บทที่ 118 ต่อรองในเวลาที่กว้างขวาง

นอกจากนี้ทำไมเขาถึงบอกว่าบางคนไม่เหมาะกับเธอ? เขาหมายถึงเจสัน หรือกิดเดียน?

เนลล์รู้สึกขบขัน เธอไม่อยากเสียลมหายใจไปกับผู้ชายคนนี้อีกแล้วเธอก็เร่งฝีเท้า ดีแลนรีบเร่งเกินไป เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในห้องอาหารทันใดนั้นเขาก็คว้าข้อมือของเธอเพื่อช่วยเธอขึ้นมา

"คุณเจนนิงส์ ระวังการเดินของคุณ” เนลล์สบัดแขนออกจากสัญชาตญาณและหันมาจ้องเขา

แน่นอนว่าเธอกำลังเฝ้าดูว่าเท้าของเธอพาเธอไปที่ใด เนลล์เดินในเส้นทางเดียวกันจากห้องนั่งเล่นไปยังห้องอาหารนับครั้งไม่ถ้วนก่อนอายุสิบแปดปี

แน่นอนว่าเป็นเวลาหลายปีแล้วที่เธอเดินตามเส้นทางครั้งสุดท้าย แต่มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ไม่คุ้นเคยนักที่เธอจะสะดุดและล้มลง เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นทำอย่างตั้งใจ

เขาจงใจแสดงท่าทางยั่วยุต่อหน้าสาธารณชนแสดงให้เห็นว่าทั้งคู่สนิทสนมกัน ตามที่คาดไว้เธอได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของเซลีนจากห้องอาหาร

“โอ้! ฉันสงสัยว่าพี่ และพี่แคปรู้จักกันนานแค่ไหน เมื่อเราทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว? ดูเหมือนว่าคุณทั้งคู่จงใจเดินช้า พี่แคป พี่ของฉันเป็นคนอ่อนโยนและเจียมเนื้อเจียมตัวอย่าเอาเปรียบเธอนะ” ดีแลนระเบิดเสียงหัวเราะ

"ไม่ ๆ คุณเจนนิงส์เป็นผู้หญิงที่สวย แน่นอนผมจะรักเธออย่างสุดซึ้ง ทำไมผมถึงเอาเปรียบเธอ?”

ซิลเวียพอใจเมื่อได้เห็น ด้วยรอยยิ้มเธอพยักหน้าอย่างมีความสุข

“มันเป็นเรื่องดีมากที่คุณสองคนถูกชะตากัน มานั่งที่นี่!” ดีแลนหันไปยิ้มให้เนลล์

“เนลลี่ไปกันเถอะ” ใบหน้าของเนลล์ขมวดคิ้วลึก เธอรู้สึกไม่สบายที่ท้อง เมื่อเห็นว่าเนลล์ยังคงนิ่งอยู่แซลลี่ ก็ลุกขึ้นทันที

“เนลลี่ มานั่งที่นี่! นั่งข้าง ๆ เซลีน” ดูเหมือนว่าแซลลี่จะทำให้เนลล์หลุดจากการแก้ไขในความเป็นจริงมันค่อนข้างไร้สาระ ที่จะให้เธอนั่งทางด้านขวาของเซลีนโดยมีเจสันนั่งทางซ้าย ทำไมต้องให้เธอนั่งแถวหน้าเพื่อดูพวกเขาเป็นคนน่ารัก?

แม้ว่าพวกเขาจะไม่เป็นไร แต่เธอก็ยังพบว่ามันน่าขยะแขยง! โดยไม่พูดอะไรเนลล์ก็ก้าวไปที่ที่นั่งข้างซิลเวียและด้านขวาของฌอร์น นั่นควรจะเป็นที่นั่งของแซลลี่แต่มันว่างเพราะเธอลุกขึ้น เนลล์มองไปที่เธอและยิ้มจาง ๆ

“ป้าแซลลี่ ฉันจะนั่งที่นี่ ฉันแน่ใจว่าคุณโอเคกับมัน!” รอยยิ้มบนใบหน้าของแซลลี่หยุดนิ่ง ซิลเวียรู้สึกบึ้งตึงทันที

“เนลล์ เจนนิงส์! ที่นั่งนั้นสงวนไว้สำหรับผู้สูงอายุ! คุณคิดว่าคุณนั่งอยู่ที่นั่นใคร?” เนลล์ตอบอย่างเฉยเมย

“ที่นี่เคยเป็นที่นั่งของแม่ฉัน ฉันคิดถึงเธอ ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ในความทรงจำของเธอไม่ได้หรือ?” ซิลเวียเปลี่ยนเป็นโกรธ ฌอร์นก็ไม่พอใจเช่นกัน ตั้งแต่แม่ของเธอเสียชีวิตลูกสาวของเขาก็กลายเป็นคนอื่น เขาถูกเลื่อนออกไปโดยความพยายามอย่างต่อเนื่องของเนลล์ในการจับผิดและขุดคุ้ยเขา

เมื่อมีเธอนั่งข้างเขาไม่มีทางที่ฌอร์นจะนั่งลงและรับประทานอาหารโดยดีได้ ด้วยเหตุนี้ฌอร์นจึงทำหน้าตาดุดันและตอบอย่างเคร่งขรึม

“เนลล์ เจนนิงส์ นั่งตรงที่คุณควรจะไป! ที่นั่งนี้เป็นของคุณป้าแซลลี่” เนลล์ยังคงอยู่

“นี่คือที่นั่งของแม่ฉัน”

"คุณ!" แซลลี่ก้าวเข้ามาทันเวลา

“ปล่อยมันไปเถอะ เป็นเพียงที่นั่งเท่านั้น ทุกอย่างปกติดี ให้เนลลี่นั่งที่นั่นถ้าเธอต้องการ ฉันจะนั่งตรงนี้”

จากนั้นเธอก็มานั่งที่ปลายโต๊ะด้วยความข้องใจ แม้ว่าจะดูเหมือนว่ามีการประนีประนอมแล้ว แม้แต่ดีแลนที่มีความเห็นที่ดีเกี่ยวกับเธอก็ยังขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า สำหรับเสียงกระซิบของคุณนายเจนนิงส์ผู้อาวุโสที่สุดว่าหยิ่งและเอาแต่ใจและมักคิดว่ามันเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันเป็นความจริง ไม่ว่าแซลลี่จะเป็นพี่ของเธอและถึงแม้จะเป็นแม่เลี้ยง แต่เธอก็ยังดีกับเนลล์