ตอนที่ 473
บทที่ 473 ค้างคาวปีศาจ
October 22, 2026
บทที่ 473 ค้างคาวปีศาจ
บทที่ 473 ค้างคาวปีศาจ
“คุณอ่านหนังสือเล่มนี้อยู่เหรอครับ? ผมว่ามันสนุกดีนะ”
หวังเหยียนหยิบหนังสือออกจากกระเป๋าหลิวว่านฉิงแล้วส่งให้เธอ
หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ เมื่อได้ยินอย่างนั้น
“ฉันเคยอ่านตอนอยู่มัธยมปลายน่ะค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ค่อยมีเวลาว่างเลยอยากอ่านหนังสือพวกนี้ให้หมด”
เธอเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดเมื่อสองวันก่อน วันนี้ใบหน้าของเธอจึงยังซีดเซียวอยู่
ถ้าไม่มีหวังเหยียนคอยดูแล เธอคงไม่สามารถทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้
ทันใดนั้นหลิวว่านฉิงก็ถามเขากลับ
“คุณ…คุณเคยอ่านเล่มนี้ด้วยเหรอคะ?”
“ครับ เวลาว่างผมชอบอ่านหนังสือแนวนี้
หวังเหยียนตอบอย่างเป็นกันเอง ขณะมองออกไปข้างนอกหน้าต่างราวกับมีอดีตอันหอมหวานมากมาย
คำพูดของเขาทำให้หลิวว่านฉิงเบิกตากว้าง
“แต่คุณอวี้ฮ่าวหรานบอกว่าคุณ…คือ…”
เธอประหลาดใจกับตัวตนของอีกฝ่าย แต่ไม่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดออกไป
“หัวหน้าแก๊งอันธพาล ฮ่า ๆ นั่นเป็นแค่หน้าที่น่ะครับ”
หวังเหยียนยังคงมีสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่มีร่องรอยความไม่พอใจแม้แต่น้อย
“ใช่ครับ…แต่ผมแตกต่างจากพวกเขา”
“เห็นด้วยค่ะ”
หลิวว่านฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ชายวัยกลางคนตรงหน้าที่คอยดูแลเธออย่างดีตลอดสองวันที่ผ่านมาเป็นรองหัวหน้าแก๊งอันธพาลใต้ดิน
“คุณอายุเท่าไรเหรอ?”
หวังเหยียนถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ฉันเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยปีนี้ ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะอายุยี่สิบสามแล้วค่ะ”
“ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ?”
“พ่อฉันเสียตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด ส่วนญาติคนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครจำวันเกิดได้ ในบัตรประชาชนของฉันเลยไม่มีวันเกิดน่ะค่ะ”
หลิวว่านฉิงอธิบาย ก่อนถามอีกฝ่าย
“แล้วคุณล่ะคะ?”
“ผมน่าจะประมาณสามสิบห้าแล้ว”
“ดูเหมือนคุณไม่มั่นใจเลยนะคะ?” หลิวว่านฉิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
“ฮ่า ๆ ความจริงผมไม่รู้อายุตัวเองน่ะ แล้วเหตุผลของผมเลวร้ายกว่าคุณเยอะเลย เพราะพ่อแม่ทิ้งผมไปตั้งแต่เกิด”
หวังเหยียนตอบเสียงเรียบ ราวกับเขาไม่ใส่ใจคำพูดพวกนั้นสักนิด
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คุณไม่จำเป็นต้องรู้ข้อมูลผมก็ได้ เพราะต่อให้ไม่มีคำสั่ง ผมก็จะปกป้องคุณอยู่ดี”
“ถ้างั้น…”
ขณะที่หลิวว่านฉิงกำลังจะพูดต่อ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นทำลายความสงบ
“อ๊าก…โอ๊ย…โอ๊ย…”
จู่ ๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนก็หยุดลงอย่างกะทันหันราวกับมีของแหลมคมแทงคอเขา!
สีหน้าหวังเหยียนเย็นชาลงทันที!
“คุณซ่อนตัวอยู่ในนี้เงียบ ๆ ล่ะ ผมจะออกไปดูเอง!”
หลังจากกำชับอีกฝ่าย หวังเหยียนก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป
ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว มีเพียงพยาบาลและญาติผู้ป่วยไม่กี่คนเท่านั้นที่อยู่อาคาร ดังนั้นทางเดินจึงว่างเปล่า
รอยเลือดจุดเล็ก ๆ ทำให้คิ้วของเขาขมวดแน่นกว่าเดิม!
“เกิดอะไรขึ้น?”
เขาตามรอยเลือดไปจนมาสิ้นสุดที่หน้าห้องเจ้าหน้าที่พยาบาล
เขาชักกริชเย็นเยียบออกมาจากแขนเสื้อช้า ๆ!
ขณะนี้พลังภายในแผ่คลุมร่างกายอย่างรวดเร็ว! เขาเตรียมตั้งรับการโจมตีด้วยความเร่งรีบ
อย่างไรก็ตามเมื่อเดินมาถึงห้องเจ้าหน้าที่พยาบาล เขาก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น!
ศพที่ร่างกายโชกไปด้วยเลือด!
เนื้อบางส่วนถูกแทะกินจนเผยให้เห็นกระดูกสีขาว!
“นี่…”
ถึงจะเคยเห็นสภาพศพที่น่าสยดสยองมามากมาย แต่ครั้งนี้เขาอดพะอืดพะอมไม่ได้จริง ๆ!
นี่ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์แน่นอน!
หวังเหยียนเงยหน้ามองหน้าต่างที่ถูกเปิดออก ลมหนาวจะลมหนาวพัดเข้ามา
มันทำให้ในใจเขารู้สึกเย็นเยียบเล็กน้อย
ตอนนี้เองที่ชายหนุ่มได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของหลิวว่านฉิงดังออกมาจากห้อง!