บทที่ 289 พลังที่แตกต่าง

บทที่ 289 พลังที่แตกต่าง บทที่ 289 พลังที่แตกต่าง

อู่เส้าฮัวทึ้งผมตัวเองราวกับเสียสติ เขาจ้องมองไปที่อวี้ฮ่าวหรานด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

วันนี้เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า คนที่เขาต้องการจัดการมาตลอดนั้นน่ากลัวขนาดไหน!

ในเวลาเดียวกัน อวี้ฮ่าวหรานค่อย ๆ เดินหน้าเข้ามาเรื่อย ๆ พลางจ้องมองอู๋เส้าฮัวที่หลบอยู่ด้านหลังของกลุ่มคนนับสิบ ความต้องการฆ่าของชายหนุ่มตอนนี้จึงสูงเสียดฟ้า!

“อันที่จริงวิธีการของแกมันก็ไม่เลวเลย แต่น่าเสียดายที่แกเลือกเป้าหมายผิดไปหน่อย ฉะนั้นวันนี้คือวันสุดท้ายของแกบนโลกนี้!”

หลังจากพูดจบ ร่างของอวี้ฮ่าวหรานก็หายวับไปราวกับเล่นมายากล และวินาทีถัดมา อู๋เส้าฮัวก็พบว่าอวี้ฮ่าวหรานที่หายตัวไปเมื่อเสี้ยววินาทีเมื่อกี้ได้มายืนตรงหน้าเขาแล้ว!

“ม…ม…ไม่นะ!!!”

อู๋เส้าฮัวหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นว่าจู่ ๆ อวี้ฮ่าวหรานมาโผล่ตรงหน้า แต่ก่อนที่ตัวเองจะทันได้หันหลังหนี คอของเขาก็ถูกชายที่น่ากลัวคนนี้กุมเอาไว้แน่นเรียบร้อยแล้ว!

ในขณะเดียวกัน พวกนักฆ่าก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าเป้าหมายของพวกเขาได้โผล่มาที่กลางวงเรียบร้อยแล้ว มันจึงทำให้พวกเขายิ่งหวาดกลัวมากกว่าเดิม และแน่นอนว่าทั้งหมดไม่มีใจคิดที่จะสู้อีกต่อไป พวกเขาต่างรีบหันหลังและพากันวิ่งหนี…

แต่น่าเสียดายที่อวี้ฮ่าวหรานรับรู้การเคลื่อนไหวของคนทั้งหมดในโกดังไว้ทั้งหมดแล้ว

วันนี้อวี้ฮ่าวหรานตั้งใจอยู่แล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนรอดไปได้ทั้งนั้น ดังนั้นจึงไม่มีทางปล่อยให้ใครหนีไปได้แน่นอน!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อวี้ฮ่าวหรานก็โคจรพลังอย่างรวดเร็วจนถึงขีดสุดและระเบิดคลื่นพลังออกไปทุกทิศทางครอบคลุมพื้นที่ในโกดังทั้งหมดในช่วงเวลาแค่เพียงพริบตา!

อวี้ฮ่าวหรานสามารถบังคับความรุนแรงของคลื่นพลังนี้ได้ดั่งใจนึก เขาบังคับให้มันไม่สร้างความเสียหายให้กับโครงสร้างของโกดัง เพราะว่าหลี่หรงก็อยู่ที่นี่ด้วย และไม่ให้มันเป็นอันตรายต่อหลี่หรง รวมไปถึงอู๋เส้าฮัวที่เขาต้องการเก็บมันไว้ฆ่าท้ายสุด แต่สำหรับพวกนักฆ่าแล้วมันคือโทษประหาร!

บรรดานักฆ่าและบอดี้การ์ดของอู๋เส้าฮัวที่โดนคลื่นพลังนี้เข้าไปต่างกระเด็นกระดอนปลิวไปคนละทางราวกับโดนรถสิบล้อชน อย่างไรก็ตามคลื่นพลังนี้ อวี้ฮ่าวหรานควบคุมอำนาจของมันให้ทำลายแต่อวัยวะภายในทุกส่วนของพวกนักฆ่าเพียงอย่างเดียว เพื่อที่ศพของคนพวกนี้มันจะได้ไม่เละจนทำให้หลี่หรงจำติดตา

แค่เพียงชั่วพริบตา ความเงียบสงบก็กลับมาอีกครั้ง

“ด…ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะ…”

แน่นอนว่า อู๋เส้าฮัวได้เห็นภาพที่พวกนักฆ่าทั้งหมดตายพร้อม ๆ กัน มันจึงยิ่งทำให้เขาหวาดกลัวอวี้ฮ่าวหรานมากกว่าเดิมอีกสิบเท่า เขาพยายามขอร้องอ้อนวอนทันที

“ไม่ต้องห่วง หลังจากแกตายไปแล้ว หากฉันว่างเมื่อไหร่ฉันจะส่งพวกคนตระกูลอู๋ตายตามแกไปด้วยแน่นอน”

หลังจากพูดจบ อวี้ฮ่าวหรานก็หักคออีกฝ่ายและเขวี้ยงร่างทิ้งทันทีด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

ในวินาทีก่อนที่จะตาย มีความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวของอู๋เส้าฮัว จนเขาตายตาไม่หลับ

ความที่เด่นชัดที่สุดคือเขารู้สึกเสียใจกับความโง่ของตัวเองมาก

เขาไปยุ่งกับปีศาจตัวนี้ทำไม?

หากรู้แบบนี้แต่แรกก็คงไม่ทำอะไรโง่ ๆ แบบนี้ เขาจะไม่มีวันกล้าเหยียบเงาของอวี้ฮ่าวหรานด้วยซ้ำ!

แต่น่าเสียดาย กว่าที่เขาจะคิดได้มันก็สายไปซะแล้ว

หลังจากจัดการกับศัตรูหมดเรียบร้อย อวี้ฮ่าวหรานจึงรีบเดินไปหาหลี่หรงซึ่งกำลังตกตะลึงอยู่ และแก้มัดเชือกในทันที

ด้วยความตกตะลึง ถึงแม้ว่าจะถูกแก้เชือกให้แล้ว หลี่หรงก็ยังคงมองหน้าอวี้ฮ่าวหรานแบบไม่วางตา

มีความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

นี่พี่เขยของเธอยังเป็นมนุษย์อยู่จริง ๆ ใช่ไหม? แต่มนุษย์ไม่ควรทำอะไรได้ขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?