ตอนที่ 431
บทที่ 431 เชื่อไม่ได้
October 22, 2026
บทที่ 431 เชื่อไม่ได้
บทที่ 431 เชื่อไม่ได้
หลังจากได้ยินชายหัวโล้นพูดข่มขู่ หวังเหยียนก็ระเบิดหัวเราะ
“แน่ใจเหรอว่าแกจะสั่งสอนฉัน?”
ท่ามกลางแก๊งที่มีอิทธิพลใต้ดินในเมืองฮ่วยอัน ไม่มีใครสามารถต่อกรกับเขาได้เลย!
ดังนั้นแก๊งพยัคฆ์เวหาของพวกเขาคือแก๊งที่แข็งแกร่งที่สุด!
ดูเหมือนว่าจะมีบางคนฝันเฟื่องซะแล้ว ทันทีที่เขาพูดจบ รถสีดำหลายคันก็แล่นมาจอดตามสองข้างทางอย่างรวดเร็ว!
“ลูกพี่! โอเคไหมครับ!”
“ลูกพี่! ไอ้สมองเต่าพวกนี้มันเป็นใคร?”
“…”
ทันทีที่รถยนต์กว่าสิบคันจอดสนิท เหล่าชายฉกรรจ์ก็กรูกันลงมาจากรถ! พวกเขาตะโกนถามลูกพี่ขณะวิ่งไปล้อมศัตรูนับสิบคนเอาไว้!
เมื่อเห็นอย่างนั้น หวังเหยียนก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้
หลังจากพบว่ามีสิ่งผิดปกติ เขาก็โทรเรียกลูกน้องมารวมตัวกันที่นี่ทันที
“ฝั่งแกมีคนเยอะกว่าใช่ไหม? แน่ใจเหรอ?”
ตอนนี้เขาอดมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเย้ยหยันไม่ได้
ชายหัวโล้นมองตกตะลึงเมื่อเห็นอย่างนั้น เหล่าชายฉกรรจ์ที่เพิ่งมาถึงดูแข็งแกร่งและน่ากลัวอย่างมาก แน่นอนว่าพวกนั้นไม่ใช่คนดีแน่!
ตอนนี้…ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้ผู้มีอิทธิพลขุ่นเคืองใจซะแล้ว!
“แก…แกเป็นใคร?”
เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ตอนนี้เหล่าลูกน้องที่เขาพามาด้วยถูกล้อมไว้เช่นกัน
“ฉันให้เวลาแกสิบวินาที ไสหัวไปซะ!”
หวังเหยียนไม่สนใจคำถามของอีกฝ่าย เขาเพียงแค่ยืนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเฉยเมยและปล่อยให้เม็ดฝนไหลลงมาตามพวงแก้มทั้งสอง
หลังจากใช้ชีวิตอยู่ในแก๊งใต้ดินมานานหลายปี สำหรับเขา เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยเท่านั้น…
“ฉันบอกแกแล้วไง! พวกเราไม่ใช่คนที่แกจะจัดการได้ง่าย ๆ!”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สนใจ ชายหัวโล้นก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะที่ใบหน้ามืดมนกว่าเดิม
“แปดวินาที!”
หวังเหยียนไม่สนใจคนตรงหน้า เขายังคงนับถอยหลังต่อไป
สมาชิกของแก๊งพยัคฆ์เมฆารอบตัวเขาต่างดึงมีดยาวออกมา ท่าทางของพวกเขาน่ากลัวเป็นอย่างมาก!
ทันทีที่ลูกพี่ของพวกเขาออกคำสั่ง คนเหล่านี้จะต้องเจอกับชะตากรรมที่น่าสมเพช!
ชายหัวโล้นเห็นว่าสถานการณ์ฝั่งตัวเองไม่สู้ดีจึงคิดจะสงบศึก
“ปล่อยพวกเราไปแล้วฉันจะปล่อยตัวนังผู้หญิง ตกลงไหม?”
“ห้าวินาที!”
“แกต้องการอะไร? ฉันก็แค่ทำตามคำสั่งลูกพี่ แกอย่าเลือดเย็นไปหน่อยเลย!”
“สามวินาที!”
“ฉัน…”
“วินาทีสุดท้าย! เตรียมตัวซะ…”
สายตาของหวังเหยียนเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที
แต่ในที่สุด ชายหัวโล้นก็ต้านทานความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายไม่ไหว
“โอเค! โอเค…เรายอมแล้ว…ไว้ชีวิตเรา…ไว้ชีวิตพวกเราเถอะ…”
ความกลัวในจิตใจของเขาพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดจำกัด ท่าทางของอีกฝ่ายน่ากลัวเกินไป!
วินาทีต่อมา ซูหว่านเอ๋อที่ร่างกายเปียกโชกและตัวสั่นเทาก็ถูกผลักออกไปข้างหน้าทันที
ซูหว่านเอ๋อมองชายวัยกลางคนรูปร่างผอมบางที่ยืนอยู่ตรงข้ามด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่รู้จักเขาเลย…
เธออดตื่นตระหนกกว่าเดิมไม่ได้ นี่เรียกว่าหนีเสือปะจระเข้ใช่ไหมเนี่ย?!
ผู้ชายตรงหน้าและลูกน้องของเขาดูไม่เป็นมิตรเอาซะเลย กลุ่มคนในตอนแรกว่าน่ากลัวแล้ว ชายตรงหน้าและลูกน้องน่ากลัวกว่ามาก
แต่ทันใดนั้น ประตูรถเมอร์เซเดสเบนซ์ข้างหลังหวังเหยียนก็ถูกเปิดออก!
หรี่หรงรีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว
“หว่านเอ๋อใช่ไหม พวกเรามาช่วยเธอแล้ว!”
ขณะพูด เธอก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาซูหว่านเอ๋อแล้วกุมมืออีกฝ่ายเพื่อปลอบประโลม
แต่ทันทีที่แตะมือของอีกฝ่าย เธอก็ต้องสะดุ้งโหยง