ตอนที่ 457
บทที่ 457 อยู่ที่โรงพยาบาลตามลำพัง
October 22, 2026
บทที่ 457 อยู่ที่โรงพยาบาลตามลำพัง
บทที่ 457 อยู่ที่โรงพยาบาลตามลำพัง
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เฉิงอยากอยู่ดูแลฉัน แต่ฉันเกรงใจเลยให้เธอกลับไปก่อน พยาบาลที่นี่ใจดีมากเลยนะคะ พวกเขาช่วยเหลือฉันทุกอย่าง”
หลิวว่านฉิงเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นกังวล เธอจึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว
“ครับ”
โรงพยาบาลแห่งนี้มีค่ารักษาแพงที่สุดในเมืองฮ่วยอัน แน่นอนว่าพยาบาลจะต้องดูแลคนได้อย่างดีเช่นกัน
แต่ก็ไม่ดีเท่ามีคนใกล้ชิดคอยดูแล
“คุณมี…ญาติคนอื่นอีกไหมครับ?”
อวี้ฮ่าวหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่สามารถคิดหาคนที่เหมาะสมที่จะดูแลอีกฝ่ายได้จึงถามออกมา
“ไม่มีแล้วค่ะ”
หลังจากตอบอย่างนั้น สีหน้าของหลิวว่านฉิงก็เศร้าลง
“พวกเราสองแม่ลูกอาศัยอยู่ที่ฮ่วยอันกว่าสิบปีแล้ว ตั้งแต่พ่อฉันตายไป พวกเราก็ไม่ได้ติดต่อญาติที่บ้านเกิดอีกเลย แถมแม่ของฉันเพิ่งจะได้ผ่าตัด”
“เข้าใจแล้วครับ”
อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าก่อนตัดสินใจ
“ถ้าอย่างนั้นผมจะส่งผู้ชายคนเมื่อวานมาดูแลคุณ เขา…เขาเป็นคนดีมากครับ”
“อืม…ค่ะ”
ผู้ป่วยกระดูกหักไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้มากนัก หลิวว่านฉิงลังเลชั่วครู่ก่อนตอบตกลง
เขาใจดีเกินไปแล้ว
เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า ขณะรู้สึกว่าความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายเปรียบเสมือนให้ถ่านกลางหิมะ*[1]
นอกจากชื่นชมแล้วเธอก็ไม่กล้าคิดมากเกินกว่านั้น
ผู้ชายคนนี้สูงส่งเกินไป
ผู้ชายคนนี้เป็นเหมือนดวงอาทิตย์สว่างไสวบนท้องฟ้า แม้จะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น แต่หลิวว่านฉิงรู้ดีว่าเขาอยู่ห่างไกลกับตัวเองมากแค่ไหน
เธอรู้สถานะของตัวเองเสมอ…
“ขอบคุณมากนะคะ ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดี”
“ฮ่า ๆ ผมเป็นต้นเหตุเรื่องนี้ แล้วอีกอย่างผมต้องเป็นฝ่ายขอบคุณต่างหากครับ”
อวี้ฮ่าวหรานปอกเปลือกส้มแล้วยื่นให้อีกฝ่าย
“ในเมื่อคุณปกป้องถวนถวนอย่างสุดความสามารถ ผมถือว่าคุณเป็นผู้มีพระคุณของผม ดังนั้นไม่ต้องห่วงหรอกครับ แต่ในอนาคตถ้าคุณมีเรื่องลำบากใจก็โทรหาผมได้เสมอ”
พูดจบ เขาก็หยิบหนังสือออกจากมือของอีกฝ่าย
“หืม…เจน แอร์? ผมเคยอ่านเรื่องนี้ตอนเรียนมัธยม แต่…ผมลืมเนื้อเรื่องไปแล้ว”
เขาพลิกหน้ากระดาษสองสามหน้าอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้นึกถึงความทรงจำที่เลือนรางมาก…
“มันนานมาแล้วสินะ”
เขาอดถอนหายใจไม่ได้หลังนึกถึงวัยหนุ่มเมื่อหลายร้อยปีก่อน
“เอ่อ…”
หลิวว่านฉิงกินส้มไปหนึ่งผลก่อนพูดออกมา
“มีอะไรเหรอ? บอกมาเถอะครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ต้องยอมรับความช่วยเหลือจากคนอื่นซะบ้าง
เธออยู่ในความมืดตามลำพังมานานพอแล้ว
“ฉันรีบมาโรงพยาบาลเลยไม่ได้เอาของใช้ส่วนตัวมาด้วย คุณช่วยกลับไปเอามาให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
อวี้ฮ่าวหรานตอบตกลงโดยไม่ลังเล หลังจากถามที่อยู่และรับกุญแจบ้านมาแล้ว เขาจึงเตรียมตัวกลับ
“เดี๋ยวก่อนค่ะ ยังมีอีกอย่างหนึ่ง…”
ขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะเดินออกจากห้อง หลิวว่านฉิงก็นึกบางอย่างได้
“เมื่อวานเป็นวันครบกำหนดจ่ายค่าเช่าบ้าน แล้วฉันต้องจ่ายเย็นวันนี้ คุณช่วยจ่ายให้หน่อยได้ไหมคะ? ขอบคุณมากค่ะ”
พูดจบ เธอก็หยิบธนบัตรหลายร้อยหยวนออกมาจากผ้าห่ม
“ทั้งหมดสี่ร้อยหยวน ถ้ารวมค่าน้ำและค่าไฟฟ้าแล้วก็ประมาณ…ห้าร้อยหยวน”
“ห้าร้อย?”