ตอนที่ 461
บทที่ 461 ตุ๊กตาทำมือ
October 22, 2026
บทที่ 461 ตุ๊กตาทำมือ
บทที่ 461 ตุ๊กตาทำมือ
หลังจากโจวเฟยหู่พูดจบ สมาชิกแก๊งหลายร้อยคนก็เดินเข้าไปล้อมชายที่อยู่กลางลานทันที!
พี่หู่มีสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด
“ยกโทษให้ฉันเถอะ…ฉันผิดไปแล้ว!”
“ขอโทษ อย่า…อย่า…อ๊าก!”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะกรีดร้องโหยหวน อวี้ฮ่าวหรานก็เดินออกจากฝูงชนไปแล้ว
เขาเดินกลับเข้าไปในห้องของหลิวว่านฉิงเพื่อเก็บของใช้ส่วนตัวไปให้เธอ
“อืม…เอาอันนี้ไปด้วยดีกว่า”
เมื่อกำลังจะออกจากห้อง เขาเหลือบไปเห็นตุ๊กตาขนปุกปุยที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วรู้สึกอ่อนไหวเล็กน้อย
ถวนถวนชอบตุ๊กตาขนปุกปุยพวกนี้เหมือนกัน!
หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาก็วางตุ๊กตาสี่ห้าตัวในมือลงบนโต๊ะเหมือนเดิม
เขาล็อกประตูห้องแล้วกลับลงมาที่ชั้นล่างแล้วชายที่ถูกเรียกว่าพี่หู่ถูกพาตัวกลับไปแล้ว
ฝูงชนที่คอยมุงดูและวิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็สลายตัวไปแล้วเช่นกัน
ดังนั้นจึงมีเพียงหญิงวัยกลางคนที่นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่ในลานกว้าง
อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือเจ้าของหอพักแห่งนี้ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้เธอ
“ผมจะซื้อตึกนี้ ราคาเท่าไร คุณสบายใจได้ ผมไม่โกงแน่นอน”
“นาย…จะ…ซื้อ…”
ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนบวมเป่ง ฟันครึ่งหนึ่งร่วงหล่นอยู่บนพื้น ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถสื่อสารได้ตามปกติ
“โอเค ผมจะทำตามที่คุณบอก”
อวี้ฮ่าวหรานลุกยืนขึ้นแล้วหยิบแบล็กการ์ดออกมาจากกระเป๋าเงิน
“บัตรใบนี้มีวงเงินหนึ่งล้านมีรหัสหกตัว ถ้าคุณรับบัตรไป อาคารหลังนี้จะตกเป็นของผมทันที”
พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับไปมอง
สำหรับเขาแล้ว เงินหนึ่งล้านหยวนเป็นแค่เงินจำนวนเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งมันคุ้มค่าที่จะรักษาครอบครัวเล็ก ๆ ของหลิวว่านฉิงเอาไว้
หลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ เขาก็กลับมาถึงโรงพยาบาล
“เฮ้! ลูกพี่อวี้มาถึงแล้วเหรอครับ”
ตอนนี้หวังเหยียนมาถึงโรงพยาบาลแล้ว เขายืนเฝ้าอยู่ข้างนอกห้องของหลิวว่านฉิงตามลำพัง
อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าให้อีกฝ่าย เขาเชื่อใจผู้ชายสองคนจากพยัคฆ์เวหาอย่างมาก
“อืม ฉันเพิ่งทำธุระเสร็จน่ะ”
เขามองอีกฝ่ายขณะคิดบางอย่างในใจ
อาจถึงเวลาที่แก๊งพยัคฆ์เวหาจะเติบโตแล้ว…
ถ้ามีกองกำลังที่สามารถช่วยเหลือเขาได้ มันคงจะดีไม่น้อย
เช่นเดียวกลับตอนที่อาศัยอยู่ในโลกเทวะ เมื่อมีกองกำลังมากมายติดสอยห้อยตาม เขาก็สามารถจัดการปัญหาต่าง ๆ ได้อย่างง่ายดาย
ถ้ามีปัญหาหรือมีศัตรูเข้าโจมตี เหล่าลูกน้องของเขาก็จะสามารถจัดการได้ทันท่วงที
ทุกอย่างจะง่ายขึ้นทันตา…
เมื่อคิดอย่างนั้น ท่าทีของชายหนุ่มก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย
“ฉันไม่ได้เรียกนายมาที่นี่เพื่อเฝ้ายามสักหน่อย เข้ามาสิ ฉันอยากให้นายช่วยดูแลเธอสักระยะหนึ่ง”
อวี้ฮ่าวหรานทักทายด้วยท่าทีสบาย ๆ
“อยากให้…ผมดูแลเธอ?”
หวังเหยียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ลูกพี่อวี้…ผมเป็นผู้ชาย นี่คง…ไม่สะดวกมั้งครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก นอกจากนายแล้ว ฉันก็ไม่รู้จะไว้ใจใครอีก”
อวี้ฮ่าวหรานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายมากมาย เขาถือว่าหลิวว่านฉิงคือหนึ่งในครอบครัว
เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บเพราะตัวเองอีก
แน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้สึกกับหญิงสาวในแง่ชู้สาว ถ้าให้พูดถึง เขารู้สึกเหมือนกับกำลังดูแลน้องสาวซะมากกว่า
ดังนั้นจึงมีเพียงหวังเหยียนผู้ซื่อสัตย์ที่เขาไว้ใจให้ดูแลเธอ
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย
“คุณกลับมาแล้ว จ่ายค่าเช่าหรือยังคะ? เจ้าของหอพักอาจจะรับมือยากสักหน่อย”
เมื่ออวี้ฮ่าวหรานเดินเข้าไป หลิวว่านฉิงก็ยิงคำถามทันที