บทที่ 266 ดวล 1-1

บทที่ 266 ดวล 1-1 บทที่ 266 ดวล 1-1

ฟังจากคำพูดของคนทั้งสอง มันแน่นอนชัดว่าวันนี้ไม่มีใครยอมใครแน่นอน พวกเขาพร้อมที่จะเข่นฆ่ากันได้ทุกเมื่อ!

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด คนทั้งคู่ก็สังเกตเห็นว่าอวี้ฮ่าวหรานกำลังเดินเข้ามาหา

หลิ่วอวี้จิงหันไปหาผู้มาใหม่ และเอ่ยขึ้นทักอย่างรวดเร็ว

“แกคืออวี้ฮ่าวหรานใช่ไหม?”

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นตกตะลึงเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าจะเคยเห็นภาพถ่ายของอวี้ฮ่าวหรานมาแล้ว แต่เมื่อเจอตัวจริง เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับหน้าตาที่อ่อนเยาว์ของอวี้ฮ่าวหรานซึ่งสวนทางกับความแข็งแกร่งที่มี

ไอ้เด็กนี่มันบ่มเพาะตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ของมันหรือไง?

ทางด้านของอวี้ฮ่าวหรานก็ยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน และตอบกลับเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย

“ฉันเอง…อวี้ฮ่าวหราน ทำไม? แกคิดว่าจ้องฉันแบบนี้แล้วฉันจะตายงั้นเหรอ?”

หลิ่วอวี้จิงรู้สึกโมโหมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดที่เหมือนดูหยอกล้อของอวี้ฮ่าวหราน

“ฆ่าแก? แกไม่ตายง่ายแบบนั้นหรอก! ฉันจะถลกหนังแกก่อน จากนั้นฉันค่อยฆ่าแกทิ้งเพื่อชดใช้กับที่แกดูถูกฉันไว้!”

เขารู้สึกแค้นต่ออวี้ฮ่าวหรานเป็นอย่างมาก แก๊งของเขาไม่เคยโดนใครทำให้เสียหน้ามากขนาดนี้มาก่อน ดังนั้นวันนี้เขาจึงตั้งใจมาฆ่าอวี้ฮ่าวหรานให้ได้

อวี้ฮ่าวหรานไม่ได้ใส่ใจกับรังสีฆ่าฟันที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมา เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดล้อเล่นกับคำที่ว่าจะฆ่าเขาวันนี้ให้ได้ แต่จะต้องสนใจอะไรในเมื่ออีกฝ่ายอ่อนแอราวกับมดเมื่อเทียบกับเขา?

“เอาล่ะ ฉันขี้เกียจพูดมากและไม่อยากจะเปลืองแรงโดยไม่จำเป็นด้วย การทำลายแก๊งแกไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อฉันสักเท่าไหร่ ดังนั้นตราบใดที่แกส่งตัวกัวหย่งซินมา ฉันจะยอมให้อภัยพวกแก”

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของอวี้ฮ่าวหรานจะฟังดูจริงจัง แต่คำพูดนี้ของเขามันกลับทำให้หลิ่วอวี้จิงอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ให้อภัยงั้นเหรอ? ฮ่า ๆๆๆ!!”

หลิ่วอวี้จิงหัวเราะเสียงดังอยู่พักหนึ่งก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างฉับพลัน!

“มุขตลกของแกนี่มันทำให้ฉันยิ่งอยากฆ่าแกมากกว่าเดิมจริง ๆ! ฉันสาบานเลยว่าวันนี้ฉันจะเยี่ยวใส่หน้าแกก่อนที่ฉันจะฆ่าแกแน่นอน!”

ในขณะเดียวกันนี้ โจวเฟยหู่ก็หมดความอดทน

“หลิ่วอวี้จิง! ฉันบอกแกไปแล้วไง ถ้าแกกล้าแตะต้องน้องอวี้ล่ะก็ วันนี้แกกับฉันต้องตายกันไปข้าง!”

วันนี้โจวเฟยหู่ตั้งใจว่าจะมีส่วนร่วมให้มากที่สุดเพื่อเอาใจอวี้ฮ่าวหราน ถึงแม้ในความเป็นจริงแล้ว ในใจของเขานั้นไม่ได้ห่วงเลยว่าอวี้ฮ่าวหรานจะมีอันตราย

แก๊งนักเลงที่ไม่ได้ใหญ่ไปกว่าแก๊งของเขาจะไปมีปัญญาทำอะไรคนอย่างอวี้ฮ่าวหรานได้ยังไง ไอ้พวกโง่นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ!

“แล้วไง? ตายก็ตายสิวะ! ฉันบอกเอาไว้เลย ไม่ว่ายังไงวันนี้ฉันจะต้องฆ่าไอ้อวี้ฮ่าวหรานให้ได้ ถึงแม้ว่าพวกเราจะต้องตายกันหมดก็ตาม ฉันไม่ยอมให้ใครมาหยามฉันได้ง่าย ๆ หรอกโว้ย!”

หลิ่วอวี้จิงตะโกนขึ้นเสียงดังลั่นด้วยสีหน้าเด็ดขาด

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินเช่นนี้ บรรดาคนของโจวเฟยหู่ต่างก็ตะโกนโห่ร้องอย่างดูถูก

“ถุย! แกคิดว่าแกทำอะไรพวกเราพยัคฆ์เวหาได้เหรอวะ? มีแต่พวกแกเท่านั้นที่จะตายวันนี้!”

“น่าหัวเราะว่ะ! ไม่นึกเลยว่าจะมีพวกโง่ที่คล้ายกับแก๊งมังกรครามโผล่มาอีกพวก!”

“…”