ตอนที่ 484
บทที่ 484 หนึ่งร้อยล้าน
October 22, 2026
บทที่ 484 หนึ่งร้อยล้าน
บทที่ 484 หนึ่งร้อยล้าน
‘ห้องวีไอพีหมายเลขสี่ ยี่สิบห้าล้าน’
ก่อนที่พิธีกรจะเคาะสิ้นสุดการประมูล เขาก็เห็นข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“ห้องวีไอพีหมายเลขสี่ประมูลยี่สิบห้าล้าน!”
หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงขานราคาด้วยความไม่เชื่อ
ทันทีที่พิธีกรขานราคา ทุกคนในห้องก็เงียบลงอีกครั้ง
ตอนนี้พิธีกรยังไม่ประกาศสิ้นสุดการประมูล ดังนั้นทุกคนจึงสามารถเสนอราคาได้
“อะไรกัน? เขาเสนอราคาเพิ่มหกล้านในครั้งเดียว?”
“หวีอันนี้ราคาสูงสุดแค่สิบห้าล้าน แต่ตอนนี้กลับขายได้ถึงยี่สิบห้าล้าน? เขาบ้าไปแล้วเหรอ?”
“…”
หลังจากที่ทุกคนได้สติ พวกเขาทุกคนก็หันมองไปที่ห้องวีไอพีหมายเลขสี่ด้วยความไม่เชื่อ
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ในห้องวีไอพีหมายเลขสี่ก็ตกตะลึงเช่นกัน
“คุณ…คุณเสนอราคายี่สิบห้าล้านเหรอคะ?”
ซูหว่านเอ๋อมองตัวเลขบนหน้าจอขนาดใหญ่ด้วยความประหลาดใจ แล้วหันมองผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาไม่เชื่อ
“มันไม่คุ้มกับเงินที่เสียไปนะคะ”
“ไม่เป็นไร ถ้าผมบอกว่าไม่เสียเปล่าก็ไม่เสียเปล่า”
อวี้ฮ่าวหรานตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เงินยี่สิบล้านกว่า ๆ เป็นเพียงเงินจำนวนน้อยนิดสำหรับเขา
“ถือว่ามันเป็นของขวัญแล้วกัน คุณยังไม่หายดี อีกอย่างผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนั้นกับคุณ”
ขณะพูด เขาหันมองหญิงสาวที่มีดวงตากลมโตพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก
ซูหว่านเอ๋อกำหมัดด้วยความเขินอายเล็กน้อย
“ฉัน…ไม่อยากได้ของขวัญราคาแพงแบบนี้ คราวหน้าฉันซื้อเองได้ค่ะ”
หลังจากโตขึ้นก็แทบไม่มีใครให้ของขวัญเธอเลย แทบไม่มีใครที่เธอสามารถเรียกว่าเพื่อนได้เต็มปาก
“ผมจ่ายเงินแล้ว ถ้าคุณไม่ต้องการก็เอาไปทิ้งเถอะ”
เมื่ออวี้ฮ่าวหรานเห็นใบหน้าเหยเกของอีกฝ่าย มุมปากของเขาก็ยกขึ้นด้วยความตลก
“อ๊ะ! ไม่ค่ะ ฉัน…ฉันจะรับมันไว้ แต่…ฉันจะคืนเงินให้คุณทีหลัง…”
ซูหว่านเอ๋อสับสนเล็กน้อยเมื่อได้ยินอย่างนั้น เห็นได้ชัดว่าเธอชอบหวีเล่มนั้นอย่างมากจึงหาทางประนีประนอม
เธอแทบไม่เคยได้รับของขวัญโดยที่ผู้ให้ไม่หวังสิ่งตอบแทนเลย
อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน
“มีเพื่อนเคยให้ของขวัญคุณไหมครับ?”
เมื่อเห็นท่าทางสับสนของอีกฝ่าย เขาจึงถามโดยไม่ตั้งใจ
“อย่างเช่นของขวัญวันเกิด ของขวัญวันครบรอบ? หรือว่าของขวัญจากเพื่อร่วมชั้นล่ะคะ?”
ซูหว่านเอ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่ายศีรษะ
“ไม่เคยค่ะ ร่างกายฉันอ่อนแอตั้งแต่เด็กแล้วจึงต้องเรียนหนังสือที่บ้าน ฉันเลยไม่มีเพื่อนค่ะ”
“จริงเหรอครับ…”
อวี้ฮ่าวหรานไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร
ตอนนี้ชายหนุ่มจำความรู้สึกประทับใจตอนที่มีต่อเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนคนอื่น ๆ สมัยเรียนได้เลือนรางมาก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่หลี่เม่ยซื้อของขวัญให้เขาตอนอยู่มหาวิทยาลัย
ดังนั้นจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไอ้นายหน้าตัวอ้วนถึงไม่ชอบเธอตอนที่เจอกันครั้งแรก
ไม่มีคนรู้จักและไม่มีทักษะในการเจรจา
ซูหว่านเอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้เธอรู้สึกแย่อย่างมาก
“ถ้าอย่างนั้น…ฉันรับของไว้ก่อนแล้วค่อยจ่ายเงินคุณทีหลังนะคะ”
“ไม่มีปัญหาครับ”
อวี้ฮ่าวหรานตอบอย่างรวดเร็ว
พิธีกรนับถอยหลังสิบวินาทีแล้ว ในที่สุดหวีหยกก็ได้เจ้าของคนใหม่
ห้องประมูลหมายเลขสาม
“มันเป็นใคร? บ้าไปแล้วเหรอ? ทุ่มเงินยี่สิบห้าล้านซื้อหวีหัก ๆ แบบนั้นเนี่ยนะ?”
นายน้อยตัวอ้วนเคยมีสีหน้ามีความสุข แต่ตอนนี้เขากลับโมโหอย่างมาก
“ตึง!”
เขาไม่กล้าเสนอราคาต่อ จากนั้นโยนเครื่องดนตรีในมือลงบนพื้นอย่างแรง