บทที่ 295 เหล่าผู้บริหารหายตัวไป

บทที่ 295 เหล่าผู้บริหารหายตัวไป บทที่ 295 เหล่าผู้บริหารหายตัวไป

เช้าวันถัดมา

เมื่ออวี้ฮ่าวหรานไปถึงบริษัทของตัวเอง เขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติในทันที

ที่ด้านในบริษัทพนักงานของเขาทุกคนต่างจับกลุ่มคุยกันหลายกลุ่มด้วยสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อเดินไปถึงหน้าแผนกฝ่ายขาย และยังเห็นว่ามีพนักงานกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มกำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ด้านนอก อวี้ฮ่าวหรานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ทำไมถึงไม่ไปทำงานกัน? นี่มันเก้าโมงแล้ว มาจับกลุ่มยืนคุยอะไรกันแถวนี้อยู่อีก?”

อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้วแน่นในระหว่างถาม นี่มันผิดปกติเป็นอย่างมาก เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพนักงานของตัวเองถึงแสดงสีหน้ากังวลกันขนาดนี้?

“ท…ท่านประธาน…มันไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ทำงาน แต่หัวหน้าแผนกของเราไม่มาทำงานวันนี้โดยไม่ลาล่วงหน้าก่อน ซึ่งมันทำให้เราไม่สามารถทำงานต่อได้เพราะเอกสารบางอย่างต้องรอลายเซ็นอนุมัติจากเขาก่อน”

“ใช่ครับท่านประธาน เอกสารที่ควรจะถูกเซ็นอนุมัติเช้านี้ยังไม่ได้เซ็นเลย ดังนั้นพวกเราจึงไม่สามารถทำงานต่อได้”

“…”

ทุกคนต่างพากันอธิบายด้วยสีหน้ากังวล

“ทั้งหัวหน้าแผนกและรองหัวหน้าแผนกไม่มาทำงานกันทั้งคู่เลยงั้นเหรอ?” อวี้ฮ่าวหรานถามกลับด้วยคิ้วที่ขมวดแน่นมากกว่าเดิม

“ใช่ครับ พวกเขาไม่ได้บอกว่าจะลาล่วงหน้าเลย” หนึ่งในพนักงานตอบกลับ

“โทรหาแล้วหรือยัง?”

“พวกเราโทรแล้วแต่พวกเขาไม่รับสายเลย แถมเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดแค่กับแผนกของเราที่เดียว แผนกอื่น ๆ ก็เผชิญปัญหาเดียวกันกับเรา”

คำพูดประโยคนี้ของพนักงาน ทำให้ชายหนุ่มถึงกับหน้าเปลี่ยนสี!

หากปัญหานี้มันเกิดขึ้นกับแค่แผนกเดียว มันอาจจะสรุปได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่นี่มันเกิดขึ้นเกือบทุกแผนกเหมือนกันและเวลาเดียวกัน นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อวี้ฮ่าวหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้จัดการหวังทันที!

หลังจากโทรออกไปสีหน้าของอวี้ฮ่าวหรานเปลี่ยนเป็นเย็นชา เพราะเขาโทรหาอีกฝ่ายไม่ติด

บริษัทของเขาถูกเล่นงานแล้วแน่นอน!

การที่ผู้บริหารระดับสูงทุกคนหายไปพร้อม ๆ กัน มันจะต้องเป็นฝีมือของศัตรูของเขาที่ต้องการจะทำให้เครือฮ่าวหรานกลายเป็นอัมพาต

ในเวลานี้ถ้ามีใครสักคนปล่อยข่าวนี้ออกไป ราคาหุ้นของเครือฮ่าวหรานจะต้องดิ่งลงเป็นประวัติการณ์และนั่นจะสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงให้กับบริษัทของเขามากกว่าเดิม

กลุ่มคนที่คิดแผนนี้ขึ้นมาเตรียมตัวมาดีจริง ๆ

แต่หลังจากที่ชายหนุ่มพอจะเข้าใจแผนคร่าว ๆ ของอีกฝ่าย จู่ ๆ พวกพนักงานระดับสูงที่ยังคงมาทำงานก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ท่านประธานพวกเราแย่แล้ว! ตอนนี้มีใครก็ไม่รู้ปล่อยข่าวลือและกำลังกว้านซื้อหุ้นของเราเรื่อย ๆ เลย!”

“ท่านประธานโปรดคิดหาวิธีรับมือด้วย หากพวกเราไม่รีบทำอะไรสักอย่าง ความเสียหายมันจะใหญ่จนเราแก้ไขไม่ได้”

“ใช่ อีกฝ่ายลงมือเร็วมาก หลังจากปล่อยข่าวลือและเห็นว่าราคาหุ้นของเราร่วง พวกเขาก็รีบโกยซื้อหุ้นของพวกเราทันที จนตอนนี้ได้ส่วนแบ่งไปหลายเปอร์เซ็นต์แล้ว!”

“…”

พวกเขาทุกคนต่างกังวลกันเป็นอย่างมาก เครือฮ่าวหรานคือบริษัทที่มีสวัสดิการดีที่สุดในเมืองฮ่วยอัน ดังนั้นหากบริษัทนี้เป็นอะไรไปขึ้นมามันหมายความว่าพวกเขาอาจจะต้องออกไปหางานที่บริษัทใหม่ที่ห่วยกว่า ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการเลย

“เข้าใจแล้ว พวกคุณกลับไปทำงานที่แผนกตัวเองกันก่อน เดี๋ยวผมจะคอยประคับประคองสถานการณ์เอง”

อวี้ฮ่าวหรานลอบถอนหายใจ เขาไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะลงมือเร็วขนาดนี้

อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าสถานการณ์จะแย่ลง แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ตื่นตระหนก

เขามีชีวิตอยู่มาหลายหมื่นปีแล้ว เขาผ่านสถานการณ์เป็นตายมานับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นปัญหาแค่นี้ไม่ได้ทำให้ใจของเขาหวั่นไหวสักเท่าไหร่

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อวี้ฮ่าวหรานเดินกลับไปที่ออฟฟิศของตัวเองเพื่อหาทางจัดการกับสัดส่วนหุ้นที่กำลังถูกกว้านซื้อไปอย่างรวดเร็ว

ในทันทีที่เข้าไปในออฟฟิศของตัวเอง อวี้ฮ่าวหรานโทรออกหาเฉิงกัวอัน อย่างรวดเร็ว