ตอนที่ 405
บทที่ 405 เสียงปรบมือ
October 22, 2026
บทที่ 405 เสียงปรบมือ
บทที่ 405 เสียงปรบมือ
“นี่! เป็นไปไม่ได้!”
เมื่อครู่เสิ่นเฉียงยังคงภาคภูมิใจอย่างมาก แต่ตอนนี้เขากลับมีสีหน้าหวาดหวั่น!
เขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ!
ผู้ชายสี่ห้าคนที่นอนกองอยู่กับพื้นล้วนมีมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งทั้งนั้น! ถ้าคนธรรมดาได้รับลูกหลง เขาอาจนอนโคม่าไปหลายวันเลยทีเดียว
ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขามีรูปร่างผอมบาง แต่สามารถโค่นการ์ดที่ถูกฝึกมาอย่างดีภายในหมัดเดียว!
ชายฉกรรจ์อีกคนเห็นอย่างนั้นจึงตื่นตระหนกอย่างมาก เขารีบผลักแม่ของหลิวว่านฉิงไปแนบกับหน้าต่างทันที!
“แก…อย่าเข้ามานะ! ฉันบอกแล้วไงว่าจะผลักมันลงไป!”
เขาไม่เคยเห็นชายหนุ่มคนไหนที่มีออร่าน่าขนลุกอย่างนี้มาก่อน ด้วยท่าทางตระหนกตกใจ เขาจึงผลักหญิงวัยกลางคนออกไปนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว!
“แม่!”
หลิวว่านฉิงอุทานด้วยความตกใจ
“เฮอะ! รนหาที่ตาย!”
อวี้ฮ่าวหรานมีสีหน้าไม่แยแส
ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนมากมายมุงดูอยู่ข้างนอก ชายหนุ่มคงฆ่าเศษสวะพวกนี้ด้วยมือข้างเดียวไปแล้ว!
วินาทีต่อมา ร่างของเขาหายวับไปกับตาราวกับสามารถหายตัวได้ เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง ชายหนุ่มก็ปรี่เข้าหาชายฉกรรจ์คนนั้นอย่างรวดเร็ว
“ไอ้โง่!”
อวี้ฮ่าวหรานปรากฏตัวตรงหน้าอีกฝ่ายราวกับผี ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์!
“อ๊าก!”
ชายร่างใหญ่ตกตะลึง เขารีบปล่อยมืออีกข้างแล้วปล่อยหมัดไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าทันที!
“สายไปแล้ว”
อวี้ฮ่าวหรานปัดป้องการโจมตีของอีกฝ่าย เขายกมือขึ้นแล้วกำหมัดของชายคนนั้นแน่น!
“อะไรวะ?!”
ชายฉกรรจ์ตกใจอย่างมากและดิ้นรนให้หลุดจากการเกาะกุมทันที แต่ก็ต้องตกใจกว่าเดิม เมื่อพบว่ามือของคู่ต่อสู้เหนียวหนึบเหมือนคีมหนีบ
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังทั่วบริเวณ อวี้ฮ่าวหรานหักกระดูกอีกฝ่ายด้วยมือเพียงข้างเดียว!
“อ๊าก!”
ชายฉกรรจ์ร้องโอดครวญ ก่อนทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความเจ็บปวด
“มือฉัน! มือฉัน!”
อวี้ฮ่าวหรานปรายตามองอีกฝ่ายที่นั่งอยู่บนพื้น ก่อนรีบเดินเข้าไปช่วยหญิงวัยกลางคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหน้าต่าง
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นอย่างนั้น เสิ่นเฉียงก็อดสบถด่าไม่ได้
“เวรเอ๊ย! พวกแกมันเป็นขยะไม่มีประโยชน์!”
เขาไม่คิดว่าลูกน้องจะด้อยฝีมือถึงขนาดรับมืออีกฝ่ายไม่ได้
ตอนนี้อวี้ฮ่าวหรานวางหญิงวัยกลางคนลงบนเตียง ก่อนหันมองเขา!
“แกคิดว่าจะหนีรอดเหรอ?”
เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตารังเกียจ ตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย อีกฝ่ายก็ถูกลิขิตให้ถึงจุดจบแล้ว!
“แกเป็นตัวอะไร…”
เสิ่นเฉียงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้และยังคงด่าทออวี้ฮ่าวหรานไม่หยุด จู่ ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างอยู่รอบ ๆ ร่างกาย!
มันคือพลังวิญญาณของอวี้ฮ่าวหราน!
“อะไร… เกิดอะไรขึ้น!”
ภายใต้แรงกดทับมหาศาล เสิ่นเฉียงรู้สึกราวกับถูกหินก้อนใหญ่น้ำหนักราวหนึ่งพันจินหล่นทับลงบนศีรษะ เขาทั้งโกรธปนตกใจ ไม่นานเข่าทั้งสองข้างก็ทรุดลงกับพื้น!
ชายฉกรรจ์สองสามคนที่อยู่ข้างหน้าก็มีอาการเช่นเดียวกัน เมื่ออยู่ภายใต้แรงกดทับของพลังวิญญาณ กล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่มีประโยชน์สักนิด!
“แกทำอะไรวะ?!”
เมื่อเห็นลูกน้องคุกเข่าลงเหมือนกัน เสิ่นเฉียงจึงมีสีหน้าไม่เชื่อ และในที่สุดเขาก็นึกบางอย่างได้
คืนนี้พวกเขาทำผิดมหันต์!
หลิวว่านฉิงยังคงมีอาการปกติต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง เธอไม่รู้สึกถึงแรงกดทับเลย แถมยังสงสัยว่าทำไมคนรอบข้างถึงทรุดตัวนั่งลงคุกเข่ากับพื้น
อวี้ฮ่าวหรานเดินเข้าไปใกล้เสิ่นเฉียงอย่างช้า ๆ
“ฮึ มดแมลงก็คือมดแมลง พวกมันสร้างได้แค่ความรำคาญเท่านั้นแหละ!”