บทที่ 290 ร่วมมือกันต้าน

บทที่ 290 ร่วมมือกันต้าน บทที่ 290 ร่วมมือกันต้าน

เนื่องจากยังไม่อยากตายก่อนวัยอันควร หลี่หรงจึงเลือกที่จะไม่กินบะหมี่ในหม้อที่อวี้ฮ่าวหรานทำไหม้

เมื่อไม่เหลือทางเลือกอื่น พวกเขาจึงพากันลงไปที่ชั้นล่างเพื่อหาร้านอะไรในละแวกใกล้เคียงกิน

ในระหว่างที่เดินผ่านสวนสาธารณะ หลี่หรงสังเกตเห็นคู่สามีภรรยาชราที่จูงมือกันมาเดินเล่นด้วยสีหน้ามีความสุข

ภาพนี้มันทำให้ในหัวของเธอเกิดภาพจินตนาการบางอย่างขึ้นมา ซึ่งมันทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น

“พี่เขย พี่คิดว่าพอเราแก่ตัวไป เราจะมีชีวิตที่มีความสุขและสงบเหมือนคู่สามีภรรยาชราคู่นั้นหรือเปล่า?”

อวี้ฮ่าวหรานยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนี้ “ไม่ต้องห่วง เราไม่แก่กันหรอก”

น้ำเสียงของเขาดูมั่นใจจนหลี่หรงงุนงง

“หืม?”

อย่างไรก็ตาม หลังจากครุ่นคิดไปได้สักพัก หลี่หรงก็เข้าใจไปว่าการที่พี่เขยของเธอตอบกลับมาแบบนี้ มันคงเป็นเพราะว่า พี่เขยของเธอไม่ได้มีความคิดที่จะอยู่กับเธอจนแก่เฒ่า ซึ่งมันทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก

…

คืนเดียวกัน ในที่สุดตระกูลอู๋ก็ได้ทราบข่าวการตายของอู๋เส้าฮัว!

“เส้าฮัวของแม่!!!! ฮือ…ลูกรักของแม่ ทำไมลูกถึงตายก่อนแม่ไปแบบนี้!!”

หญิงวัยกลางคนร้องไห้จนแทบขาดใจ เธอโผเข้าไปกอดร่างของอู๋เส้าฮัว พร้อมกับสะอึกสะอื้นราวกับใจจะขาด

“บัดซบ! บัดซบ! ไอ้สารเลวอวี้ฮ่าวหราน!!!!”

ที่อยู่ข้าง ๆ หญิงวัยกลางคนคืออู๋หมิ่น ผู้นำตระกูลอู๋ เขากระทืบเท้าหลายครั้งด้วยความอาฆาตแค้นสุดขีด

เขาไม่นึกเลยเช่นกันว่า แผนที่เขาวางมาอย่างดี อย่างการใช้ให้ลูกชายตัวเองไปจัดการมัน กลับผิดพลาดร้ายแรงได้ขนาดนี้

นักฆ่าทั้งหมดตายโดยที่อวัยวะภายในแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี แถมลูกชายของเขาเองก็ตายตาไม่หลับ!

มันบอกได้อย่างชัดเจนว่าก่อนตายลูกชายของเขาหวาดกลัวมากขนาดไหน!

“ไม่! ตระกูลอู๋ของฉันจะไม่ปล่อยให้ไอ้สารเลวอวี้ฮ่าวหรานมันเล่นงานได้อีกแล้ว!”

ดวงตาของอู๋หมิ่นในตอนนี้แดงก่ำจนดูราวกับว่ามันเหมือนเหล็กที่โดนไฟลนจนแดงฉาน

“คุณจะต้องฆ่าไอ้ลูกหมานั่นให้ได้! คุณต้องแก้แค้นให้กับลูกชายของเรา เส้าฮัวจะต้องไม่ตายเปล่า!”

ในขณะที่ร้องไห้ปานจะขาดใจ หญิงวัยกลางคนหันมาตะโกนใส่อู๋หมิ่น ด้วยสีหน้าเคียดแค้นสุดขีด แน่นอนว่าเธอคือภรรยาของอู๋หมิ่น

อู๋เส้าฮัวคือลูกชายของเธอ ดังนั้นเธอจะไม่โกรธแค้นได้ยังไง?

อู๋หมิ่นมองไปที่ภรรยาและศพของลูกชายตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้อย่างเด็ดขาด

“แน่นอน! เดี๋ยวฉันจะติดต่อหาคนเหล่านั้น!”

อันที่จริงตระกูลอู๋นั้นไม่ใช่ธรรมดา ตระกูลอู๋นั้นมีความสัมพันธ์กับสำนักผู้บ่มเพาะลึกลับมานานแล้ว

แต่สาเหตุที่อู๋หมิ่นไม่เคยติดต่อไปขอความช่วยเหลือเป็นเพราะค่าใช้จ่ายนั้นสูงมากเกินไป

ค่าจ้างที่สำนักผู้บ่มเพาะลึกลับต้องการนั้น มันเพียงพอที่จะทำให้ตระกูลอู๋แทบจะหมดตัวได้เลย

แต่ในตอนนี้เมื่อลูกชายของเขาตาย และตระกูลของเขาก็เสียหายยับเยินหลายครั้งเพราะอวี้ฮ่าวหราน ดังนั้นอู๋หมิ่นจึงรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียอีก เงินทั้งหมดที่เหลือเขาขอใช้มันเพื่อเอาคืนเป็นครั้งสุดท้าย!

…

ในขณะเดียวกัน ในห้อง VIP ของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

หลี่อิงไห่แห่งตระกูลหลี่กำลังรอใครบางคนด้วยสีหน้ากระวนกระวาย

“ทำไมยังไม่มาอีก…ทำไมยังไม่มาอีก?”

แต่แล้วในขณะที่เขากำลังจะหมดความอดทน ประตูของห้องก็ถูกเปิดออก และชายสองคนก็เดินเข้ามา

“ฮ่า ๆ ไม่นึกเลยว่าพี่หลี่จะมารอพวกฉันก่อนแบบนี้!”

ในสองคนที่เข้ามาในห้อง หนึ่งในนั้นคือชายชรา ซึ่งเขาเป็นคนเอ่ยทักขึ้นก่อน

หลี่อิงไห่รีบลุกขึ้นทันที เมื่อได้ยินคำทักทายของอีกฝ่าย เขารีบแสดงสีหน้าประจบประแจงอย่างรวดเร็ว