บทที่ 288 ฝ่าคมกระสุน

บทที่ 288 ฝ่าคมกระสุน บทที่ 288 ฝ่าคมกระสุน

หลังจากที่อู๋เส้าฮัววางสายไป อวี้ฮ่าวหรานรีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่างและขับรถออกไปอย่างเร่งร้อนทันที!

ที่ด้านในโกดังซิงหยวน ซึ่งตั้งอยู่บริเวณชานเมือง

ขณะนี้ที่ด้านในโกดังไม่มีสินค้าใด ๆ อยู่ทั้งนั้น มีแต่เพียงกลุ่มนักฆ่าชุดสูทดำสิบสามคนและบอดี้การ์ดของตระกูลอู๋อีกสิบกว่าคนที่วางกำลังคุ้มกันทุกจุดของโกดังอยู่เท่านั้น

กลุ่มนักฆ่าชุดสูทดำพวกนี้แตกต่างจากพวกนักเลงโดยสิ้นเชิง เพราะพวกเขาไม่ได้ใช้มีดเป็นอาวุธ แต่พวกเขาทุกคนต่างมีปืนในมือกันทุกคน!

ในเวลานี้ หลี่หรงถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้กลางโกดังและถูกล้อมรอบโดยชายฉกรรจ์แปดคน

“หึหึ รออีกเดี๋ยว…อีกเดี๋ยวไอ้อวี้ฮ่าวหรานมันก็มาแล้ว”

อู๋เส้าฮัวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเบิกบาน

คราวนี้เขามั่นใจมากว่า อวี้ฮ่าวหรานจะต้องไม่รอดจากคมกระสุนปืนแน่นอน เขาวางแผนว่าจะให้อวี้ฮ่าวหรานได้เห็นภาพบาดตาก่อนที่จะตายอย่างน่าอนาถ

“อู๋เส้าฮัว! ถ้าแกไม่อยากตาย แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”

ขณะนี้หลี่หรงฟื้นขึ้นมาแล้ว และเมื่อเธอเห็นชายที่เธอรังเกียจที่สุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอจึงสบถด่าออกไปทันที ในขณะเดียวกันหญิงสาวก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ตัวเองโง่งมถึงขนาดที่ปล่อยให้คนของตระกูลอู๋มาซื้อตัวคนของเธอไปได้ จนต้องโดนจับมาแบบนี้

ในทางกลับกัน อู๋เส้าฮัวกลับยิ่งรู้สึกชอบใจเมื่อเห็นสีหน้าที่เดือดดาลของหลี่หรง

“หึหึหึ ด่าออกมา ด่าออกมาให้หนำใจ เพราะเดี๋ยวหลังจากนี้เธอจะไม่มีโอกาสด่า เธอจะทำได้แต่ส่งเสียงร้องครวญคราง และจะได้รู้ว่าโลกนี้มันมีความสุขอีกรูปแบบที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน แถมเหตุการณ์ทั้งหมดพี่เขยของเธอจะได้ชมมันอย่างเต็มตาอีกด้วย!”

น้ำเสียงของอู๋เส้าฮัวในตอนนี้มั่นใจเป็นอย่างมาก เพราะคราวนี้มันไม่เหมือนกับครั้งก่อน ๆ คนที่เขาจ้างมาในวันนี้คือนักฆ่ามืออาชีพราคาแพงที่มีอาวุธสงครามครบมือ!

คน ๆ เดียวจะทนคมกระสุนนับร้อยได้ยังไง?

และยิ่งไปกว่านั้น อาวุธปืนแต่ละกระบอกมันคืออาวุธสงครามเชียวนะ!

หลี่หรงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เช่นกัน และเมื่อเธอเห็นว่าพวกชายฉกรรจ์ชุดสูทดำมีปืนแบบเดียวกับที่พวกทหารใช้ เธอก็รู้สึกกลัวจนตัวสั่น ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าพี่เขยของเธอแข็งแกร่งราวกับยอดมนุษย์ แต่เขาจะรับมือกับอาวุธสงครามแบบนี้ได้หรือเปล่า?

ทว่าในขณะที่เธอกำลังกังวลอยู่นั้น เสียงดังลั่นของรถที่ขับเข้ามาใกล้โกดังและเบรกอย่างรุนแรงก็ดังขึ้น

อู๋เส้าฮัวเมื่อได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของเขายิ่งตื่นเต้นมากกว่าเดิม

“ฮ่า ๆ มันมาแล้ว! ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ฉันจะได้ล้างแค้นแล้ว!”

เขาพูดขณะที่จินตนาการว่าจะทรมานอวี้ฮ่าวหรานยังไงในหัว

“หลี่หรง ไหนเธอลองทายสิว่าฉันจะทำยังไงกับพี่เขยของเธอบ้างต่อจากนี้?”

“เขาจะฆ่าแกแน่!”

หลี่หรงตวาดกลับอย่างไม่กลัวตาย แม้ว่าเธอจะกังวลใจมาก แต่เธอรู้ว่าหากเธอแสดงออกมา มันจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายมีความสุขมากขึ้นซึ่งเธอไม่ยอมแน่!

“ถ้างั้นฉันเฉลยกับเธอเองก็ได้ ฉันจะตัดแขนตัดขาของไอ้อวี้ฮ่าวหรานมันออกก่อน และจากนั้นฉันจะรีบห้ามเลือดมันไม่ให้ตายง่าย ๆ และถัดมาฉันจะให้มันมองดูเราทั้งคู่ขึ้นสวรรค์ไปพร้อม ๆ กัน…”

โครม!!

ก่อนที่อู่เส้าฮัวจะทันได้พูดจบประโยค ประตูโกดังถูกถีบจนลอยละลิ่วเข้ามาด้านในราวกับถูกระเบิด!

ภายใต้คลื่นพลังวิญญาณที่รุนแรงล้อมรอบกาย อวี้ฮ่าวหรานค่อย ๆ เดินเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าเย็นชา

“ไอ้พวกมดแมลงไร้สมอง ในเมื่อพวกแกอยากตายนัก งั้นวันนี้ฉันจะสนองความต้องการให้!”

ด้วยแววตาที่ดูอำมหิตราวกับเป็นแววตาของเทพปีศาจผู้ปกครองขุมนรก บรรดานักฆ่าทั้งหลายต่างรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นภาพนี้!

ในทางกลับกัน อู๋เส้าฮัวผู้ไม่คุ้นเคยกับกลิ่นอายแห่งความตาย กลับมองว่าการแสดงออกของอวี้ฮ่าวหรานช่างน่าขำขัน

“ฮ่า ๆ ในที่สุดแกก็มา ไอ้โง่อวี้ฮ่าวหราน! จะตายอยู่แล้วแกยังปากดีได้เหมือนเดิม แกไม่เห็นหรือไงว่าคนของฉันถืออะไรอยู่ในมือ ฮ่า ๆๆ!”

ด้วยความเงียบของบริเวณโดยรอย เสียงของอู๋เส้าฮัวจึงดังก้องให้ได้ยินอย่างชัดเจน

ในขณะเดียวกันนี้ บรรดานักฆ่าทั้งหลายต่างก็ยกปืนขึ้นเล็งไปที่อวี้ฮ่าวหราน

เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ หลี่หรงควบคุมความรู้สึกกลัวของตัวเองไม่อยู่อีกแล้ว!

“พี่เขยหนีไป! ทิ้งฉันเอาไว้ที่นี่ซะ คนพวกนี้มีปืนของทหารกันทุกคน!”

หากพี่เขยของเธอถูกคนพวกนี้จับตัวได้ล่ะก็…