บทที่ 1032 รถเสีย

เคธี่และฌอนโดยสารรถคันหน้า ในขณะที่เนลล์ กิดเดียนและลูก ๆ ทั้งสองคนอยู่ในรถคันหลัง

ก่อนหน้านี้รถที่อยู่ด้านหน้าที่เนลล์เห็นเป็นรถของ เคธี่และกิดเดียน

แต่ในตอนนี้รถที่จอดอยู่ด้านหน้าไม่น่าจะเป็นรถของพวกเขา

แล้วนั่นใคร?

เนลล์รู้สึกสงสัย เพราะรถทั้งสองคันนั้นมีความคล้ายคลึงกันมากยกเว้นหมายเลขทะเบียนรถ

เธอไม่แน่ใจว่าพวกเขาคลาดเคลื่อนกันตอนไหน และเธอคิดว่ารถที่หยุดอยู่ตรงหน้าเป็นรถของเคธี่และฌอน

จนกระทั่งรถของพวกเขาแล่นผ่านรถคนนั้นจากด้านข้าง จู่ ๆ ลิซซี่ก็ตะโกนขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“นั่นคือคุณลุง มันเป็นคุณลุงที่ดูดีคนนั้น”

เนลล์อึ้งไปครู่หนึ่ง ในขณะที่เธอหันกลับมามองและได้เห็นชายที่พวกเขาพบในโรงละครก่อนหน้านี้ เธอแปลกใจเล็กน้อย

เมื่อชายคนนั้นดูเหมือนจะได้ยินเสียงตะโกนของลิซซี่ เขาจึงหันไปหาพวกเขา

ทว่าขณะที่เนลล์และคนอื่น ๆ นั่งอยู่ในรถ กระจกรถมีสีทึบเมื่อมองจากด้านนอก ดังนั้นจึงมองเห็นได้จากในรถเท่านั้น ในขณะที่ด้านนอกไม่สามารถมองเข้าไปในรถได้ และนั่นคือสาเหตุที่ชายคนนั้นไม่เห็นชัดเจนว่าใครที่เป็นคนตะโกนขึ้นมาจากในรถ

ลิซซี่รีบตะโกนว่า “หยุดรถก่อนค่ะ! หยุดรถก่อน!"

คนขับรถหันมองกิดเดียน หลังจากที่เขาเห็นกิดเดียนพยักหน้าเขาก็หยุดรถที่ริมถนน

ลิซซี่เปิดประตูทันทีที่รถหยุด แต่เนลล์หยุดเธอเอาไว้

“เฮ้ เดี๋ยวก่อน”

เธอพูดในขณะที่คว้าตัวลิซซี่และสอนเธอว่า “อย่าประมาท ลูกเป็นเด็ก ลูกควรติดตามเราเข้าใจไหม?"

ลิซซี่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เนลล์โล่งใจ จากนั้นเธอก็ลงจากรถและเดินไปรับลิซซี่และพาเธอไปยังรถของชายคนนั้น

ตัวตนของเธอและกิดเดียนนั้นไม่ธรรมดา จึงมีผู้คนมากมายที่มีความคิดชั่วร้ายอยู่รอบตัวพวกเขา ในฐานะลูกของพวกเขา ลิซซี่จึงจำเป็นต้องระมัดระวังในบางครั้ง

เพราะถ้าหากศัตรูของพวกเขา จงใจเข้ามาหาพวกเขา ลิซซี่ที่ยังคงไร้เดียงสาและประมาทอาจจะตกหลุมพรางของคนเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

กิดเดียนลงจากรถ จากนั้นทุกคนในครอบครัวก็เดินไปที่หน้ารถ

ในเวลานั้นชายคนนั้นจำเนลล์และลิซซี่ได้ เขายืนหัวเราะอย่างสง่า “ผมเองก็คิดว่าเสียงก่อนหน้านี้ค่อนข้างคุ้นเคยเหมือนผมเคยได้ยินมันมาก่อน ไม่คิดเลยว่าเราจะถูกลิขิตให้มาพบกันที่นี่อีก”

ลิซซี่สงบนิ่งมากขึ้นตามคำสอนของเนลล์

ร่างเล็ก ๆ ของเธอยืนนิ่งราวกับผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ ในขณะที่เธอพยักหน้า

“ฉันเองก็คิดว่ามันเป็นโชคชะตา คุณลุงคะ ทำไมคุณอยู่ที่นี่คนเดียว รถของคุณเสียเหรอคะ?”

เขามองกลับไปที่รถของเขาแล้วหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ “ใช่ ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร มันดับไปเมื่อฉันขับมาได้ครึ่งทาง ฉันโทรไปแจ้งประกันและคิดว่าต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าที่ตัวแทนจากบริษัทประกันจะมาถึง”

กิดเดียนมองดูและตรวจสอบเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าแต่งตัวดี เขาดูอ่อนโยนราวกับหยกและมีรอยยิ้มบาง ๆ อยู่ระหว่างคิ้ว เขามีนิสัยเหมือนขุนนางในสมัยโบราณ ราวกับบุคคลที่หลุดออกมาจากภาพวาด

ดูจากบุคลิกของเขาแล้ว เขาเป็นคนที่มักจะทิ้งความประทับใจที่ดีให้กับใครก็ตามที่ได้พบเขาตั้งแต่แรกเห็น

กิดเดียนครุ่นคิด

เนลล์และเขามีความคิดเช่นเดียวกัน เธอมองไปที่รถของเขาและพูดเบา ๆ ว่า “ตอนนี้ก็ดึกแล้ว อีกนานไหมคะกว่าที่คนจากบริษัทประกันจะมา?”

เขากางมือออกราวกับทำอะไรไม่ถูก

“ผมเองก็ไม่มีทางเลือก ผมมาที่นี่เพื่อท่องเที่ยวโดยการเช่ารถ ผมไม่มีเพื่อนที่นี่เลย ผมโทรหาบริษัทที่ให้เช่ารถเมื่อกี้นี้แต่พวกเขาขอให้ผมโทรหาบริษัทประกันภัยโดยตรง ผมคงทำได้แค่รอ”

เนลล์พยักหน้า

“แล้วพวกเขาบอกหรือเปล่าว่าพวกเขาจะมาถึงเมื่อไหร่?”

“เปล่า พวกเขาแค่บอกให้ผมรอและพวกเขาจะมาที่นี่โดยเร็วที่สุด”

คิ้วของกิดเดียนขมวดเล็กน้อยเมื่อเขาพูดเช่นนั้น เขารู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นไม่น่าเชื่อถือ