บทที่ 265 สองแก๊งเผชิญหน้ากัน

บทที่ 265 สองแก๊งเผชิญหน้ากัน บทที่ 265 สองแก๊งเผชิญหน้ากัน

ก่อนหน้านี้ที่โจวเฟยหู่ได้รับโทรศัพท์จากอวี้ฮ่าวหราน ได้ให้สัญญาบอกว่า เขาจะพาคนของตัวเองไปถึงบริษัทชิวเฮิงภายในครึ่งชั่วโมง!

ทว่าในขณะนี้แก๊งวาฬยักษ์ที่อยู่ด้านล่างก็เริ่มเคลื่อนไหว หลี่จิงเทียนได้ยินเสียงดังกระหึ่มของคนนับร้อยที่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เขาก็ทนไม่ไหวสติแตกมากกว่าเดิม

“ไม่เอาแล้ว! ฉันต้องไปหากัวหย่งซิน! ฉันต้องไปพูดให้เขาละเว้นฉันให้ได้!”

หลังจากพูดจบ หลี่จิงเทียนก็ลุกขึ้นอย่างพรวดพราดและรีบวิ่งไปที่ประตู!

“นั่งลงไปเดี๋ยวนี้!”

อย่างไรก็ตาม แค่ก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว หลี่จิงเทียนก็ถูกอวี้ฮ่าวหรานลากตัวกลับมาและโยนลงไปนั่งที่โซฟา

“ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้! ฉ…ฉัน ก่อนหน้านี้ประธานกัวคุยกับฉันดีจะตาย! ถ้าฉันไปคุยกับเขาอีกทีเขาต้องไม่ฆ่าฉันแน่นอน!”

หลี่จิงเทียนตะโกนเถียงอย่างดื้อดึง

อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่าในสมองของหลี่จิงเทียนมันมีแต่ขี้เลื่อยรึไง?

มาจนถึงป่านนี้แล้วมันยังไม่เข้าใจได้อีกหรือไง ว่าอีกฝ่ายอยากฆ่ามันมากที่สุด? มันคิดได้ยังไงว่าอีกฝ่ายจะปล่อยพยานอย่างมันไปเฉย ๆ?

“ฉันบอกเอาไว้เลย ในทันทีที่แกลงไป แกได้กลายเป็นศพแน่!” อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าดุดัน

แน่นอนว่าเมื่อได้ยินว่าตัวเองจะตายหากลงไป หลี่จิงเทียนก็เริ่มสงบลง

“ฉันขอออกไปดูพนักงานของฉันก่อน”

ในขณะเดียวกัน เฉิงกัวอันก็เอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

ด้วยประสบการณ์ที่เขาเคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงสงบสติอารมณ์ได้เร็วกว่าคนธรรมดามาก จึงนึกเป็นห่วงพนักงานของตัวเองที่น่าจะกำลังอกสั่นขวัญหายกันอยู่

ที่ชั่นล่างของบริษัท…

บรรดาพนักงานทั้งหลายต่างมองออกไปข้างนอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

“น…นี่มันเกิดอะไรขึ้น? บริษัทของเราไปล่วงเกินใครที่ไหนกัน?”

“ค…คนพวกนี้ต้องการจะทำอะไรกัน? ถ้าพวกเขาบุกเข้ามา พวกเขาคงไม่ฆ่าพวกเราหมดใช่ไหม?”

“ฆ่างั้นเหรอ? ม…ไม่นะ ฉันยังไม่อยากตาย!”

ยิ่งคุยกัน พวกพนักงานก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด เฉิงกัวอันก็เดินออกจากลิฟท์มา

“ทุกคนสงบสติอารมณ์กันก่อน คนพวกนี้ไม่บุกเข้ามาแน่นอน เดี๋ยวอีกไม่นานเรื่องนี้ก็จะจบลงแล้ว”

เมื่อเห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกสุดขีดของพวกพนักงาน เฉิงกัวอันจึงรีบเอ่ยปลอบทุกคนทันที

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาเองก็ไม่มั่นใจสักเท่าไหร่เลยว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยดี

อย่างไรก็ตาม เมื่อพนักงานทุกคนเห็นประธานบริษัทของตัวเองลงมาพูดปลอบให้ความเชื่อมั่น พวกเขาก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เมื่อมองออกไปข้างนอกอีกรอบและเห็นภาพของชายฉกรรจ์นับร้อยจ้องเขม็งเข้ามาก็ยังอดไม่ได้ที่จะกังวล

“จริงเหรอท่านประธาน? ว่าแต่ทำไมคนพวกนี้ถึงมาล้อมบริษัทของเรา?”

“พวกเขาจะไม่บุกเข้ามาแน่ ๆ ใช่ไหม? ถ้าพวกเขาบุกเข้ามาพวกเราแย่แน่ ๆ!”

“ท่านประธาน…”

เมื่อเผชิญกับคำถามที่เต็มไปด้วยความกังวลมากมาย เฉิงกัวอันก็รู้สึกจนใจเพราะไม่รู้จะตอบว่ายังไงเหมือนกัน หลังจากกล่าวปลอบให้ความมั่นใจไปอีกเล็กน้อย เขาก็เดินไปที่ลิฟท์และกลับขึ้นมาที่ออฟฟิศของตัวเองอีกครั้ง

“คุณช่วยผมดูหลี่จิงเทียนและทุกคนในห้องที”

เมื่อเห็นว่าเฉิงกัวอันกลับเข้ามา อวี้ฮ่าวหรานก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเดินไปที่ประตูราวกับว่าเขาจะออกไป

“เดี๋ยวนะ นายจะไปไหน?”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉิงชิวอวี้รีบเดินมารั้งมืออวี้ฮ่าวหรานทันทีและถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล