ตอนที่ 462
บทที่ 462 หลี่หรงผู้เชื่อฟัง
October 22, 2026
บทที่ 462 หลี่หรงผู้เชื่อฟัง
บทที่ 462 หลี่หรงผู้เชื่อฟัง
หลิวว่านฉิงยื่นตุ๊กตาให้อวี้ฮ่าวหรานโดยไม่ลังเล
เนื่องจากอีกฝ่ายให้ความช่วยเหลือมากเกินไป เธอจึงทำได้เพียงตอบแทนเขาบางส่วนเท่านั้น
“โอเค ถวนถวนต้องชอบมันมากแน่เลยครับ นอกจากเปียโนแล้ว ถ้าคุณสอนเรื่องอื่น ๆ ให้เธอได้ก็คงจะดีไม่น้อย
“ค่ะ”
ทั้งสองพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ หลังจากอวี้ฮ่าวหรานจัดการธุระต่าง ๆ เสร็จสิ้น เขาจึงขอตัวกลับไปพร้อมกับตุ๊กตาสองสามตัว
…
เวลาสี่โมงเย็น แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องไปตามถนนทางเข้าโรงเรียนอนุบาล
“พ่อจ๋า!”
เด็กหญิงตัวน้อยตะโกนอย่างมีความสุขทันทีที่เดินออกจากประตูโรงเรียน
ก๊าซพิษที่เข้าสู่ร่างกายหนูน้อยเมื่อวานไม่ได้ส่งผลเสียมากมายเท่าไร ซึ่งต้องยกความดีความชอบให้กับพลังลึกลับที่อยู่ในตัวถวนถวน
อวี้ฮ่าวหรานศึกษาเรื่องนี้มาเป็นเวลานาน แต่ไม่มีวิธีใดเลยที่สามารถเจาะแก่นพลังจิตวิญญาณได้โดยไม่ทำร้ายลูกสาว
เขาจึงต้องยอมแพ้…
“วันนี้ถวนถวนฉลาดมากเลยค่ะ เพื่อน ๆ ในชั้นเรียนทุกคนต่างออกปากชมเป็นเสียงเดียวกัน หลังจากปิดเทอมฤดูร้อน ถวนถวนดูโตขึ้นมากเลยค่ะ”
สวีรุ่ยทักทายพลางถอนหายใจ
“ฮ่า ๆ ลูกสาวพ่อเก่งจริง ๆ”
อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้าพร้อมฉีกยิ้มกว้าง จากนั้นดูเหมือนว่าเขาจะนึกเรื่องบางอย่างได้
“เอ่อ จางเส้าไม่ได้มารบกวนคุณอีกใช่ไหมครับ?”
“เขาไม่มายุ่งวุ่นวายแล้วค่ะ…”
สวีรุ่ยมีท่าทีลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“เมื่อคืนมีชายแก่คนหนึ่งพาเขามาขอโทษฉัน แถมยังให้ของมีค่ามากมายแทนคำขอโทษ แต่ฉันรับมันไว้ไม่ได้น่ะค่ะ”
“ถ้าพวกเขาส่งมา คุณรับไว้เถอะครับ ผมว่าพวกมันคงไม่กล้าก่อเรื่องอีกแล้ว”
“เขาสั่งให้จางเส้าคุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านฉันนานสองนาน แต่สุดท้ายฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากรับคำขอโทษแล้วบอกให้พวกเขากลับไป”
“อืม ดีแล้วล่ะที่พวกมันมาขอโทษ แต่ถ้าวันไหนมีคนมายุ่มย่ามกับคุณอีก คุณต้องบอกผมทันทีนะครับ”
อวี้ฮ่าวหรานพยักหน้า
ทั้งสองคนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องโรงเรียนอีกสองสามประโยคก่อนร่ำลา
ภายในรถ
“ว้าว! พ่อจ๋า จิ้งจอกน้อยน่ารักจังเลยค่ะ!”
ทันทีที่ขึ้นไปบนรถ ถวนถวนก็เห็นตุ๊กตาจิ้งจอกน้อยที่วางอยู่บนคอนโซลรถ
“อ้อ…จริงสิ พ่อเกือบลืมไปเลย”
อวี้ฮ่าวหรานมองพวงกุญแจจิ้งจอกน้อยของหลิวว่านฉิงแล้วจำได้ว่ายังมีตุ๊กตาอีกตัวหนึ่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง
“เอาล่ะ ถวนถวนลองหันไปดูข้างหลังสิ”
“หือ? พ่อมีอะไรเหรอคะ?”
เจ้าตัวน้อยหันมองเบาะหลังด้วยความงุนงง ทันใดนั้นดวงตากลมโตประกายวิบวับก็เบิกกว้างจนแทบถนนออกมา
“พ่อจ๋า! นี่ของหนูทั้งหมดเลยเหรอ?”
เธออุทานด้วยความประหลาดใจ
“อืม ของหนูหมดเลย”
“เย้! หนูจะไปนั่งข้างหลัง! พ่อ หนูอยากไปนั่งข้างหลังค่ะ!”
ถวนถวนตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
“โอเค ๆ ถ้างั้นนั่งข้างหลังก็ได้”
อวี้ฮ่าวหรานเปิดประตูรถแล้วอุ้มเจ้าตัวน้อยไปนั่งที่เบาะหลัง
“ฮิฮิ! แพนด้าน้อยน่ารักมาก! สวยจังเลย!”
หลังจากนั่งบนเบาะหลัง ถวนถวนก็มีความสุขอย่างมาก
เธอหันมองซ้ายทีขวาที ตุ๊กตามากมายเกินไป ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็น่ารักทั้งนั้น
“พ่อจ๋า ถวนถวนรักพ่อที่สุดเลย!”
“อืม ระหว่างพ่อกับน้า ถวนถวนรักใครมากกว่ากัน?”
“หนูรักพ่อมากกว่า!”
เจ้าตัวน้อยตอบอย่างไม่ลังเล แต่แล้วเธอก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย