บทที่ 11 อย่าจีบกันในที่สาธารณะ

คำพูดเย็นชาของเนลล์ไม่ได้ทำให้เจสันสนใจนัก

เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “อย่างไรก็ตามเนื่องจากคุณอยู่ที่นี่ผมมีเรื่องจะถามคุณ เมื่อคืนคุณไปไหนมา? ทำไมคุณไม่รับสายของผม?”

ดวงตาของเนลล์กะพริบ

เจสันโทรหาเธออีกหลายครั้งเมื่อคืนนี้ แต่เธออยู่กับกิดเดียน ลีย์ ในเวลานั้นและไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

เธอเห็นสายที่ไม่ได้รับเมื่อเช้านี้ แต่ก็ไม่ได้สนใจมัน

ท้ายที่สุดไม่ว่าเขาจะเป็นห่วงเธอหรือว่าเขาพยายามจะตำหนิเธอ แต่ความสัมพันธ์ในปัจจุบันของพวกเขาก็ไม่เหมาะสมอีกต่อไป

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เธอก็เอามือเสยผมของเธอและตอบอย่างเฉื่อยชาว่า “เจสัน มอร์ตัน ใครตายหรอกหรือใครแต่งตั้งคุณเป็นพระราชา?”

เจสันตะลึง “ไงนะ?”

“ทำไมฉันต้องรับสายของคุณ?”

เจสันตกตะลึงไปชั่ววินาทีก่อนที่คำพูดของเธอทำให้ประหลาดใจและเขาก็โกรธเกรี้ยวทันที

“เนลล์! อย่าหยาบคาย! ผมเป็นห่วงคุณเท่านั้น!”

“โอ้? เซลีน รู้ไหมว่าคุณห่วงใยฉันมากแค่ไหน?”

คิ้วของเธอยกขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนไม่ใช่รอยยิ้ม

สีหน้าของเจสันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แต่เขาไม่สามารถพูดอะไรกับเธอได้

ในขณะนั้นเสียงที่ชัดเจนและไพเราะดังมาจากประตูของบ้านพัด

“เจสัน!”

เมื่อมองย้อนกลับไปเธอเห็นเซลีนวิ่งออกไปในชุดเดรสแขนยาวสีม่วง

ใบหน้าของเจสันผ่อนคลายขึ้นเมื่อเห็นและเขาก็เดินไปหาเธอ

“ทำไมคุณถึงใส่ชุดแบบนี้? ข้างนอกมีลมแรง”

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่หนาว” เซลีนยิ้มให้เขาก่อนที่เธอจะจ้องมองไปที่เนลล์และเธอก็หยุด

จากนั้นเธอก็ยิ้มหวานและรีบไปหาเนลล์

“พี่ คุณยังอยู่หรอ? คุณไม่ได้ขับรถมาที่นี่เหรอ? ให้ฉันเรียกคนขับรถส่งคุณกลับหรือไม่?”

เนลล์มองไปที่การแสดงออกที่อ่อนโยนและใจดีของเซลีนและขยับมุมริมฝีปากของเธอด้วยท่าทางเยาะเย้ย “ไม่จำเป็น ฉันจะเรียกแท็กซี่”

เซลีนลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม “พี่อย่าพยายามทำตัวกล้าหาญ การเรียกแท็กซี่มาที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากนี้ยังไม่ปลอดภัยที่จะกลับบ้านคนเดียวดึก ๆ แค่ให้ฉันช่วยเรียกคนขับรถพาคุณกลับบ้าน!”

จากนั้นเธอกวักมือเรียกคนรับใช้

“เรียกคนขับรถให้หน่อย ไปส่งพี่ของฉันกลับ”

คนรับใช้พยักหน้าแล้วหันไปเรียกหาใครบางคน

เนลล์ได้เห็นว่าเซลีนทำราวกับว่าเธอเป็นเจ้านายของครอบครัวเจนนิงส์ และรู้สึกไม่สบายขึ้นมาทันที

คิดว่าเมื่อห้าปีที่แล้วเซลีนเคยคนตัวเล็ก ๆ ในเวลานั้นแม่และลูกสาวไม่ได้มีสิทธิ์ในการพูดอะไร แต่เพียงไม่กี่ปีสถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

เนลล์หัวเราะในใจ โดยธรรมชาติแล้วการแสดงออกของเธอก็ดูไม่มีความสุขเช่นกัน เธอพูดอย่างเย็นชา “เซลีน เจนนิงส์ เธอหูหนวกหรือเปล่า? ฉันบอกให้คนขับรถพาฉันกลับบ้านเมื่อไหร่?”

เซลีนสะดุ้งและถอยกลับไปที่ดวงตาที่เย็นชาของเนลล์ราวกับว่าเธอหวาดกลัวกับคำพูดและท่าทางที่รุนแรงของเนลล์

“พี่อย่าโกรธสิ ฉันแค่เป็นห่วงพี่”

“เป็นห่วงฉันเหรอ?” เนลล์แสยะยิ้มและก้าวไปข้างหน้าอย่างทีเล่นทีจริง “คนที่เมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้วร่วมมือกับย่าเพื่อขู่ฉันตอนนี้บอกว่าเธอเป็นห่วงฉันเหรอ? เซลีน เจนนิ่งส์ เธอไม่กลัวหน้ากากจอมปลอมของเธอหลุดเหรอ ถ้าเธอใส่มันนานเกินไป?”

เซลีนซีดเล็กน้อยและชั้นของหมอกน้ำตาปรากฏขึ้นในดวงตาที่นุ่มนวลของเธอทันที

“พี่ฉันเป็นห่วงพี่นะ พี่พูดแบบนั้นได้ยังไง…”

ร่างกายที่สั่นเทาของเธอดูบอบบางและอ่อนแอมากจน เจสันอดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าและรวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

เขาจ้องมองที่เนลล์อย่างโกรธเคือง