บทที่ 108 เจเน็ตขอความช่วยเหลือ

มันเป็นไปไม่ได้ที่เนลล์จะไม่ตามไปด้วย

ในฐานะหัวหน้าแผนกเธอตัดสินใจที่จะไม่เป็นคนที่ทำให้หมดสนุก แม้ว่าเธอจะไม่ได้ชื่นชอบงานสังคมเหล่านี้ก็ตาม

ด้วยเหตุนี้เธอจึงออกจากห้องไปรับอากาศบริสุทธิ์หลังจากดื่มไปสองสามแก้ว ปล่อยให้เพื่อนร่วมงานเพลิดเพลินไปกับตัวเอง

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเธอตัดสินใจเลือกที่คาราโอเกะแห่งนี้ สถานที่แห่งนี้มีสไตล์ในการตกแต่งและการจัดวาง

ด้านนอกของห้องบันเทิงส่วนตัวมีทางเดินที่คดเคี้ยวซึ่งนำไปสู่สวนที่มีสนามหญ้าขนาดใหญ่ อาคารหลายหลังที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่ช่วยเพิ่มความรู้สึกของรีสอร์ทส่วนตัวให้กับสถานที่ทั้งหมด

เนลล์โค้งหลังและยืดตัวออกไปตรงทางเดิน

ลมพัดเย็นกว่าในคืนฤดูหนาว สายลมหนาวพัดผ่านเข้ามาที่คอเสมอแม้จะมีเสื้อแจ็คเก็ตชั้นในเพื่อป้องกัน

เนลล์ยืนอยู่ตรงนั้นสักพัก เธอพร้อมที่จะมุ่งหน้ากลับเข้าไปในห้องแล้ว ตอนนี้เธอเริ่มมีสติขึ้นเล็กน้อย

โดยไม่คาดคิดภาพเงาที่คุ้นเคยเดินมาหาเธอจากอีกด้านหนึ่งของทางเดินที่คดเคี้ยว ธารา การ์เร็ตต์ ก็ตกใจกับการเผชิญหน้าเช่นกัน พวกเขาสองคนตะลึง ธาราคลี่ยิ้มออกมาอย่างสุภาพ

เนลล์ตอบพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย

“ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่เราได้พบกันอีกครั้ง”

“ถูกต้อง” เนลล์มองอีกฝ่ายแล้วก็เผยรอยยิ้มราวกับสำนึกได้

“เท่าที่ฉันรู้คุณการ์เร็ต เธออาศัยอยู่ในเมืองหลวง อะไรทำให้คุณมาที่จินเฉิง?” นิ้วของธาราสั่นเล็กน้อย เธอฉายแววยิ้มอ่อนโยน

“ปัญหาส่วนตัว ฉันบังเอิญเจอรุ่นพี่มอร์ตัน และตัดสินใจยืดเวลาการพักเพื่อติดต่อกับเพื่อนเก่า”

ย้อนกลับไปในวันนั้นเจสันออกจากเมืองหลวงเพื่อศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาหลังจากจบการศึกษาระดับมัธยมปลาย

เป็นช่วงที่เนลล์ได้เรียนรู้เกี่ยวกับธารา เขามักจะพูดถึงเรื่องในการโทรศัพท์ของพวกเขา

แม้ว่าธาราจะมาจากตระกูลการ์เร็ตต์ในเมืองหลวง แต่ภูมิหลังของครอบครัวของเธอก็ไม่ได้เป็นที่ยอมรับโดยเฉพาะเนื่องจากพวกเขาเป็นตระกูลที่มีอายุไม่กี่ชั่วอายุคน

ถึงอย่างนั้นครอบครัวก็สอนให้เธอเป็นผู้หญิงที่เหมาะสมพร้อมกับความรู้ในความสามารถทางศิลปะและวรรณกรรม เธอยังเป็นที่รู้จักในเรื่องบุคลิกภาพที่ยอดเยี่ยมของเธอ

ในบรรดาผู้หญิงที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมีหลายคนที่มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงมากกว่าของธารา แต่มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเปรียบเทียบกับเธอได้

ย้อนกลับไปในสมัยนั้นเจสันมักจะเลี้ยงดูรุ่นน้องที่โดดเด่นของเขาในระหว่างที่คุยโทรศัพท์กับเนลล์ มีบางอย่างกะพริบอยู่ในดวงตาของเนลล์เมื่อนึกถึงเรื่องนี้

“ตอนนั้นฉันไม่ควรใช้เวลาของคุณมากเกินไป” เนลล์กำลังจะลาเธอ ธาราร้องออกมาในทันที

“คุณเจนนิงส์”

“หืม?” เธอชี้ไปที่สร้อยคอที่ห้อยคอของเนลล์

“นั่นเป็นสร้อยคอที่สวยมาก” สิ่งนี้ทำให้เนลล์ประหลาดใจ เธอสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีขาวทับด้วยเสื้อถักคอต่ำสีอ่อน บางทีสร้อยคอมีจี้ที่ซ่อนอยู่ด้านบนมักจะหล่นลงมาเพราะบรรยากาศที่อบอุ่นและน่าเบื่อ เธอเม้มริมฝีปากของเธอในขณะที่มือของเธอบินไปจับรอบจี้โดยสัญชาตญาณ

“ขอบคุณ” เธอกล่าวหลายครู่ต่อมา รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของธารา

“คุณต้องดูแลมันเป็นพิเศษ!” เนลล์รู้สึกสับสน

อย่างไรก็ตามธารายุติการสนทนาในคืนนี้ เธอยิ้มเป็นมิตรก่อนจะเดินจากไปเนลล์กลับไปที่ห้องส่วนตัว คำพูดของธารายังคงดังอยู่ในหูของเธอ เธอไม่สามารถสลัดความรู้สึกที่ไม่สงบออกไปจากจิตใจของเธอได้

เธอนั่งลงบนโซฟาแล้วจับจี้และตรวจดูอย่างระมัดระวังภายใต้แสงไฟอ่อน ๆ ดูเหมือนไม่มีอะไรอยู่นอกสถานที่ แม่ผู้ล่วงลับของเธอทิ้งไว้เบื้องหลัง ธาราน่าจะไม่เคยเห็นมาก่อน

การเตือนความจำที่ไม่คาดคิดครั้งหลังหมายถึงอะไร?

เนลล์กระตุกคิ้วขมวด เธอไม่สามารถถอดรหัสความหมายของมันได้แม้จะพิจารณาอยู่นาน