บทที่ 86 ไล่ออก

บทที่ 86 ไล่ออก

แค่เห็นสีหน้าและท่าทางของพ่อครัวที่โดนพาดพิง อวี้ฮ่าวหรานก็รู้ได้ทันทีว่าคนคนนี้ไม่ใช่ตัวการ

พ่อครัวคนนี้คือผู้บริสุทธิ์!

เมื่อรู้แบบนี้ อวี้ฮ่าวหรานเบนสายตากลับไปจ้องเขม็งที่ผู้จัดการโหวอย่างรวดเร็ว

“ผ..ผม…มันไม่ใช่ผม! ผมไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนสั่งคนแรก! ผมบริสุทธิ์!”

เมื่อตัวเองถูกจ้องมอง ผู้จัดการโหวรู้ตัวเลยว่าความซวยมาเยือนตัวเองแล้ว ในใจของเขาตัดสินใจหนักแน่นว่าเขาจะไม่ยอมรับผิดเด็ดขาดเพราะไม่ว่ายังไงตอนนี้ประธานอวี้ไม่มีหลักฐานเอาผิดเขาอยู่แล้วจริงไหม? ฉะนั้นเขาคงจะรอดตัวแน่นอนหากเขายังยืนยันปฏิเสธต่อไป

ประธานอวี้คนนี้เป็นแค่เด็กหนุ่มอายุ 20 ต้น ๆ เท่านั้น คงไม่มีกึ๋นพอจะหาหลักฐานเอาผิดเขาได้แน่นอน!

เมื่อคิดถึงจุดนี้แววตาของผู้จัดการโหวก็เปลี่ยนเป็นมั่นใจขึ้นเล็กน้อย

ในทางกลับกัน อวี้ฮ่าวหรานไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีหรือคำพูดของ ผู้จัดการโหวแม้แต่น้อย เขาหันกลับไปสั่งผู้จัดการหวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทันที

“ผู้จัดการหวัง คุณไปตรวจสอบบัญชีของร้านสวัสดิการอาหารพนักงานให้ผมเดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่ได้ยินคำสั่ง ผู้จัดการหวังพยักหน้าและก้าวเดินไปทางออฟฟิศของผู้จัดการโหวทันที

“ต..ตรวจสอบบัญชี?”

สีหน้าของผู้จัดการโหวเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างฉับพลัน เขาไม่กลัวอะไรอย่างอื่นทั้งนั้นนอกจากการโดนตรวจสอบบัญชี!

หากฝั่งตรงข้ามไปตรวจสอบบัญชี จะเห็นได้ทันทีว่าเขาตัดงบและโยกย้ายอะไรไปบ้าง!

“ใช่ ฉันจะตรวจสอบบัญชี!”

อวี้ฮ่าวหรานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เขาต้องการกำจัดเนื้อร้ายนี้ออกไปจากบริษัทโดยใช้วิธีที่คนอื่นเถียงไม่ได้

ผู้จัดการโหว… ตอนนี้รู้แล้วว่าเขาหนีความผิดไม่พ้นแน่ เขารีบโผไปกอดขาของอวี้ฮ่าวหรานแล้วอ้อนวอนทันที

“ผ…ผมผิดไปแล้วท่านประธาน! ผมเป็นคนออกคำสั่งให้มีการเปลี่ยนคุณภาพวัตถุดิบเพื่อลดต้นทุนเอง ผมผิดไปแล้วโปรดให้อภัยผมด้วยเถอะ!”

“ผ…ผมเป็นหลานของเจิ้งเหวยกัว ลุงของผมถือหุ้นไม่น้อยในบริษัท เพื่อเห็นแก่ลุงของผม ประธานอวี้อภัยให้ผมสักครั้งเถอะนะ!”

ตอนนี้ผู้จัดการโหวกลัวการโดนลงโทษจนน้ำตาไหลออกมาจริง ๆ เขาไม่อยากจะเสียตำแหน่งที่ดีแบบนี้ไป วัน ๆ เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรมากมาย หน้าที่ของเขามีแค่ชี้นิ้วสั่งคนนู้นคนนี้แถมยังโกยเงินส่วนต่างเข้ากระเป๋าตัวเองได้แบบง่าย ๆ อีกต่างหาก

ถ้าเสียตำแหน่งนี้ไปเขาจะหางานที่มันสบายแบบนี้ได้อีกจากที่ไหน?

ทางด้านของอวี้ฮ่าวหราน เมื่อได้ยินฝั่งตรงข้ามเอ่ยชื่อเจิ้งเหวยกัวขึ้นมา เขาก็ยิ่งโมโหมากกว่าเดิมจนเขาเตะร่างผู้จัดการโหวที่กอดขาเขาอยู่ให้กระเด็นออกไป

เจิ้งเหวยกัว!

ไอ้เวรนั่นสร้างปัญหาให้ฉันอีกแล้ว!

“นับจากนี้ฉันไล่แกออก! ถ้าแกโผล่หน้ามาที่บริษัทฉันอีกรอบ ฉันฆ่าแกแน่!” อวี้ฮ่าวหรานตะโกนขึ้นเสียงดังพร้อมกับจ้องไปที่ผู้จัดการโหวด้วยแววตาน่ากลัว

ผู้จัดการโหวที่เพิ่งโดนเตะจนกลิ้งไปและยังไม่ทันลุกขึ้นมา เมื่อได้ยินคำพิพากษาจากอวี้ฮ่าวหราน เขาหมดแรงที่จะลุกขึ้นยืนทันทีเพราะรายได้เดียวของเขาคือมาจากบริษัทนี้เท่านั้น!!

“ประธานอวี้ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ผ…ผม…”

ก่อนที่ผู้จัดการโหวจะพูดจบ อวี้ฮ่าวหรานโบกมือสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทมาลากตัวฝั่งตรงข้ามออกไปจากบริษัททันที

ในระหว่างที่โดนลากตัวออกไป ผู้จัดการโหวก็ยังร้องโหยหวนขอความเมตตาไปตลอดทางจนพ้นประตูบริษัท

ทางด้านของพนักงานทั้งหลาย เมื่อเห็นว่าผู้จัดการโหวที่พวกเขาชิงชังถูกไล่ออกแบบสายฟ้าแลบ พวกเขาก็รู้สึกตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

ประธานอวี้เด็ดขาดขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?

ในทันทีที่ที่พบว่าฝั่งตรงข้ามมีความผิดเขาไล่ออกทันทีเลย?