บทที่ 9 บ้านบังคับ

“แก!”

ฌอร์นโกรธมาก “ฉันจะถามแกอีกครั้ง แกจะกลับมาหรือไม่?”

“ไม่!”

“ดี! จำสิ่งที่แกพูดไว้! อย่าบอกว่าฉันไม่ได้ชวนแก เมื่อคุณย่าของแกมาถามทีหลัง!”

ฌอร์นรู้สึกเหมือนว่าเขาไม่สามารถสื่อสารกับท่าทีเย็นชาและเย็นชาของลูกสาวของเขาได้และแค่วางสายไป

เนลล์เย้ยหยันและไม่สนใจเขา เธอวางโทรศัพท์ทิ้งและกินอาหารที่สั่งกลับบ้านต่อไป

อีกด้านหนึ่งซิลเวียนั่งอยู่ในห้องอาหาร เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นฌอร์นเดินอย่างโมโห

“เป็นยังไง? บอกมันแล้วหรือยัง? คืนนี้มันจะกลับมาไหม?”

ฌอร์นตะคอก “ผมจะเอาชนะมันได้อย่างไร? มันปีกกล้าขาแข็งขึ้นและตอนนี้เป็นอิสระมาก จะกลับมา คงต้องจ้างราชรถมารับ”

สีหน้าซิลเวียมืดครึ้ม

ตะเกียบของเธอกระแทกลงบนโต๊ะพร้อมกับตบโต๊ะ

“อวดดี!”

ทุกคนในห้องอาหารสะดุ้ง นับตั้งแต่การเสียชีวิตของอาจารย์เจนนิงส์ ซิลเวียได้รับหน้าที่ดูแลครอบครัวเจนนิงส์ เธอสะสมความอดกลั้นมานานหลายปีดังนั้นความโกรธของเธอจึงยังคงน่ากลัวอยู่เล็กน้อย

แซลลี่ส่งสายตาให้เซลีน

เซลีนรีบหยิบชามซุปตรงหน้าเธอแล้วเดินไปหาหญิงชราคนนั้นก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “คุณย่าอย่าโกรธเลยค่ะ สุขภาพของคุณย่าสำคัญกว่า”

แซลลี่ยังพูดแทรก “ใช่ถ้าเนลล์ไม่ต้องการกลับมาก็ไม่ต้องห่วงเธอ เราจะคิดวิธีอื่น ความโกรธส่งผลเสียต่อสุขภาพของคุณแม่นะคะ”

ซิลเวียหัวเราะอย่างเย็นชา “ไร้สาระ! เธอคิดว่าไม่ต้องกลับมาเพียงเพราะไม่ต้องการ? ฉันต้องการเธอที่นี่วันนี้! เพราะฉันอยากเห็นว่าปีกของเธอแข็งแค่ไหน!”

จากนั้นเธอโบกมือและกวักมือเรียกพ่อบ้านฟาเบียนเวสต์วู๊ด

“ฟาเบียนไปดูว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ส่งคนไปบอกเธอว่าถ้าคืนนี้เธอไม่กลับมาฉันจะเผาของที่แม่เธอทิ้งไว้ให้หมด! เธอจะไม่ได้รับเงินสักบาทเดียว!”

ฟาเบียนหน้าซีดและเขาก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ครับ”

…

ในช่วงบ่ายเนลล์ทำตามคำสั่งสุดท้ายของเธอเสร็จและพร้อมที่จะปิดร้านของเธอ

โดยไม่คาดคิดเธอเห็น ฟาเบียน เวสต์วู๊ด ยืนอยู่ข้างประตูทันทีที่เธอเดินออกไป

ฟาเบียนเป็นพ่อบ้านในตระกูลเจนนิงส์ มานานกว่าทศวรรษดังนั้นเนลล์ จึงจำเขาได้โดยธรรมชาติ

ก่อนที่แซลลี่ ยังส์ และ เซลีน เจนนิ่งส์ จะถูกพาตัวไปที่ครอบครัว เนลล์มีความสัมพันธ์ที่ดีกับฟาเบียน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แต่ก็มีความเคารพซึ่งกันและกัน

เมื่อพบเขาอีกครั้งเธอก็นึกถึงสายเรียกเข้าจากฌอนในบ่ายวันนั้นและสีหน้าของเธอก็เย็นชาขึ้น

“คุณหนูทำงานเสร็จแล้ว”

ฟาเบียนเดินเข้ามาหาเธอ เนลล์เหลือบมองเขาขณะถือกุญแจของเธอ

“ฟาเบียนไม่เจอกันตั้งนานนะคะ”

“ใช่ครับ คุณหนู สวยมากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าคุณผู้หญิงที่เสียไปแล้วได้อยู่ใกล้ ๆ ผมแน่ใจว่าเธอจะต้องดีใจมากที่ได้พบคุณ”

ริมฝีปากของเนลล์ขยับขึ้น “ถ้าแม่ของฉันยังอยู่ คุณจะอยู่เคียงข้างเธอหรืออยู่ข้างแซลลี่ ยังส์?”

ฟาเบียนไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะถามคำถามเช่นนี้อย่างกะทันหันและอึ้งไป

เนลล์ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เรื่องยากสำหรับเขาและแค่หัวเราะเบา ๆ “ฉันแค่ล้อเล่นนะ อย่าคิดมากสิ”

ฟาเบียนหน้าซีดและฝืนหัวเราะ

"คุณต้องการให้ฉันทำบางสิ่งบางอย่างหรือเปล่า"

พ่อบ้านรีบพูดว่า “คุณหญิงท่านส่งผมมาให้พาคุณกลับบ้าน”

ดวงตาของเนลล์เย็นชาลง เธอยิ้มเยาะเย้ย “คุณฌอร์น เจนนิงส์ ไม่ได้บอกคุณหรือว่าฉันไม่ต้องการกลับไป”

“เขาบอกครับ แต่คุณหญิงท่านบอกว่า…บอกว่าถ้าคุณไม่ยอมกลับไปมรดกที่แม่ของคุณทิ้งไว้จะถูกกำจัดทิ้ง”

ฟาเบียนพูดอย่างคลุมเครือ แต่เนลล์เข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร

การแสดงออกของเธอมืดลง “คุณย่าบอกเหรอ?”