ่า ๆ! เป็นญาติของแกจริง ๆ ด้วย! ฉันเดาเอาไว้แล้วไม่มีผิดเลย! แกนี่มันนังงูเห่าชัด ๆ มิน่าล่ะ ขนาดทำศัลยกรรมมาตั้งหลายรอบหน้าแกก็ยังเหมือนงูเห่าไม่เปลี่ยน!”

อวี้ฮ่าวหรานด่าอย่างไม่ไว้หน้า ในเมื่ออีกฝ่ายสร้างความเสียหายให้กับบริษัทของเขา ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องสุภาพอีก!

“นี่คุณ!”

เผิงอิงอิงโกรธจนตัวสั่นเมื่อโดนด่าขนาดนี้ ตั้งแต่เกิดมาไม่มีใครด่าเธอขนาดนี้ต่อหน้ามาก่อนเลย!

แต่ไม่ว่าเธอจะโกรธขนาดไหน อีกฝ่ายเป็นถึงประธานบริษัท ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าด่าตอบและเก็บความแค้นนี้เอาไว้ในใจ เธอกำหมัดและก้าวเดินไปยังประตูเพื่อที่จะออกไปจากห้องนี้ทันที

เธอตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดแล้วว่านับจากนี้ เธอจะทำทุกอย่างเพื่อบ่อนทำลายอวี้ฮ่าวหราน โดยการใช้หลี่จิงเทียนเป็นตัวกลาง!

แต่แล้วในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องไป อวี้ฮ่าวหรานก็ขวางทางเธอเอาไว้ก่อนที่จะพูดขึ้นอย่างเย็นชา

“ฉันไล่แกออก! แกรีบไปเก็บของซะแล้วออกไปให้พ้น ๆ จากบริษัทของฉันภายในวันนี้!”

แน่นอนว่าเมื่อได้ยินประโยคนี้เข้าไป เผิงอิงอิงถึงกับตกตะลึง

“ฉ…ฉันถูกไล่ออก? ม…ไม่ได้นะ! คุณจะไล่ฉันออกไม่ได้!”

สีหน้าของเผิงอิงอิงในตอนนี้ได้เปลี่ยนจากอาฆาตแค้นเป็นตื่นตระหนกไปเรียบร้อย

เธอไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะไล่เธอออกทันทีแบบนี้

อวี้ฮ่าวหรานยิ้มเยาะกับคำพูดของอีกฝ่าย

“ทำไมฉันจะไล่แกออกไม่ได้? เป็นเพราะหลี่จิงเทียนงั้นเหรอ?”

“ท..ท่านประธาน ได้โปรดเถอะ ได้โปรด! ฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันทำผิดไป ได้โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ ต่อจากนี้ฉันจะไม่เอาญาติเข้ามาทำงานที่นี่อีกแล้ว ฉันผิดไปแล้ว!”

ขณะนี้เธอไม่สนใจอีกว่าต้องเสียหน้ากับการอ้อนวอนขอร้องมากขนาดไหน เธอต้องการรักษางานนี้เอาไว้

ตำแหน่งของเธอตอนนี้แทบจะเรียกได้เกือบถึงจุดสูงสุดของสายงานแล้ว การเป็นผู้จัดการแผนกฝ่ายบุคคลของบริษัทใหญ่ขนาดนี้นับได้ว่ามีเกียรติเป็นอย่างมาก