บทที่ 296 เรียกค่าไถ่โดยพลการ

บทที่ 296 เรียกค่าไถ่โดยพลการ บทที่ 296 เรียกค่าไถ่โดยพลการ

“ประธานอวี้ คุณก็น่าจะทราบดีว่า หวังจุนเพิ่งเข้าทำงานในบริษัทของคุณได้ยังไม่ถึงปีเลย ดังนั้นเราจะมีเงินเก็บมากถึงสามล้านได้ยังไง ฉันมีเงินไม่ถึงสามล้านจริง ๆ! ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าวิตกกังวล เธอไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อดี

“คุณต้องช่วยพวกเรานะ! ตอนนี้ลูกของฉันกับหวังจุนอายุแค่ 5 ขวบเอง! เขาจะอยู่โดยไร้พ่อดูแลไม่ได้!”

“ผมเข้าใจแล้ว เอาล่ะ อันดับแรกคุณต้องหามาก่อนว่าสถานที่ ๆ คนพวกนั้นให้ไปส่งเงินมันคือที่ไหน จากนั้นผมสัญญาว่าผมจะพาเขากลับมาได้แน่”

อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกผิดเล็กน้อย ถ้าหากเขาจัดการกับศัตรูของตัวเองเด็ดขาดมากกว่านี้ เรื่องแบบนี้มันคงไม่เกิดขึ้น

แต่โลกนี้มันซับซ้อนมากกว่าดินแดนแห่งเทพ ชายหนุ่มยังไม่แกร่งพอจะเผชิญกับคนทั้งโลก หากเขาฆ่าคนพร่ำเพรื่อ ก็คงเจอกับปัญหาที่มาจากหน่วยงานรัฐ ซึ่งเขามั่นใจว่าตัวเองยังไม่แกร่งพอที่จะต่อต้านได้ ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นนี้จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ

นับจากนี้เขาคงต้องเร่งบ่มเพาะให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้ไม่ต้องสนใจกับกฎเกณฑ์ของโลกนี้มากเกินไป

อวี้ฮ่าวหรานมองไปที่หญิงสาวซึ่งมีน้ำตาคลอเบ้า

“คุณโทรไปหาคนพวกนั้นก่อน และบอกกับพวกนั้นว่าคุณมีเงินแล้ว จากนั้นคุณถามสถานที่ส่งเงินมา”

เมื่อได้ยินคำพูดของอวี้ฮ่าวหรานเช่นนี้ ภรรยาของผู้จัดการหวังจึงพยักหน้าและโทรออกไปหาเบอร์ที่เพิ่งโทรหาเธอทันที

หลังจากโทรครั้งแรกยังไม่มีรับสาย แต่เมื่อโทรครั้งที่สองมีคนรับสายทันทีด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ว่าไง! มีเงินแล้วหรือยัง? ฉันบอกเอาไว้เลยว่าถ้าไม่เอาเงินมาไถ่ตัวผัวแก วันนี้ผัวแกตายแน่!”

“ด…เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งทำอะไรสามีฉันนะ! ตอนนี้ฉันได้เงินมาแล้ว ฉันจะเอาไปให้เดี๋ยวนี้ บ…บอกที่อยู่มาได้เลย!”

เมื่อถูกข่มขู่ หญิงสาวก็ยิ่งตื่นตระหนก แต่ยังโชคดีที่เธอยังนึกได้ถึงคำพูดของอวี้ฮ่าวหราน

“โอ้? แกได้เงินมาแล้วงั้นเหรอ? ดี ๆๆ! ส่วนสถานที่…เอ่อ…เอาเป็นว่าแกเอาเงินมาที่ตึกสำนักงานที่ยังสร้างไม่เสร็จของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เกาหยวนที่อยู่ตรงชานเมืองทิศใต้ แกวางถุงเงินเอาไว้ที่ชั้นแรกของตึกที่อยู่หน้าสุด”

ความลังเลในเรื่องสถานที่ของปลายสาย ทำให้อวี้ฮ่าวหรานรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนว่าการเรียกค่าไถ่มันจะสำเร็จได้ง่ายขนาดนี้

“ถ…ถ้างั้นตอนนี้ ฉันขอคุยกับสามีของฉันหน่อยจะได้ไหม?”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเทิ้ม

“อย่าเรียกร้องอะไรให้มันเยอะไปนักนะนังบ้า! ฉันต้องได้เงินก่อนเท่านั้น แกถึงจะได้เจอหน้าผัวของแก! ถ้าแกยังพูดจาเพ้อเจ้อต่อไปอีกฉันจะไม่ให้แกไถ่ตัวผัวของแกอีกต่อไป อย่าคิดว่าฉันให้ความสำคัญกับแกนัก เพราะผัวแกไม่ใช่คนเดียวที่ฉันจับมาเรียกค่าไถ่!”

