ตอนที่ 404
บทที่ 404 การแก้แค้นของเสิ่นเฉียง
October 22, 2026
บทที่ 404 การแก้แค้นของเสิ่นเฉียง
บทที่ 404 การแก้แค้นของเสิ่นเฉียง
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ก่อนถึงชั้นที่หลิวว่านฉิงอยู่ อวี้ฮ่าวหรานก็ได้ยินเสียงคำราม!
“เวรเอ๊ย! กล้าดียังไงมากัดฉัน? นังสารเลว คิดว่าฉันไม่กล้าโยนแกออกไปเหรอ?”
เขามองเห็นผู้คนมากมายยืนมุงดูอยู่ข้างนอก
“คุณครับ ใจเย็น ๆ ก่อน พวกเรากำลังโทรตามตำรวจ!”
ดูเหมือนว่ามีพลเมืองดีกำลังเข้าไปเกลี้ยกล่อม แต่พวกเขาก็ถูกการ์ดลากออกมาอย่างรวดเร็ว
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังแทรกตัวเข้าไปในวงล้อม เสียงซุบซิบนินทายังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ
“พวกเธอทำให้ผู้มีอำนาจคนไหนไม่พอใจเหรอ? ทำไมคนคนนั้นถึงโผล่มากลางดึกแบบนี้?”
“ตายแล้ว ฉันเดาว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ”
“มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ดูคนพวกนั้นสิ โหดเหี้ยมขนาดไหน”
“…”
เสียงวิจารณ์ยังคงลอยดังไปถึงหูของอวี้ฮ่าวหราน
คนเหล่านี้ชะเง้อคอมองเข้าไปข้างในห้อง แต่หน้าต่างห้องพักผู้ป่วยบานเล็กเกินไป พวกเขาจึงเห็นไม่ชัด
ไม่นาน อวี้ฮ่าวหรานก็มาถึงหน้าห้องด้วยความช่วยเหลือจากพลังวิญญาณ
แพทย์ที่อยู่ข้างนอกมองเข้าไปในห้องด้วยความเป็นกังวลและอยากเปิดประตูเข้าไปเต็มที
แต่เพราะประตูห้องถูกล็อกจากด้านใน จึงไม่สามารถเปิดออกได้
“หลบไป!”
อวี้ฮ่าวหรานไม่สนใจจะพูดคุยกับคนเหล่านี้ เขาจึงตะโกนขอทางพวกเขา!
แพทย์หลายคนสะดุ้งตกใจ ก่อนที่จะหันไปทางต้นเสียง พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงผลักเบา ๆ
“หือ? เกิดอะไรขึ้น?”
ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นผลักพวกเขาจนเซไปด้านข้าง พวกเขารู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นอวี้ฮ่าวหรานยกเท้าขึ้นถีบประตูห้องพักผู้ป่วย
“ตึง!”
เสียงดังสนั่น ประตูห้องตรงข้ามถูกถีบจนพังไม่มีชิ้นดี!
เศษซากประตูปลิวว่อนทั่วบริเวณ ทำให้คนที่อยู่แถวนั้นตกใจอย่างมาก
ผู้ชายคนนี้เป็นใคร? ทำไมมีพลังมหาศาลขนาดนี้?!
เห็นได้ว่าคนที่อยู่ในห้องไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น พวกเขาจึงหันมองหน้ากันด้วยความตื่นตกใจ
หลังจากควันจางลง พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา
“ฮึ่ม! นั่นไอ้เวรที่มาช่วยแกนี่! ฉันกลัวว่ามันจะหาแกไม่เจอซะแล้ว!”
เมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามา ชายหนุ่มที่อยู่ในห้องพักก็แค่นเสียงเย็นชา
“ในเมื่อแกรนหาที่ตาย ฉันจะเป็นคนสงเคราะห์ให้เอง!”
ชายหนุ่มคนนั้นคือเสิ่นเฉียง คนที่มาก่อกวนหลิวว่านฉิงหน้าโรงเรียนสอนเปียโนเมื่อไม่นานมานี้ อีกทั้งข้าง ๆ เขายังมีชายฉกรรจ์เจ็ดถึงแปดคน ซึ่งดูน่าเกรงขามอย่างมาก
“อวี้ฮ่าวหราน คุณ…คุณมาแค่คนเดียวเหรอ! พวกมันมีกันตั้งหลายคน”
หลิวว่านฉิงตะโกนเสียงดังท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ตอนนี้เธอถูกอันธพาลสองคนจับตัวเอาไว้ จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
“ปิดปากมันซะ!”
ใบหน้าของเสิ่นเฉียงมืดมนลง ก่อนย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ
ขณะนี้แพทย์หลายคนยังคงยืนอยู่ข้างหน้าห้อง
“คุณอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะครับ พวกเราแจ้งตำรวจเรียบร้อยแล้ว!”
แพทย์จะตะโกนปราม เห็นได้ชัดว่าเขามีสีหน้าขี้ขลาดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า
“เฮอะ! ตลกชะมัด! แกคิดว่าฉันกลัวเหรอ? กว่าพวกมันจะมาถึง ฉันก็พาตัวนังนี่ออกไปแล้ว!”
เสิ่นเฉียงไม่ใส่ใจ เขารู้ดีว่าสถานีตำรวจอยู่ไกลจากที่นี่มาก พอได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าของพวกแพทย์ก็ซีดเผือดทันที
เขาไม่มีเรื่องที่ต้องยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้ ดังนั้นจึงวางแผนไปที่อื่น
“พวกแกยังไปไม่ได้!”
ทันใดนั้นน้ำเสียงเย็นชาก็ดังขึ้น!