บทที่ 110 ฉลองปีใหม่จีนด้วยกัน

สิบนาทีโดยประมาณ กิดเดียนคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว เขานั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารรอการกลับมาของเธออย่างอดทน

เนลล์สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อฟื้นความสงบก่อนจะออกไปข้างนอก

“คุณใช้เวลาพอสมควร ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?” เนลล์พยักหน้า

"ทุกอย่างปกติดี" การแสดงพลุยังไม่เริ่มจุด นักเล่นเชลโล กำเล่นท่วงทำนองอันไพเราะในห้องอาหาร บรรยากาศสว่างไสวด้วยแสงเทียนสุดโรแมนติก กิดเดียนมองเธออย่างตั้งใจในดวงตา

"คุณนายลีย์ ผมขอเต้นรำกับคุณได้ไหม?” เนลล์ตะลึง เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินข้ามโต๊ะมาหาเธอแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า เธอรู้สึกอยากร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกันขณะที่มองไปที่ฝ่ามือที่ยื่นมาตรงหน้าเธอ

“กิดเดียนฉันไม่ได้ใส่ชุดเดรส”

“ผมก็ไม่ได้ใส่สูทเหมือนกัน” เขาไม่ดูแลเครื่องแต่งกายของพวกเขา เขาจับมือเธอไว้เขาค่อย ๆ ช่วยเธอลุกออกจากที่นั่ง

ทำนองเพลงทำให้หูของพวกเขาสบายขึ้น พวกเขาเริ่มเต้นรำในพื้นที่ว่างด้านหน้าห้องอาหารทั้งคู่สวมเสื้อแจ็คเก็ตลง ดูเหมือนว่าทั้งชั้นของร้านจะถูกจองไว้หมดแล้วจึงไม่มีลูกค้ารายอื่นอยู่เลย เป็นเรื่องที่น่ายินดีและผ่อนคลายมากที่ได้เห็นหน้าต่างกระจกเหล่านั้นปิดกั้นลมที่รุนแรงของเดือนที่สิบสองไม่ให้เข้ามา

เนลล์ปล่อยให้เขาจับมือของเธอและร่างของพวกเขาก็แกว่งไปมาตามทำนองเพลง สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งอันทรงพลังภายใต้ฝ่ามืออันอบอุ่นของชายคนนั้น

ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยเพราะข้อความนั้น แต่อย่างใดการอยู่ในช่วงเวลานั้นทำให้หัวใจของเธอมั่นคง

“คุณคิดอะไรอยู่?” กิดเดียนถามขึ้น เนลล์นึกถึงตัวเองและส่ายหัวทันที

"ไม่มีอะไร" กิดเดียนลดสายตาลงมองดูเธอเงียบ ๆ เนลล์ค่อนข้างรู้สึกไม่สบายใจภายใต้การจ้องมองอย่างระมัดระวัง เธอหันศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วถามด้วยเสียงกระซิบใกล้ ๆ ว่า

“มีอะไรเหรอ?”

“ผมไม่ชอบเวลาที่คุณสนใจอย่างอื่น” สิ่งนี้ทำให้เนลล์ประหลาดใจ ชายคนนั้นเต้นต่อไปโดยไม่พลาดจังหวะ

“มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่น่าดึงดูดพอ”

“ …” เนลล์พูดไม่ออก เธอไม่สามารถกลั้นมันได้อีกต่อไปและเสียงหัวเราะก็หลุดออกจากปากของเธอ เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นความจริงเลย คุณน่าสนใจมาก” ดวงตาของชายคนนั้นมีประกายแวววาว

“ฉันไม่ชินกับเรื่องนี้ ฉันไม่ได้ฉลองตรุษจีนมาหลายปีแล้ว ฉันเคยอยู่ในห้องของฉันโดยเปิดทีวีหรือแค่เข้านอนเร็ว การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย” ดวงตาของชายคนนั้น อารมณ์ที่ซับซ้อนที่เธอไม่สามารถถอดรหัสได้ฉายแววในดวงตาที่ลึกล้ำของเขา

“ไม่ต้องกังวล ผมจะอยู่กับคุณในวันนี้ไปตลอดชีวิต คุณไม่ต้องอยู่บ้านคนเดียวกับทีวีอีกต่อไป” เนลล์ตกตะลึง เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อพบกับการจ้องมองของเขาเพียงเพื่อจะได้พบกับสีหน้าเคร่งขรึมบนใบหน้าของชายคนนั้น คำพูดของเขาดึงหัวใจของเธอ

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้ม

"ปัง!" เสียงดังไปทั่วอากาศและทันใดนั้นการแสดงดอกไม้ไฟก็ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ท่วงทำนองหยุดกะทันหัน นักเล่นเชลโลเก็บเชลโลและมุ่งหน้าไปหาทั้งคู่

“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง การแสดงพลุเริ่มขึ้นแล้ว” กิดเดียนพยักหน้าและโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเขาก็พาเนลล์ไปที่หน้าต่าง ไม่ไกลนักดอกไม้ไฟก็ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับเปลวไฟหลากสี

สีฟ้าสีเหลืองสีขาวสีม่วงสีเขียว…บานสะพรั่งบนท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยการแสดงลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์

แม้แต่เนลล์ที่ปกติพบความสงบในชีวิตที่เงียบสงบแทนที่จะมีชีวิตชีวาก็ยังประหลาดใจกับฉากหลังที่คึกคัก

"ว้าว" ดวงตาของเธอเบิกกว้างขณะที่เธอเอนตัวเข้าใกล้หน้าต่างกระจก กิดเดียนสวมกอดเธอจากด้านหลังและวางคางไว้บนไหล่ของเธอ

"สวย?"

“ใช่สวยมาก”

“ผมจะทำให้คุณทุกปีถ้าคุณต้องการ” เนลล์ตกตะลึง เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยความไม่เชื่อ

“คุณทำให้ฉันเหรอ?” ใบหน้าของกิดเดียนขณะที่เขาพยักหน้า

“ …” เนลล์ตกตะลึงอีกครั้งในความเงียบ

เธอไม่รู้ว่าถึงแม้ว่าการแสดงดอกไม้ไฟในย่านชานเมืองจะถูกกฎหมาย แต่ก็มีเพียงคนธรรมดาเท่านั้นที่จะออกเดินทางเพื่อสร้างความตื่นเต้น มันคงไม่มีอะไรยิ่งใหญ่อลังการเหมือนที่เธอเห็นในคืนนี้

ความรู้สึกเสียวซ่าละลายส่วนหนึ่งในหัวใจของเธอ เนลล์มองไปที่พื้น ดวงตาที่เปล่งประกายของเธอดูเป็นสีแดงเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

"ขอบคุณค่ะ" ทำให้หัวใจของกิดเดียนอบอุ่นใจเมื่อได้เห็นสิ่งนี้