ตอนที่ 430
บทที่ 430 มาทันเวลา
October 22, 2026
บทที่ 430 มาทันเวลา
บทที่ 430 มาทันเวลา
หลังจากตัดสินใจ หวังเหยียนจึงลงมาที่ชั้นล่างทันที
ฝนยังคงตกหนักโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ประกอบกับลมเย็นที่พัดมา ทำให้ยิ่งรู้สึกหนาวกว่าเดิม
แม้จะสวมเสื้อโค้ตถึงสองตัว แต่ก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ดี
หลี่หรงกอดถวนถวนไว้ในอ้อมแขนแน่น โชคดีที่เจ้าตัวน้อยใส่เสื้อกันหนาวหลายตัวจึงไม่รู้สึกหนาวเท่าไหร่
พวกเขาขับรถยนต์ออกตามหาอีกฝ่าย ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลเรื่องสภาพอากาศ
หลังจากขึ้นไปบนรถ ไฟสีเหลืองอบอุ่นในรถก็เข้ามาแทนที่สายฝนที่ตกกระหน่ำ
บริเวณโดยรอบเงียบลงทันที
“ไปตามหาที่ตลาดก่อนเถอะค่ะ ฉันจำได้ว่าคราวที่แล้วเธอกลับไปทางนั้น”
“ครับ”
รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวออกไปยังทิศทางที่หลี่หรงแนะนำอย่างช้า ๆ ขณะเดียวกันรถเมอร์เซเดสเบนซ์คันอื่น ๆ ก็เคลื่อนตัวออกไปเช่นกัน
…
ค่ำคืนอันมืดมิด สายลมพัดผ่านส่งเสียงหวีดหวิวขณะที่ฝนตกหนักจนไม่สามารถมองเห็นทางข้างหน้าได้
ซูหว่านเอ๋อเดินไปตามทางถนนทอดยาวเพียงลำพัง เธอรู้สึกหนาวจนร่างกายบอบบางไม่มีความรู้สึกอะไรเลย
เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมองเป็นครั้งคราวด้วยความรู้สึกเสียใจที่ไม่โทรหาอวี้ฮ่าวหรานให้เร็วกว่านี้
เพราะตอนนี้แบตเตอรี่โทรศัพท์หมดเกลี้ยง แถมเธอยังไม่มีแรงเดินอีกต่อไป
“พักก่อนเถอะ”
ซูหว่านเอ๋อพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ใบหน้าซีดเผือดไม่มีสีเลือดฝาดแม้แต่น้อย
โชคดีที่ยังมีชายคาริมถนนที่สามารถหลบฝนได้
ตอนนี้ฝนยังคงตกกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทันใดนั้นรถวิบากสีดำหลายคันก็ส่งเสียงคำรามทั่วบริเวณ!
แสงสว่างทำให้ซูหว่านเอ๋อต้องยกมือขึ้นบังแสงไฟที่แยงตา พายุฝนยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง
ดูเหมือนว่ารถวิบากเหล่านั้นจะหาเป้าหมายเจอแล้ว ดังนั้นรถสองสามคันจึงแล่นมาจอดใกล้ ๆ กับเธอ
“ฮ่า ๆ! ไอ้พวกตระกูลซู! ซูหว่านเอ๋อ! ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอ!”
ทันทีที่รถจอดสนิท ชายหัวล้านก็ลงมาจากรถพร้อมพูดเยาะเย้ย
เขาอดแสยะยิ้มไม่ได้ขณะมองดูหญิงสาวที่นั่งกอดเข่าอยู่ริมถนน
“ฮึ่ม! ยังไงซะเธอก็เป็นผู้หญิง ต่อให้ฉันปล่อยเธอหนีไปก่อนสักสองชั่วโมง ฉันก็ตามหาเธอเจออยู่ดี!”
ขณะนี้ชายฉกรรจ์สองสามคนก้าวลงมาจากรถคันข้าง ๆ เช่นกัน พวกเขาทุกคนต่างมีสีหน้าโหดเหี้ยมน่ากลัว
“จุ๊ ๆ น่าสงสาร ลูกเจี๊ยบตัวน้อยคงตกใจแย่เลย”
“น่าสมเพชไอ้ซูกว่างไห่ เล่นกับใครไม่เล่น ดันมาเล่นกับลูกพี่เล่ยเสี่ยว!”
“ฮ่า ๆ สมควรแล้วล่ะ!”
“…”
ชายฉกรรจ์หลายคนเห็นอย่างนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
เสียงพูดเยาะเย้ยยิ่งทำให้ซูหว่านเอ๋อเสียวสันหลังมากกว่าเดิม เธอมองชายหนุ่มเหล่านั้นด้วยสายตาหวาดกลัวอย่างมาก
เธอเห็นคนเหล่านี้บุกเข้ามาในบ้านกลางดึก แถมยังกำจัดบอดี้การ์ดกว่าสิบคนได้อย่างง่ายดาย
“ฮ่า ๆ กลัวเหรอ? ทำไมตอนที่พวกตระกูลซูมากวนใจลูกพี่เล่ยเสี่ยวถึงไม่คิดถึงผลที่ตามมาล่ะ?”
ชายหัวล้านที่ลงจากรถเป็นคนแรกอดหัวเราะเยาะไม่ได้เมื่อเห็นอย่างนั้น
“มากับพวกเราสิ จุ๊ ๆ เธอยังสาวยังสวยอยู่แท้ ๆ แต่ต้องมาตายอย่างน่าอนาถแบบนี้”
พูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกระชากแขนอันบอบบางของหญิงสาวให้ลุกยืนขึ้น
แต่ขณะนั้นเองแสงไฟจากหน้ารถก็ส่องมาทางพวกเขา!
เสียงเบรกรถยนต์ดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำ ซึ่งผู้ที่เพิ่งมาถึงคือหวังเหยียนนั่นเอง!
“นั่น…ผู้หญิงคนนั้นนี่!”
หลี่หรงมองออกไปข้างนอกกระจกรถเห็นหญิงสาวบอบบางนั่งอยู่ข้างทาง
เมื่อก่อนเธอเคยอิจฉาหญิงสาวคนนั้นอย่างมาก แต่หลังจากรับรู้สถานการณ์ของซูหว่านเอ๋อ เธอก็อดเป็นห่วงอีกฝ่ายไม่ได้
ใบหน้าขาวซีดฉายแววตื่นตระหนก ดวงตาดำขลับเหมือนไข่มุกสีดำสั่นไหวด้วยกลัว
“คุณ…คุณคนเดียวจัดการพวกมันได้ไหมคะ?”