บทที่ 10 สิ่งที่แม่ทิ้งไว้เบื้องหลัง

เซลีนตัวแข็งขณะที่สีหน้าของเธอสลดลง

“พี่พูดกับฉันอย่างงี้ได้ยังไง?”

แซลลี่ยังฝืนยิ้ม “เนลล์ น้องเขาไม่ได้ตั้งใจ ทำไมเธอไม่คุยกับเขาล่ะ เพียงแค่พูดคุยกันทำความเข้าใจกัน เรายังคงเป็นครอบครัวเดียวกัน”

"ครอบครัว! ขอโทษ! ฉันสามารถเป็นครอบครัวกับทุกคนในบ้านนี้ยกเว้นคุณสองคน”

“นอกจากนี้แม่ของฉันมีลูกสาวเพียงคนเดียว ฉันมีน้องสาวตั้งแต่เมื่อไหร่? กรุณาอย่ายุ่งเรื่องของฉัน ระวังผีแม่ของฉันจะมาเยี่ยมคุณกลางดึกเพื่อเรียกร้องขอชีวิตคุณ!”

“อ๊ะ -!”

เซลีนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวจากท่าทางที่เย็นชาและดุร้ายของเนลล์และเข้ามาในอ้อมแขนของแซลลี

ทันใดนั้นเองทันใดนั้นเสียงตะโกนอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากบันได

“เนลล์ เจนนิงส์!”

เนลล์เงยหน้าขึ้นและเห็นซิลเวียเดินถือไม้เท้ามา

แม้ว่าคุณหญิงท่านชราจะมีอายุมาก แต่เธอก็มีสุขภาพดีและร่าเริงและมีสายตาที่เฉียบคม โดยปกติแล้วเธอจะมีการแสดงออกที่หนักหน่วงซึ่งมีออร่าที่น่ากลัว

อย่างไรก็ตามเนลล์ไม่กลัวเธอ เธอยืนอย่างมั่นคงด้วยสายตาเย็นชาและความหยิ่งทนง

ซิลเวียเกลียดส่วนนี้ของเธอมากที่สุด เธอดื้อรั้นและห่างเหินเช่นเดียวกับแม่ที่ตายไป ราวกับว่าเธอเกิดมาพร้อมกับยีนที่น่าภาคภูมิใจในสายเลือดดังนั้นเธอจึงไม่สนใจใครอื่น

เธอตะคอกอย่างเย็นชา “เมื่อกี้แกพูดอะไร?”

เนลล์ไม่ได้ตอบกลับ มีบางสิ่งที่ไม่มีประเด็นโต้แย้งมากกว่าครั้งเดียว

ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอได้ทะเลาะกับพวกเขาเกี่ยวกับแม่ของเธอแล้ว

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่มีใครในครอบครัวนี้ที่ห่วงใยแม่ของเธอ เธอจึงไม่ต้องทะเลาะกับพวกเขาอีกต่อไป

ซิลเวียคิดว่าเนลล์นิ่งเงียบเพราะเธอกลัวและสีหน้าของเธอก็คลายลง

จากนั้นเธอก็มองไปที่เซลีนที่หดตัวลงในอ้อมแขนของแซลลี่ที่ใบหน้าเล็กบอบบางที่ดูเหมือนกวางตกใจจ้องมองมาที่เธอใบหน้าของเธอที่ไม่สามารถช่วยได้ แต่ผ่อนคลายขึ้นอีกนิด

“ดี!! เมื่อแกมาแล้ว ก็หยุดพูดถึงอดีต ไปกินข้าวได้แล้ว”

จากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องอาหาร

เนลล์ขมวดคิ้ว แต่เดินตามหลังเธอไป

“เนลล์ ฉันบอกให้ป้าแครอล ทำอาหารโปรดตั้งแต่เรารู้ว่าเธอจะกลับมา ลองชิมสิชอบไหม?"

ทันทีที่พวกเขานั่งที่โต๊ะแซลลี่ก็เริ่มหยิบอาหารให้เธออย่างกระตือรือร้น

เนลล์อดทนต่อความรู้สึกขยะแขยงในใจ เธอไม่ขยับตะเกียบและไม่ตอบสนองใด ๆ

อารมณ์ของฌอร์นลุกเป็นไฟทันทีที่เห็นเธอนั่งอยู่ที่นี่เหมือนภูเขาน้ำแข็ง

“อะไรกัน? เรียกแกมากินข้าวด้วยมันผิดเหรอ? แซลลี่เขาอายุมากกว่าแกอีก แกไม่คิดจะพูดคำว่า ‘ขอบคุณ’ เมื่อเธอตักอาหารให้แกเลยเหรอ”

เนลล์ยังคงเงียบต่อไป

แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการทะเลาะกับพวกเขา แต่พวกเขาไม่สามารถคาดหวังว่าเธอจะพอใจกับผู้หญิงที่ขับไล่แม่ของเธอให้ฆ่าตัวตาย และก็ไม่ค่อยได้ทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันกับเธอ

เธอวางตะเกียบลงและพูดอย่างเย็นชา “งั้นจำเอาไว้! หนูไม่หิวและหนูก็ไม่ได้อยากกินด้วย ทำไมวันนี้พ่อถึงโทรชวนหนู เพียงแค่เบื่อกับการไล่ตามหนู!”

ดวงตาของซิลเวียเป็นประกายแวววาว

คราวนี้เธอไม่โกรธ แต่พูดเสียงเบาว่า “ดูเหมือนว่าแกจะเกลียดครอบครัวนี้มาก ดี ไม่มีใครบังคับแกถ้าแกไม่อยากกิน เหตุผลที่ฉันโทรหาแกในวันนี้ก็เพื่อจะบอกบางสิ่งบางอย่างกับแกเกี่ยว

“วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดน้องสาวของแก และจะมีงานเลี้ยงสำหรับเธอ ฉันได้พูดคุยตกลงกับครอบครัวมอร์ตัน แล้วและจะประกาศความสัมพันธ์ของพวกเขาในงานปาร์ตี้ แกจะต้องมาด้วย

“ถ้าใครถามก็แค่บอกว่า เจสัน มอร์ตัน หมั้นกับน้องสาวของแกมาตลอด นี้เพื่อประโยชน์ของแกเอง เนื่องจากความสัมพันธ์ของแกเป็นอดีตไปแล้วก็ปล่อยมันไป!”

เนลล์มองเธอด้วยความตกใจ

เธอไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะกระโดดผ่านความลำบากมากมายเพื่อบังคับให้เธอกลับบ้านเพื่อสิ่งนี้

เธอมองไปที่ซิลเวียหลังจากนั้นไม่นานจู่ ๆ ก็หัวเราะด้วยเสียงเบา

“ย่าหมายความว่า ย่าต้องการให้หนูเป็นโล่ของพวกเขาเหรอ? ย่าต้องการให้หนูเป็นสักขีพยานในการประกาศความสัมพันธ์ของพวกเขาใช่หรือไม่”