บทที่ 116 กลับไปยังบ้านของเจนนิงส์

เนลล์ยุ่งตลอดทั้งวัน แม้ว่าจะมีการเตรียมการหลายอย่าง และพร้อมสำหรับการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ แต่ก็เป็นการเผชิญหน้ากับสาธารณชนครั้งแรกของแบรนด์ คนหนึ่งอาจจินตนาการถึงความสำคัญที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์

ยิ่งไปกว่านั้นแบรนด์ยังกล้าที่จะใช้ใบหน้าที่สดใหม่ เธอใช้ความระมัดระวังหลายบรรทัดด้วยความกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเพิ่มความซับซ้อนและภาระงานที่ต้องทำ ดังนั้นเนลล์จึงเป็นกลุ่มของเส้นประสาท

อย่างไรก็ตาม เธอสามารถจับมันไว้ด้วยกันได้เสมอ ไม่ว่ามันจะมีความหมายกับเธอมากแค่ไหนหรือแสดงอาการประหม่าแค่ไหนเธอก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป เมื่อถึงเวลาแล้วเธอก็ไปสร้างความมั่นใจให้กับศิลปินหลังเวทีก่อนที่จะพูดคุยกับนักออกแบบ

ยูแม็กส่งเสริมรูปแบบการผสมผสานสำหรับเยาวชน รองรับทั้งชายและหญิงกลุ่มเป้าหมายคือ ผู้บริโภคกลุ่มใหญ่ที่สุดในวงการแฟชั่นซึ่งมีอายุระหว่าง 18 ถึง 30 ปี

นอกเหนือนี้มีพันธมิตรสิบรายการ รันเวย์ แฟชั่น ยังจัดแสดงอีกยี่สิบถึงสามสิบรูปแบบย่อย ร่วมกับผู้คนของเธอ เนลล์ได้ตรวจสอบเสื้อผ้าที่กำหนดให้กับศิลปินของเธอเป็นการส่วนตัวก่อนที่จะได้พักหายใจ

บ่ายสองโมงถือเป็นวันเริ่มต้นของการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ ดีไซเนอร์คนสำคัญของแบรนด์ได้ขึ้นเวทีพูดไม่กี่คำก่อนการแสดงบนรันเวย์ ขณะที่สปอตไลท์กระทบบนเวทีและเสียงเพลงดังไปทั่วนางแบบก็เริ่มแคทวอล์ค ท่ามกลางแสงลวงตาเหล่านางแบบที่มีสัดส่วนสมบูรณ์แบบก้าวออกมาทีละคนโดยแสดงให้เห็นถึงความสดใสและความงดงามของเสื้อผ้าทุกชิ้น

ในฐานะแบรนด์แอมบาสเดอร์ชื่อใหญ่ แดเนียลเป็นคนสุดท้ายที่ปิดการแสดง

วันนี้เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสำหรับมอเตอร์ไซค์ ดูเป็นคนที่มีจิตใจอิสระและหล่อเหลา มีแฟน ๆ ของเขาเข้ามาชมมากมาย หอประชุมหายไปในทะเลที่มีป้ายไฟสีม่วง เสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์ดังกึกก้องในช่วงที่เขาขึ้นเวที เมื่อยืนอยู่บนเวทีเนลล์เม้มริมฝีปากของเธอเมื่อเห็นภาพนี้ มีคนจาก บริษัท ผู้ให้การสนับสนุนหลักเข้ามาคุยกับเธอ

"คุณเจนนิงส์ คุณทำให้พวกเราทุกคนสดใสและน่าอิจฉาที่ได้เซ็นสัญญากับศิลปินอย่างแดเนียล” บุคคลนี้เป็นผู้บริหารระดับสูงภายใต้ อันนิง อินเตอร์เนชั่นแนล ในขณะที่เขาติดต่อกับเนลล์เนื่องจากการทำงานพวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับกันและกัน เนลล์ยิ้มและตอบว่า

“มันแค่โชคดี” ไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ แล้วแดเนียลเป็นเพื่อนเก่าของเธอ ทุกคนส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การสันนิษฐานว่ามันเป็นเพียงโชคดีที่ทำให้แดเนียลเซ็นสัญญาในสังกัดเธอ ถึงกระนั้นมันก็ไม่ได้หยุดปรากฎการของสัตว์ประหลาดตาสีเขียว ทั้งคู่กำลังแลกเปลี่ยนกันแบบสบาย ๆ เมื่อจู่ ๆ โทรศัพท์ของเนลล์ก็ดังขึ้น

เธอก้มหัวลงเพื่อดูหมายเลขผู้โทร ดวงตาของเธอเยือกเย็น เมื่อเห็นว่าเธอมีโทรศัพท์ผู้บริหารระดับสูงจึงแก้ตัวและเดินไป ด้วยใบหน้าเฉยเมยเนลล์เลื่อนและรับสาย

"ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน?" ในขณะที่มีการเชื่อมต่อสายเธอก็ได้ยินเสียงที่เข้มงวดและเป็นสนิมและคำสั่งดังมาจากอีกด้านหนึ่ง เนลล์เย้ยหยัน

"ฮะ?"

“เรามีแขกรับเชิญในคืนนี้ คุณต้องกลับบ้าน” เนลล์ขมวดคิ้ว แขก? มันเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ? นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ระหว่างเธอกับเจนนิงส์ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เกินกว่าจะซ่อมแซมได้ แขกแบบไหนที่เรียกร้องให้เธอปรากฏตัว? เธอปฏิเสธโดยปราศจากความคิดที่สอง

“ฉันไม่ว่าง”

“เนลล์ เจนนิ่งส์ ฉันรู้ว่าแกโตแล้วและจะไม่ฟังฉันอีกต่อไป ตอนนี้แกมี คุณลีย์ อยู่เคียงข้าง อย่างไรก็ตาม ฉันยังคงเป็นยายของแก ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของแก ฉันไม่สนใจสิ่งที่แกทำข้างนอก แต่ฉันไม่สามารถเมินสิ่งที่เกี่ยวข้องกับชื่อของเจนนิงส์ได้ คืนนี้แกต้องกลับมา!” ขมวดคิ้วลึกระหว่างดวงตาของเธอ

“ฉันไม่รู้ว่า ฉันทำอะไรเพื่อให้เกิดแง่คิดลบกับเจนนิงส์”

“แกจะรู้ทันทีที่กลับมา! ฉันไม่สะดวกที่จะพูดถึงทางโทรศัพท์” เนลล์เงียบลง เมื่อคิดว่าเป็นสถานที่ที่เธอสะกดรอยตามเซลีนเพื่อมานึกถึงเนลล์จึงพูดกับเธอ

หลังจากวางสายเธอส่งข้อความถึงกิดเดียน เธอบอกเขาว่าเธอจะไม่กลับบ้านเพื่อทานอาหารเย็นและอาจจะกลับมาช้ากว่านี้ ด้วยความประหลาดใจของเธอมีสายโทรเข้าภายในไม่กี่วินาทีหลังจากส่งข้อความ เนลล์เลื่อนไปรับสายด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ได้ยินเสียงทุ้มและแหบแห้งของชายคนนั้น

“คุณกำลังจะกลับไปที่บ้านของเจนนิงส์ใช่ไหม?” เนลล์ตอบกลับเขา