ตอนที่ 485
บทที่ 485 ฝาก
October 22, 2026
บทที่ 485 ฝาก
บทที่ 485 ฝาก
ตอนนี้การประมูลดำเนินมาเพียงครึ่งวัน แต่ราคาในการประมูลกลับพุ่งสูงถึงยี่สิบล้าน เงินไม่ได้งอกออกมาจากต้นไม้ ดังนั้นทุกคนในห้องประมูลจึงเคร่งเครียดอย่างมาก
แต่ทันใดนั้นมีใครบางคนเสนอราคาที่สูงกว่าเดิม
“ห้องวีไอพีหมายเลขสามเสนอราคาหนึ่งร้อยสี่สิบล้านหยวน!”
ราวกับว่ามันเป็นการแข่งขัน เขาเสนอราคาเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบล้านหยวน
“หึหึ! พ่อฉันบอกให้ประมูลดาบเล่มนี้ให้ได้ คราวนี้มาดูซิว่ามันจะกล้าสู้กับฉันไหม!”
ภายในห้องวีไอพี นายน้อยอ้วนพูดอย่างมีชัย
ชายชราที่อยู่ข้าง ๆ เขาอดปรามไม่ได้
“นายน้อย ท่านชุ่ยกำชับว่าต้องประมูลในราคาไม่เกินหนึ่งร้อยสิบแปดล้านไม่ใช่เหรอครับ ไม่อย่างนั้น…”
“ไม่ต้องห่วง ไอ้มาเฟียนั่นจะเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะขนาดนั้น? ฉันไม่คิดว่ามันจะเสนอเพิ่มหรอก”
นายน้อยอ้วนพูดอย่างลำพองใจ แต่หลังจากพูดจบ พิธีกรก็ขานราคาที่น่าตกใจจนทำให้ใบหน้าเขาบูดบึ้งทันที!
“ห้อง…ห้องวีไอพีหมายเลขสี่เสนอราคาสองร้อยล้านหยวน!”
หลังจากพิธีกรขานราคาสองร้อยล้านหยวน ทุกคนในห้องประมูลก็ตะลึงงันทันที
“บ้าไปแล้ว!”
คนในห้องประมูลอุทาน ไม่มีใครคิดว่าเขาจะเสนอราคาเพิ่มหกสิบล้านหยวนในครั้งเดียว!
ทั้งที่มีราคาเริ่มต้นเพียงแปดสิบล้านหยวนเท่านั้น!
ห้องวีไอพีหมายเลขสาม
“อะไรวะเนี่ย!”
นายน้อยชุ่ยอุทานด้วยความโมโห เขาไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไปแล้ว
“ตึง!”
เขาโมโหมากจนโยนเครื่องมือประมูลลงบนพื้นอีกครั้ง!
“มันบ้าหรือเปล่า! เพิ่มเงินหกสิบล้านในครั้งเดียวเนี่ยนะ? ทำไมวันนี้ฉันต้องเจอคนบ้าแบบมันด้วย?”
“นายน้อยใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ผมได้ยินมาว่าคนที่อยู่ในห้องวีไอพีหมายเลขสี่ทำแบบนี้ทุกครั้ง”
เมื่อเห็นอย่างนั้นชายชรากลัวว่านายน้อยจะทำสิ่งเลวร้ายลงไป เขาจึงรีบพูดปลอบใจทันที
คิ้วของนายน้อยชุ่ยขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“แกกำลังจะบอกว่าไอ้นั่นเป็นมาเฟียโง่งั้นเหรอ?”
เขาหันมองชายชราข้าง ๆ พร้อมถาม
ชายชราพยักหน้า “เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะครับ ถ้าอ้างอิงจากของโบราณที่เคยประมูลแล้ว ดูเหมือนว่าจะชอบประมูลแบบสุ่ม”
“มันเป็นใคร?”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น นายน้อยชุ่ยจึงถามด้วยความสนใจ
“ดูเหมือนว่าจะชื่ออวี้ฮ่าวหราน ประธานบริษัทเครือฮ่าวหรานนะครับ”
“ตั้งชื่อบริษัทตามชื่อตัวเองเหรอ? บ้าชะมัด”
นายน้อยชุ่ยหรี่ตาลงเล็กน้อยพลางครุ่นคิดในใจ
“นี่ใช่เครือฮ่าวหรานที่เพิ่งตั้งตัวเป็นศัตรูกับพ่อฉันใช่ไหม?”
“ใช่ครับนายน้อย พวกเขาตั้งบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชิงปังมาแข่งขันกับพวกเรา”
ชายชราที่อยู่ข้าง ๆ ตอบตามความจริง
“ฮ่า ๆ ถือเป็นโอกาสดีที่ฉันจะพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็น!” นายน้อยชุ่ยพูดอย่างมีความสุขก่อนถาม “ฉันได้ยินว่าไอ้ขยะนั่นเป็นพี่เขยของหลี่จิงเทียนเหรอ?”
“ครับ”
“งานนี้สนุกแน่!”
แผนการบางอย่างผุดขึ้นในความคิดของนายน้อยชุ่ยอย่างเงียบ ๆ
แน่นอนว่าดาบหยกโบราณตกเป็นของอวี้ฮ่าวหรานไปโดยปริยาย
“อืม ถือว่าเป็นของดี”
เขามองสำรวจดาบในมืออย่างละเอียดแล้วพูดด้วยความพึงพอใจ
ถึงรัศมีจะไม่แข็งแกร่ง แต่ในสายตาเขา ดาบหยกเล่มนี้ถือว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สวยงามเลยทีเดียว
แม้จะห่างชั้นกับสิ่งประดิษฐ์อันชาญฉลาดของเหล่าทวยเทพ แต่ในโลกมนุษย์ มันถือว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์อันดับต้น ๆ เลยก็ว่าได้
ซูหว่านเอ๋อเดินเข้าไปหาเขา เธอยังคงรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย
“คุณ…คุณอยากได้มันจริง ๆ เหรอคะ?”