บทที่ 61 หนี้เจ้าปัญหา

ณ เวลาบ่ายแก่ ๆ ตามเวลาเลิกเรียนของโรงเรียนอุบาล

ที่หน้าโรงเรียน เด็กตัวเล็ก ๆ มากมายกรูกันออกจากโรงเรียนราวกับผึ้งแตกรัง

“พ่อจ๋า!”

ถวนถวนตะโกนเรียก อวี้ฮ่าวหราน ด้วยสีหน้าเบิกบานสุดขีดทันทีเมื่อเธอเห็นหน้าพ่อของเธอ

“เป็นไงบ้างลูกพ่อวันนี้สนุกไหม?”

“สนุก! วันนี้ครูสวีให้หนูกับเพื่อน ๆ เล่นเกมเยอะแยะเล้ย!”

ถวนถวน ตอบกลับพร้อมกับหอมแก้ม อวี้ฮ่าวหราน ฟอดใหญ่

อวี้ฮ่าวหราน แสดงสีหน้าอ่อนโยนให้กับเทพธิดาน้อยของเขาไม่เหลือเงาของความโหดเหี้ยมที่วันนี้เขาเพิ่งไปถล่มองค์กรอสรพิษมาเลย

“พ่อจ๋า ๆ ครูสวี เดินมานู่นแล้ว!”

ในเวลาเดียวกัน ถวนถวน เหลือบไปเห็นครูสวีกำลังเดินเข้ามาพอดีเด็กน้อยจึงรีบตะโกนเอ่ยทัก

“ถวนถวน เป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณพ่อนะจ๊ะ” เมื่อได้ยินเสียงทักของ ถวนถวน สวีรุ่ย จึงเดินเข้ามาหาและพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

อย่างไรก็ตามในรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น อวี้ฮ่าวหราน สังเกตได้ว่าแววตาของ สวีรุ่ย มันแฝงไปด้วยความเศร้าส้อย

ดูเหมือนว่าครูของลูกสาวเขาจะมีปัญหาอีกแล้ว!

“ครูสวี ตอนนี้มีบางอย่างกวนใจคุณอยู่ใช่ไหม?”

อวี้ฮ่าวหราน ถามขึ้นตรง ๆ ทันที

“เอ๊ะ? นี่คุณ…รู้ได้ยังไง?”

สวีรุ่ย รู้สึกตกตะลึง เธอไม่คิดว่า อวี้ฮ่าวหราน จะมองเธอออกได้ง่าย ๆ แบบนี้

“คือว่า…พวกคนกลุ่มเดิมที่คุณเพิ่งสั่งสอนไปเร็ว ๆ นี้ถึงแม้ว่าพวกมันจะไม่กล้ามาก่อกวนฉันตรง ๆ อีกแล้วแต่พวกมันกลับเปลี่ยนวิธีใหม่เอาสีมาพ่นหน้าบ้านของฉันแทนในตอนที่ฉันไม่อยู๋ พวกมันพยายามกดดันให้ฉันใช้หนี้คืนแทนพ่อของฉันที่หายไป…”

อวี้ฮ่าวหราน ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้ เพราะการที่ฝั่งตรงข้ามใช้วิธีเล่นงานสวีรุ่ยให้อับอายอย่างลับ ๆ มันจัดการยากมาก

เมื่อรู้เรื่องนี้ อวี้ฮ่าวหราน จึงชวน สวีรุ่ย ให้ขึ้นรถของเขาเพื่อที่เขาจะได้พาเธอไปส่งบ้านและเขาจะได้ไปดูให้เห็นกับตาด้วยว่าพวกแก็งค์ทวงหนี้มันทำอะไรไว้บ้างหลังจากที่เขาเพิ่งสั่งสอนพวกมันไป

แน่นอนว่า อวี้ฮ่าวหราน ไปส่ง ถวนถวน ที่คอนโดก่อนจากนั้นเขาจึงค่อยไปส่ง สวีรุ่ย

เมื่อไปถึงหน้าบ้านของ สวีรุ่ย อวี้ฮ่าวหราน ก็เห็นสิ่งที่พวกแก็งค์ทวงหนี้ทำเอาไว้เต็มสองตา ไม่เพียงหน้าประตูบ้านของเธอจะถูกพ่นข้อความสีแดงประจานว่าเธอติดหนี้แล้วไม่ใช้คืน กระจกหน้าต่างบ้านของเธอยังโดนหินเขวี้ยงจนแตกเสียหายและที่ประตูบ้านยังมีรอยถูกมีดฟันหลายรอยอีกต่างหาก

“คนพวกนั้นมักจะมากันตอนที่ฉันไม่อยู่บ้านหรือไม่ก็กลางดึก…”

สวีรุ่ย อธิบายด้วยสีหน้าหดหู่

อวี้ฮ่าวหราน ถอนหายใจมองไปที่หญิงสาวผู้นี้ซึ่งกำลังทุกข์ระทม ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นครูที่ดูมีความอดทนและเป็นผู้ใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงอายุ20ต้น ๆ เท่านั้น

การที่ผู้หญิงอายุ20ต้น ๆ ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้มันคงทรมานจิตใจเธอน่าดู

“ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าหากมีอะไรให้โทรบอกผม?”

ถึงแม้ว่า อวี้ฮ่าวหราน จะพูดจาเหมือนตำหนิ แต่ในใจของเขาก็เข้าใจดีว่าเหตุผลที่ สวีรุ่ยไม่โทรบอกเขาคงเป็นเพราะไม่อยากรบกวนเขา

“ฉัน…ฉันไม่อยากรบกวนคุณนี่นา ฉัน…”