บทที่ 456 ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล

ไม่นานเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็พาตัวชายชราออกไป

ขณะเดียวกันอวี้ฮ่าวหรานหันมองชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยในห้องประชุม

“ส่วนคุณ ออกไปได้แล้ว”

“ผม…ผมไม่เกี่ยว ผมเตือนคุณหลี่ตอนที่อยู่ข้างนอกแล้ว”

เขาตื่นกลัวทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายเรียกตัว ชายคนนี้ไม่ใช่ผู้ถือหุ้นบริษัท พอถูกลาออก เขาจะสิ้นเนื้อประดาตัวทันที

“ผมผิดไปแล้ว ผมแค่ทำเพื่อบริษัท…”

แม้จะถูกพาตัวออกไปจากห้องประชุมแล้ว แต่ชายวัยกลางคนยังมีสีหน้าเศร้าโศกปนโกรธเคือง

แต่อวี้ฮ่าวหรานไม่ต้องการคำแก้ตัวหรือหลักฐานอะไร ตราบใดที่คนคนนั้นอยู่ตรงหน้า เขาก็สามารถมองเจตนาของพวกเขาจนทะลุปรุโปร่ง

“เอาล่ะ ตอนนี้เรามาประชุมกันต่อได้แล้ว!”

หลังจากประตูห้องประชุมปิดลงก็ไม่มีใครกล้าพูดคุยหรือกระซิบอีก พวกเขาเห็นแล้วว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นบ้าไปแล้ว

เหตุผลและข้อแก้ตัวไม่สามารถใช้กับเขาได้

“ในส่วนของผม ผมเตรียมเอกสารไว้ก่อนการประชุมแล้ว และเอกสารพวกนี้มีข้อมูลเกี่ยวกับการจัดการบริษัท พวกคุณส่งต่อกันดูได้”

อวี้ฮ่าวหรานไม่ได้พูดอะไร แต่กลับโยนเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ

“พี่เขย…ไปเอาเอกสารมาจากไหน? ทำไมฉันไม่รู้?”

หลี่หรงรู้สึกประหลาดเล็กน้อยเมื่อเห็นอย่างนั้น หญิงสาวไม่รู้ว่าพี่เขยจะมีอำนาจมากขนาดนี้

“ฮ่า ๆ ฉันสั่งให้พนักงานที่บริษัทส่งแฟกซ์มาให้ก่อนประชุมแล้วก็ค้นหามาเองบางส่วนน่ะ”

อวี้ฮ่าวหรานอธิบายด้วยท่าทางสบาย ๆ

หลังจากทำความเข้าใจสถานการณ์ทั่วไปในบริษัทฮัวหรงแล้ว เขาก็พบว่าปัญหาที่เกิดขึ้นมีสาเหตุมาจากชายชรา

นอกจากนี้การเติบโตอย่างกะทันหันของบริษัทยังส่งผลต่อให้การบริหารงานบุคคลล่าช้าและวุ่นวาย

เขายังรู้อีกว่าไม่มีใครรายงานปัญหาพวกนี้กับหลี่หรงเลย แถมมีปัญหาบางจุดน่าสงสัยอีกด้วย!

เอกสารถูกหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว บางคนดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น แต่บางคนกลับขมวดคิ้วแน่น

“ทางบริษัทมีแผนจะแต่งตั้งผู้จัดการทั่วไปและรองผู้จัดการทั่วไปเร็ว ๆ นี้ไหมครับ?”

“รับสมัครคนใหม่เหรอครับ? เอ่อ…เขาคงใช้เวลาปรับตัวนานเลยทีเดียว”

“ใช้วิธีเลื่อนขั้นดีไหมครับ? ผมว่ามันเข้าท่าดีนะครับ”

“…”

หลังจากทุกคนอ่านรายละเอียดในเอกสาร เสียงถกเถียงในห้องประชุมก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

หลังจากเอกสารถูกส่งต่อไปให้หลี่หรง อวี้ฮ่าวหรานก็ลุกยืนขึ้น

“เอาล่ะ! ผมคิดว่าทุกคนคงเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ดังนั้นตอนนี้เรามาโหวตกันเถอะ”

ทันทีที่เสียงคนเหล่านั้นเงียบลง เขาก็เริ่มพูดอีกครั้งโดยไม่รอให้คนที่เหลือออกความคิดเห็น

“ผมเห็นด้วย! มีใครจะคัดค้านไหม?”

ทุกคนตกตะลึงเมื่อได้ยินอย่างนั้น ผู้ชายคนนี้ออกความเป็นคนแรกเลยเหรอ?

ดูจากผลงานของอีกฝ่ายเมื่อครู่แล้ว ถ้าใครคัดค้านคงถูกไล่ออกแน่!

“ผม…ผมเห็นด้วยครับ”

“ผมก็เห็นด้วยเหมือนกันครับ”

“…”

ตอนนี้ไม่มีใครกล้าคัดค้านคนบ้าที่เพิ่งไล่พนักงานระดับผู้บริหารออกถึงสามคนหรอก

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือแผนนี้สมเหตุสมผลมาก แม้แต่คนที่ไม่มีประสบการณ์ยังคิดว่าแผนการจัดการนี้เหมาะสมกับบริษัทฮัวหรง

ก่อนที่หลี่หรงจะอ่านเอกสารจบ ทุกคนในห้องประชุมก็ตอบเห็นด้วยกับอวี้ฮ่าวหรานหมดแล้ว

“หือ?”

เธอมองกลุ่มคนที่ไม่กล้าคัดค้านอวี้ฮ่าวหรานด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ เป็นไปอย่างราบรื่น

เมื่อก่อนมักจะมีชายชราที่คัดค้านเธอตลอด ไม่ว่าจะเสนอแผนการจัดการอะไรก็ตาม

“ทุกคนเห็นด้วยใช่ไหม? ผมไม่ได้บังคับพวกคุณนะ”