บทที่ 87 ประท้วง

บทที่ 87 ประท้วง

เมื่อถึงเวลา 4 โมงเย็น อวี้ฮ่าวหรานจึงออกจากบริษัทไปรับถวนถวนกลับคอนโดตามเดิม

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย อวี้ฮ่าวหรานก็พา ถวนถวนไปนั่งเล่นที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

“ถวนถวน พ่อมีเซอร์ไพรส์ให้ลูกด้วยนะ”

“ฮี่ฮี่ ถวนถวนชอบเซอร์ไพรส์ที่สุด พ่อมีอะไรจะให้ถวนถวน ?” เด็กน้อยปรบมือด้วยความดีใจ เธอมองหน้าอวี้ฮ่าวหรานด้วยแววตาคาดหวัง

“อีกไม่กี่วันลูกจะได้รู้เอง พ่อเชื่อว่าลูกต้องชอบแน่นอน!”

อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นพร้อมกับเผยรอยยิ้มปริศนา

“ไม่เอา ถวนถวนอยากรู้ตอนนี้!”

“ไม่ได้ลูกต้องรอก่อน”

“ไม่เอา ๆ ถวนถวนอยากรู้ตอนนี้เลย!”

ยิ่งพูด ถวนถวนก็ยิ่งส่งสายตาอ้อนวอน แต่ท้ายที่สุด อวี้ฮ่าวหรานก็ยังไม่ยอมบอกเด็กน้อยปล่อยให้สงสัยต่อไป แถมเขายังหัวเราะชอบใจที่เห็นอาการอยู่ไม่สุขของลูกสาวตัวเอง

เมื่อเห็นว่าอวี้ฮ่าวหรานไม่ยอมเฉลยสักที ถวนถวนพลันลุกขึ้นจากอ้อมกอดอวี้ฮ่าวหราน จากนั้นวิ่งไปฟ้องหลี่หรง

“แม่หรง! พ่อรังแกถวนถวน!”

“‘งั้นเหรอ? ได้เลยเดี๋ยวแม่หรงจะไปตีพ่อให้นะ!” หลี่หรง แกล้งทำเป็นโมโหอวี้ฮ่าวหราน แต่ที่มุมปากของเธอกลับมีรอยยิ้มแห่งความสุข

2 วันต่อมา

ในออฟฟิศของอวี้ฮ่าวหราน

“ท่านประธาน นี่คือตารางการทำงานที่ผมร่างขึ้นมาใหม่หลังจากเราแบ่งแผนกต่าง ๆ ตามแผนที่ท่านส่งให้ผมมา”

ผู้จัดการหวังพูดขึ้นพร้อมกับวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของอวี้ฮ่าวหราน

อวี้ฮ่าวหรานหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด ซึ่งเขาพบว่าตารางงานใหม่ที่ถูกจัดทำขึ้นโดยผู้จัดการหวังนั้นสอดคล้องกับแผนปรับปรุงโครงสร้างบริษัทของเขาอย่างสมบูรณ์

สิ่งนี้ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก!

“ยอดเยี่ยมดีมาก! ผมตัดสินใจถูกจริง ๆ ที่จ้างคุณมาทำงานให้ผม!” อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยชมเสียงดัง

“ขอบคุณท่านประธานที่ชม แต่ถ้าไม่ใช่เพราะแผนที่ประธานร่างมาให้ผมก่อนหน้านี้มันไร้ที่ติ ผมเองก็คงไม่สามารถทำตารางงานที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ขึ้นมาได้แน่นอน”

ผู้จัดการหวังไม่ต้องการรับความดีความชอบอยู่ฝ่ายเดียว เขาจึงเอ่ยคำชมอวี้ฮ่าวหรานกลับไปอย่างถ่อมตัว

อวี้ฮ่าวหรานที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจมากกว่าเดิม ผู้จัดการหวังคนนี้ไม่เพียงแต่จะมีความสามารถ… แต่บุคลิกกับนิสัยยังน่าคบหาอีกต่างหาก!

“เอาล่ะ ในเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วแบบนี้พวกเราดำเนินการตามแผนได้เลย”

“รับทราบครับท่านประธาน!”

หลังจากได้รับคำสั่งยืนยัน ผู้จัดการหวังก็ออกไปทำตามคำสั่งของอวี้ฮ่าวหรานทันที

อย่างไรก็ตาม แค่ไม่ถึง 1 ชั่วโมง ผู้จัดการหวังก็กลับเข้ามาหา อวี้ฮ่าวหรานอีกรอบด้วยสีหน้าหนักใจ

“ท่านประธาน ตอนนี้แผนของเราเจอกับปัญหา”

“ว่ามา” อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เพราะเขาคาดไว้แล้วว่ามันต้องเกิดเรื่องอะไรสักอย่าง

“ในระหว่างการปรับตำแหน่งหน้าที่ใหม่ให้กับพนักงาน พนักงานบางคนในฝ่ายผลิตไม่ยอมให้ความร่วมมือตามคำสั่ง” ผู้จัดการหวังแจ้งปัญหาอย่างรวดเร็ว

“เพราะเหตุผลอะไร?” อวี้ฮ่าวหรานขมวดคิ้ว