บทที่ 100 ปฏิเสธบทบาท

ณ สถานที่อื่น

เนลล์กำลังทำงานอยู่เมื่อจู่ ๆ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จาก กิดเดียน เขาถามว่าตอนเที่ยงเธอว่างไหมให้ไปหาเขา มีคนอยากพบเธอ เนลล์แปลกใจเล็กน้อย แต่เธอว่างตอนเที่ยงเธอจึงตอบตกลง ตอนเที่ยงเนลล์ไปที่บริษัทลีย์

ทันทีที่เธอเข้ามาในห้องทำงานเธอก็เห็นกิดเดียนเช่นเดียวกับ แกเร็ธ ลีย์ เธอแปลกใจ แต่ถามด้วยรอยยิ้ม

“ผู้กำกับลีย์ คุณมาทำอะไรที่นี่?” แกเร็ธยิ้มให้เธอและรู้สึกพอใจมากขึ้น เธอดูดีขนาดนี้ได้ยังไง? ดวงตาและจมูกของเธอเหมือนกับ แอชลีย์ วัตสัน ในความคิดของเขา กิดเดียนเหลือบมองไปที่

แกเร็ธและพูดอย่างเป็นกันเองว่า

“เขามาที่นี่เพื่อพบคุณ”

"ฉัน?"

"ใช่" กิดเดียนบอกลูกพี่ลูกน้องว่า

“บอกเธอเอง!” ความรู้สึกของแกเร็ธตื่นเต้นมากจนเนลล์รู้สึกสับสน

“ผู้กำกับลีย์ มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอคะ?”

"ไม่เป็นไร ผมแค่อยากจะถามว่าคุณสนใจเป็นนักแสดงไหม?” เนลล์หัวเราะ

"ฉัน! คุณกำลังจะทำอะไรใหม่ ๆ อยู่หรือเปล่า?” ดวงตาของแกเร็ธสว่างขึ้น

“ไม่ตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่กับการถ่ายทำ 'แม่น้ำที่ซ่อนอยู่:แอชลีย์' ลูซี่ แคทซ์ ที่คุณแนะนำให้รู้จักก่อนหน้านี้ยอดเยี่ยมมาก ทั้งความเป็นมืออาชีพและทัศนคติของเธอดีกว่านักแสดงคนอื่น ๆ ในยุคนี้มากดังนั้นฉันต้องขอบคุณ!”

เนลล์แอบรู้สึกว่าไม่มีทางที่ แกเร็ธ ลีย์ เดินทางมาที่นี่ในวันนี้เพียงเพื่อขอบคุณเธอ อย่างไรก็ตามเธอแสร้งทำเป็นไม่รู้และไม่พูดอะไร เธอยิ้ม

“ในกรณีนี้ฉันจะแนะนำนักแสดงอีกสองสามคนให้คุณรู้จักดีไหม?” แกเร็ธ โบกมือ

"ทุกอย่างเรียบร้อยดี ผมไม่ได้ขาดแคลนบทบาทอื่น ๆ แต่ผมมีอย่างหนึ่งที่ขาดหายไป คนอื่นไม่สามารถเติมเต็มบทบาทนี้ได้”

“โอ้? นั่นคือบทบาทอะไร?”

“แอชลีย์ วัตสัน” เนลล์ตะลึง

“เซลีน เจนนิงส์ ไม่ได้รับบทเป็น แอชลีย์ วัตสัน แล้วหรือ?” คิ้วของแกเร็ธขมวดมุ่นเมื่อเอ่ยถึง

“ลืมมันไปซะ นั่นเป็นเพราะเราไม่สามารถหาผู้สมัครที่เหมาะสมกว่านี้ได้ นอกจากนี้เธอยังนำทรัพยากรต่าง ๆ เข้ามา ดังนั้นผมจึงตกลงที่จะให้เธอเล่นบทนี้ ผมไม่คาดคิดมาก่อนว่าตอนนี้จะมีเรื่องอื้อฉาวมากมายขนาดนี้ ด้วยภาพลักษณ์ของเธอในปัจจุบันผมกังวลว่ามันจะส่งผลกระทบ หากเรายังคงใช้เธอต่อไปดังนั้นหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วเราจึงตัดสินใจที่จะมองหาผู้สมัครคนใหม่” เนลล์หัวเราะ

“คุณนึกถึงใคร?”

"คุณ!"

"ฉัน?" เธอชี้ไปที่ตัวเองด้วยความประหลาดใจและมองไปที่ดวงตาที่จริงจังของแกเร็ธ เธอรู้ตัวว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น หันหน้าไปมองกิดเดียนเธอเห็นว่าการจ้องมองของเขาดูเคร่งขรึม เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า

“ผมปฏิเสธในนามของคุณไปแล้ว แต่เขาไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ และต้องการถามคุณด้วยเขาเอง เนลล์ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“ผู้กำกับลีย์ ฉันไม่ใช่นักแสดง ฉันไม่เคยแสดงมาก่อน” แกเร็ธ ไม่สนใจ

“แล้วไง? คุณมีพรสวรรค์ ด้วยการฝึกซ้อมของผม ผมมั่นใจว่าคุณจะสามารถเปล่งประกายในการแสดงครั้งนี้” จากนั้นเขาตบหน้าอกราวกับว่ามันเป็นการ์ดขึ้นแขนเสื้อของเขา อย่างไรก็ตามเนลล์ส่ายหัว

“ฉันขอโทษผู้กำกับลีย์ ฉันไม่สามารถยอมรับคำขอนี้ของคุณได้” สีหน้าของแกเร็ธเปลี่ยนไปตามคำพูด เขาจ้องมองไปที่เนลล์อย่างใจจดใจจ่อ

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"

“เพราะฉันไม่มีแผนที่จะเป็นนักแสดง และฉันไม่ชอบชีวิตที่ถูกคนอื่นจับตาดู”

ศิลปิน มันฟังดูมีเสน่ห์แค่ไหน อย่างไรก็ตามเนลล์ซึ่งอยู่ในแวดวงนี้มาหลายปีตระหนักดีถึงความยากลำบากที่อยู่เบื้องหลังความเย้ายวนใจเพียงผิวเผิน