บทที่ 146 ออกกำลังกาย

ผ้าม่านไม่มีอะไรผิดปกติ หรือระเบียงด้านนอก นอกเหนือจากความเขียวขจีแล้วก็ยังไม่เห็นอะไรนอกจากนั้น

เพื่อความแน่ใจ ฌอนจึงส่งคนให้กระโดดข้ามรั้วเพื่อตรวจดูภายนอก ไม่มีใครซ่อนอยู่ด้านล่างเช่นกัน

เมื่อมองดูมันแล้ว การปรากฏตัวบนที่สูงขนาดนี้เป็นไปได้ยากมาก

เซลีนยังอยู่ในอาการไม่เชื่อ

“เป็นไปได้อย่างไร? ฉันได้ยินมันจริง ๆ มีผู้หญิงกำลังร้องไห้ เสียงฟังดูน่าสงสารราวกับมีคนกำลังบีบคอเธออยู่ จะไม่มีใครได้อย่างไร?”

ด้วยความงุนงง เธอเดินทอดน่องไปที่ระเบียงและเดินผ่านบริเวณนั้นด้วยความสับสน

อย่างไรก็ตามความจริงคือถ้ามีคนซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่อันจำกัดนี้ เธอคงจะถูกพบไปตั้งนานแล้ว ไม่มีทางที่เธอจะซ่อนตัวได้จนถึงตอนนี้

“อย่าบอกฉันนะ... มันเป็นผีจริง ๆ...”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องผีอะไร? ฉันไม่เชื่อในเรื่องเหนือธรรมชาติแบบนั้น!”

ด้วยความโมโห ฌอนดึงผ้าม่านลงมาด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี ทันใดนั้นสิ่งของสีดำขนาดเล็กก็ตรงลงมาจากด้านบน

ไม่นานนักเสียงร้องโหยหวนก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง

ทุกคนตกตะลึง

ที่จริงแล้วพวกเขานิ่งไป

ผู้คนจับจ้องไปที่ของชิ้นเล็ก ๆ ที่อยู่บนพื้น ใช้เวลาสักพักก่อนที่พวกเขาจะคิดออก ว่าการทะเลาะกันก่อนหน้านี้มาจากสิ่งนี้

แซลลี่ก้มตัวลงเพื่อหยิบมันขึ้นมา มันเป็นเครื่องบันทึกเสียง

ต้องมีคนบันทึกเสียงและตั้งเวลาการกระจายเสียง ดังนั้นคือเหตุผลว่าทำไมเซลีนจึงได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้เป็นครั้งคราว

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!”

เธอปาของลงบนพื้น ใบหน้าของเธอเผยให้เห็นถึงความโกรธของเธอ

“ใครทำแบบนี้? จะมีคนใส่เครื่องนี้ไว้ในห้องของคุณหนูที่สองได้อย่างไร?”

สาวใช้ที่เพิ่งมาถึงในภายหลังพวกเขาต่างกลัวและจนปัญญาในเหตุการณ์ที่พลิกผันนี้

พวกเขาเงียบและส่ายศีรษะเพื่อปฏิเสธที่จะยอมรับว่าเป็นการกระทำของพวกเขา

ฌอนไม่พูดไม่จาเขาหันไปหาเซลีน

“วันนี้ใครเข้าไปในห้องของคุณ?”

เซลีนเกาศีรษะของเธอเช่นกัน หลังจากลองคิดดูจากความทรงจำแล้วเธอก็ส่ายศีรษะในที่สุด

“มีหลายคนมากเกินไป ฉันจำไม่ได้”

จำนวนของสาวใช้ที่เข้ามาภายในห้องของเธอตลอดทั้งวันอยู่ระหว่างสามถึงหกคน เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือคนร้ายที่อยู่เบื้องหลัง

“ฮะ! ขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนนี้ต้องโทรแจ้งตำรวจแล้ว! พาพวกเขาไปสอบสวนและความจริงจะปรากฏในไม่ช้า”

สาวใช้เริ่มขอความเมตตาเมื่อถึงเวลานั้น

“คุณผู้ชาย มันไม่ใช่ฉันจริง ๆ ฉันไม่เคยทำแบบนี้”

“ใช่ พวกเราไม่ได้มีความแค้นต่อคุณหนูเลย ทำไมพวกเราต้องทำแบบนั้น? มันไม่ดีกับพวกเราเลย!”

อย่างไรก็ตามฌอนจะไม่ฟังพวกเขา

“เอาล่ะตอนนี้ ตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องกังวล ถ้าคุณไม่ได้ลงมือทำในเรื่องนี้ เราจะไม่ทำการสอบถามเพิ่มเติม แต่ถ้าฉันพบว่ามีศัตรูในบ้านหลังนี้...”

เขาส่งสายตามุ่งร้ายไปที่สองสามคนนั้นและเย้ยหยัน “หึ! ห้ามมาโทษฉันกับสิ่งที่จะตามมา!”

ด้วยเหตุนี้ฌอนสั่งให้คนเข้ามาจับสาวใช้ในห้องของเซลีน และโทรหาตำรวจในตอนรุ่งสางก่อนที่เขาจะออกไป

สวนลีย์

ทุกอย่างเงียบสงบภายในห้องนอน

เมื่อจู่ ๆ โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียงก็ส่งเสียงเตือนดังขึ้น

เธอยกแขนขึ้นเงียบ ๆ เพื่อเลื่อนแขนของชายหนุ่มออกก่อนที่จะโน้มตัวไปคว้าโทรศัพท์ของเธอ

มันเป็นข้อความที่ไม่ระบุชื่อ เนื้อหาตรงไปตรงมา

“เรียบร้อยแล้ว อย่าลืมโอนเงินให้ตรงเวลา”