บทที่ 117 แนะนำแฟน

ด้วยความที่เนลล์เป็นเด็กที่ไม่รู้ตั้งแต่แรก เธอจึงไม่ควรถูกตำหนิว่าเป็นคนใจร้าย เมื่อนึกขึ้นได้ซิลเวียจึงอุทานเสียงแหบ

“ไม่เห็นมีใครนั่งอยู่ตรงนี้เลยเหรอ? แล้วคุณไม่รู้จักเขา? ทำไมคุณไม่ทักทายเขาล่ะ?”

เนลล์ขมวดคิ้ว เนื่องจากเธอไม่เคยเกี่ยวข้องกับธุรกิจของเจนนิงส์ เธอจึงไม่ตระหนักถึงความจำเป็นที่จะต้องทักทายคุณแคป อย่างไรก็ตามเธอหันไปจ้องไปที่ชายที่กำลังยิ้มและจ้องมองเธออยู่ ถึงกระนั้นเธอก็แสดงความเคารพต่อซิลเวียต่อหน้าบุคคลภายนอกและทักทายว่า

“คุณแคป”

“โอ้ ไม่จำเป็นต้องสุภาพ ผมแก่กว่าคุณแค่ไม่กี่ปี แค่เรียกผมว่าพี่แคป หรือ พี่ดีแลนพอ” ดีแลนยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมกับเก็บความรู้สึกไม่พอใจไว้

ภายในใจของเนลล์ เธอกลอกตาของเธอ อายุมากกว่าไม่กี่ปี? มันน่าจะเก่ากว่านี้อีกหลายสิบปีใช่ไหม? ถ้าจำไม่ผิดดีแลนอายุสามสิบปลาย ๆ เกือบสี่สิบ! คนสมัยนี้คิดว่าการโกนหนวดเคราและย้อมผมจะให้ความรู้สึกเหมือนอายุยี่สิบเอ็ดหรือไม่? อย่างไรก็ตามเธอเก็บความคิดเหล่านี้ไว้กับตัวเอง แน่นอนว่าเธอจะไม่พูดกับเขาในฐานะพี่แคป แต่เธอก็เหลือบไปเห็นซิลเวีย

“คืนนี้ฉันยุ่งแค่พูดมาถ้าคุณมีอะไรจะพูด!” ซิลเวียตอบเสียงเบา

“มีอะไรเหรอ? ฉันโทรหาคุณมาที่บ้านเพื่อทานอาหารเย็นด้วยกัน ดูมารยาทของคุณรีบออกไปก่อนที่อาหารจะวางบนโต๊ะด้วยซ้ำ” จากนั้นเธอก็หันไปยิ้มอย่างขอโทษที่ดีแลน

"คุณแคปขอโทษแทนผู้หญิงนิสัยเสียคนนี้ด้วย ครอบครัวของเราต้องขอโทษจริง ๆ เธอเป็นคนเอาแต่ใจได้โปรดให้อภัยเรา” ดีแลนหัวเราะเบา ๆ ทันที

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมชอบความตรงไปตรงมาของคุณเจนนิงส์มาก” เนลล์ขมวดคิ้วกำลังจับความผิดปกติจากการสนทนาของพวกเขาได้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงทะเล้นจากด้านนอก

“ย่ามีรถของใครจอดอยู่ข้างนอก? วันนี้เรามีแขกเหรอ?” เซลีนเข้าไปจับแขนกับเจสัน ในขณะที่เนลล์เหลือบมองเธอดวงตาของเธอก็เย็นชา ในทางกลับกันเซลีนแสดงความยินดี

"พี่! คุณอยู่บ้าน!" เธอปล่อยแขนของเจสันแล้ววิ่งไปอย่างร่าเริง เมื่อเซลีนเดินเข้ามาเธอสังเกตเห็นดีแลนนั่งอยู่บนโซฟา

"ฮะ? นี่คือใคร?" รอยยิ้มไม่เคยออกจากริมฝีปากของซิลเวียนับตั้งแต่ที่เซลีนเข้ามาในห้อง ซิลเวียแนะนำพวกเขาอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม

“นี่คือ คุณแคป จากจินชาง เขาช่วยครอบครัวเรามาหลายปีแล้ว คุณสามารถเรียกเขาว่าพี่แคปได้” เซลีนยิ้มแย้มแจ่มใสยินดีต้อนรับเขา

“พี่แคป” ดีแลน ยิ้มตอบ

“ผมได้ยินชื่อของคุณมานานแล้ว คุณสวยอย่างที่คิดจริง ๆ ยินดีที่ได้พบคุณ" ด้วยเหตุนี้เขาจึงลุกขึ้นเพื่อแลกเปลี่ยนการจับมือกับเซลีน จากนั้นเขาก็หันไปหาเจสันที่อยู่ข้าง ๆ เซลีน ตาของเขาสว่างขึ้น

“คุณต้องเป็น คุณมอร์ตัน!” เจสันกวักมือเรียกเบา ๆ

"ครับ"

“ผมไม่คิดว่าจะได้พบคุณในวันนี้ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณ” เจสันรู้สึกไม่ชอบในทันทีความรู้สึกที่มีต่อชายคนนี้ แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างขอไปทีเพื่อเห็นแก่เจนนิงส์