หลังจากพูดจบ อีกฝ่ายวางสายไปอย่างรวดเร็ว และในขณะเดียวกันนี้เอง อวี้ฮ่าวหรานก็ลุกขึ้น

“คุณรอที่นี่แหละ เดี๋ยวผมจะไปพาตัวสามีคุณกลับมา”

หลังจากพูดจบ อวี้ฮ่าวหรานเดินออกไปจากออฟฟิศเช่นกัน

คำพูดของปลายสายทำให้อวี้ฮ่าวหรานได้ข้อมูลที่สำคัญมามากพอแล้ว

ไอ้คนต้นคิดเรื่องลักพาตัวมันคงไม่ได้มีความคิดที่จะเรียกค่าไถ่ แต่ไอ้พวกคนที่รับหน้าที่ดูแลเหยื่อมันคงจะโลภและคิดเรื่องเรียกค่าไถ่ขึ้นมาเอง เรื่องนี้เห็นได้ชัดจากน้ำเสียงที่ประหม่าของอีกฝ่าย

และยิ่งไปกว่านั้น คำพูดที่บอกว่า ‘ไม่ใช่คนเดียวที่จับมาเรียกค่าไถ่’ มันแปลว่าคนพวกนี้น่าจะจับผู้บริหารของเขาทั้งหมดไปรวมกันไว้ในที่เดียว ซึ่งถ้าชายหนุ่มสืบต่อจากไอ้คน ๆ นี้ เขาจะต้องหาคนของเขาเจอทั้งหมดแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เพื่อความแนบเนียนของแผนการ อวี้ฮ่าวหรานจึงไปที่ฝ่ายบัญชีเพื่อเอาเงินสดออกมาสามล้านและยัดใส่กระเป๋าใบใหญ่ก่อนที่จะขับรถออกจากบริษัท

…

หลังจากสี่สิบนาทีผ่านไป อวี้ฮ่าวหรานก็ขับรถไปถึงตึกสำนักงานที่ยังสร้างไม่เสร็จของบริษัทเกาหยวน ซึ่งฝ่ายตรงข้ามนัดหมายให้ชายหนุ่มมาที่นี่

หลังจากกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และไม่เห็นใครเลย อวี้ฮ่าวหรานจึง เดินเข้าไปในตึกแรกและวางกระเป๋าเงินลงที่ชั้นแรกของตึกที่ยังคงสร้างไม่เสร็จ

เมื่อวางเงินทิ้งไว้เรียบร้อยและขับรถออกไปจากสถานที่ อวี้ฮ่าวหราน โทรหาภรรยาของผู้จัดการหวัง เพื่อให้เธอโทรหาพวกคนลักพาตัวและแจ้งว่าเงินได้ถูกเอาไปวางเรียบร้อย

แน่นอนว่าทุกอย่างมันได้ผล สิบนาทีถัดมา ชายร่างผอมคนหนึ่งก็ค่อย ๆ แอบย่องเข้าไปในตึกที่อวี้ฮ่าวหรานวางเงินไว้

ในตอนแรกชายร่างผอมยังไม่ได้เข้าไปในตึกทันที เขากวาดสายตามองดูรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ จากด้านนอกนานเกือบห้านาทีก่อนที่จะค่อย ๆ ย่องเข้าไปเปิดประเป๋าเงินดู

ชายร่างผอมตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นว่าในกระเป๋ามีเงินอยู่หลายปึก จากนั้นก็กวาดสายตามองรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง ก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากตึกไปพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่

“หึหึ ในที่สุดปลาก็กินเบ็ด!”

แน่นอนว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ถูก อวี้ฮ่าวหรานจับตาดูอยู่โดยใช้เนตรเทวะ ซึ่งตัวเขาซุ่มดูอยู่ห่างไปอีกประมาณเกือบสองกิโลเมตร

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจากไป อวี้ฮ่าวหรานก็รีบตามไปทันที

ชายร่างผอมวิ่งออกไปพร้อมกับกระเป๋าเงิน ลัดเลาะไปตามหมู่ตึกที่ยังสร้างไม่เสร็จ และเมื่อผ่านไปราวสิบนาที ชายร่างผอมก็วิ่งเข้าไปในตึกที่ยังสร้างไม่เสร็จหลังหนึ่งที่เงียบสงัด

ที่ชั้นสองของตึกร้าง ทันที่ที่ชายร่างผอมวิ่งกลับขึ้นไป เสียงบ่นก็ดังขึ้นทันที