บทที่ 1031 การเผชิญหน้าในโรงละคร

เนลล์อยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปี และเธอก็เก่งในเรื่องของการประเมินการแสดงทุก ๆ ประเภท

ดังนั้นเธอจึงจับจุดได้แม้ว่าการแสดงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ท้ายที่สุดมันก็เป็นการแสดงที่จัดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบหลายปี

ไม่ใช่แค่นักแสดงที่มีทักษะสูงเท่านั้น แต่การตกแต่งเวทีและอุปกรณ์ประกอบฉากทั้งหมดก็ทำได้ดีมากทีเดียว

บางสิ่งที่ดูคล้ายหินก้อนใหญ่ตกลงมาจากฟากฟ้า และนักแสดงที่อยู่ด้านข้างต่างก็ตกใจเมื่อพวกเขาได้เห็นมันครั้งแรก แต่แล้วพวกเขาก็เริ่มอยากรู้อยากเห็น ประกอบกับเสียงดนตรีที่ยังคงดังขึ้นอย่างน่าตื่นตาตื่นใจ พวกเขาล้อมรอบหินราวกับมนุษย์ถ้ำในสมัยโบราณ

ไม่นานหลังจากนั้น บรรยากาศกลับเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ฟ้าแลบก่อนที่ลมพายุฝนจะโหมกระหน่ำลงมา

ผู้คนตื่นตระหนกและมองหากำบังหลบฝน

ในขณะที่ม่านบนเวทีฉายให้เห็นพายุทอร์นาโดที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

นักแสดงบางคนถูกพายุทอร์นาโดพัดปลิวไป ทรายสีเหลืองลอยขึ้นปกคลุมท้องฟ้า จนมองเห็นภาพตรงหน้าไม่ชัดเจน

เมื่อทุกคนกำลังฝ่าฟันกับสภาวะที่ไม่เอื้ออำนวย ทันใดนั้นเสียง “ปัง” ก็ดังขึ้นจากหินก้อนใหญ่ที่ตั้งอยู่ราวกับยักษ์ที่ค่อย ๆ แตก ออก

เมื่อหินแตกออก บรรยายจึงคืนสู่สภาวะปกติ

ภายใต้ดวงตาที่จ้องมองด้วยความตกใจของทุกคน ผู้หญิงที่งดงามผู้หนึ่งเดินออกมาจากตรงกลาง

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดหลากสี เธอมีรูปร่างเพรียวบางและมีใบหน้าที่สวยงาม เธอเดินออกจากหินราวกับว่าเธอกำลังเดินอยู่เหนือก้อนเมฆด้วยร่างกายที่เปล่งรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ออกมา

ผู้คนจับจ้องไปที่เธอในขณะที่ท้องฟ้าเริ่มสว่างไสว ราวกับเทพธิดาปรากฏตัวตรงหน้า วินาทีต่อมาผู้คนต่างก็รีบเข้าหาเธอและคุกเข่าลงในทันที

หญิงผู้นั้นยิ้มจาง ๆ ในขณะที่เธอกุมมือและยืนมองสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ทั้งแผ่นดินถูกปกคลุมไปด้วยต้นหญ้าสีเขียว

ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความสรรเสริญเยินยอ เธอเสกทะเลทรายให้กลายเป็นภูเขาและแม่น้ำ และใบไม้ที่ร่วงโรยกลายเป็นบ้านเรือน หลังจากนั้นเธอก็เต้นอย่างสง่างามท่ามกลางเวที และในที่สุดเธอก็เสกตัวเองให้กลายเป็นน้ำพุบนภูเขาเพื่อมอบชีวิตให้คนรุ่นหลังได้พึ่งพา

ผู้คนคุกเข่าลงและบูชาเธอด้วยความซาบซึ้ง ต่อมาพวกเขาก็เริ่มสร้างพระราชวังของเทพธิดาและกลายเป็นความเชื่อที่สุดของพวกเขา

เนลล์นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชม ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่ามันเป็นเพียงการแสดง แต่เธอก็รู้สึกประทับใจเมื่อได้รับชม

แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องราวใหม่เลย เหมือนที่ผู้คนเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าบนโลกใบนี้ ทุกสถานที่ล้วนมีความเชื่อในตัวเอง

และเบื้องหลังความเชื่อก็มีเรื่องราวที่คล้ายคลึงกัน ซึ่งไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ เมื่อผู้คนตกอยู่ในความทุกข์ทรมานจนถึงที่สุด ต่อมาใครบางคนจุติลงมาจากฟากฟ้าและช่วยพวกเขาเอาไว้

จากนั้นผู้คนก็เริ่มสร้างพระราชวัง เพื่อบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์และสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน

อาจเป็นเพราะทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยมของนักแสดงหรือเพราะบทเพลงที่ไพเราะเพราะพริ้งจนทำให้เนลล์รู้สึกประทับใจอีกครั้ง

หลังจากที่เนลล์ได้ชมการแสดงแล้ว เธอก็ไม่ปฏิเสธเรื่องราวแห่งเทพนิยายเหมือนเมื่อก่อน

ในทางกลับกัน เธอได้พัฒนาความคิดเห็นที่ต่างออกไปในเรื่องนี้

เมื่อเธอครุ่นคิดย้อนกลับไป เธอก็ตระหนักได้ว่าบางครั้งเรื่องราวไม่ใช่สิ่งผิด

แต่มันเป็นเพราะคนเลวทรามพวกนั้นที่ใช้เรื่องราว ความกตัญญูและความเมตตาของผู้คน เพื่อการฉวยโอกาสและทำสิ่งที่ไม่ดี

เมื่อได้ชมสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

การแสดงจบลงด้วยเสียงปรบมือดังสนั่น

นักแสดงทุกคนจับมือกันและก้าวขึ้นไปบนเวที เพื่อแสดงความขอบคุณ

ลิซซี่ไม่สามารถหยุดปรบมือได้เลย

เนลล์หันมองเธอด้วยรอยยิ้ม “เป็นยังไงบ้าง? มันเยี่ยมมากใช่ไหม?"

ลิซซี่พยักหน้า "มันเยี่ยมมากค่ะ"

เคธี่เองก็ยิ้มเช่นกัน “ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ชมคือสามปีที่แล้ว และฉันก็ยังรู้สึกประทับใจหลังจากที่ได้รับชมอีกครั้ง”

เนลล์พยักหน้า "ดีเลย"

ทางด้านของกิดเดียน เขาไม่ได้แสดงอารมณ์มากนัก