บทที่ 150 เธอไม่เหมาะสม

หลังจากเข้ามาในห้องทำงาน กาเร็ธเดินตรงไปที่โซฟาที่อยู่ตรงกันข้ามกับโต๊ะทำงานและนั่งลง

ทิมนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเงยหน้าขึ้นมองมาที่เขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขากำลังแก้ไขบางอย่างด้วยมือของเขาเสียงคีย์บอร์ดดังขึ้นสม่ำเสมอ ดูเหมือนว่าเขากำลังพิมพ์

เพราะไม่อยากกวนใจ กาเร็ธยกขาข้างหนึ่งขึ้นมานั่งไขว้ห้าง เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบและอดทนรอ

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ทิมหยุดสิ่งที่เขาทำอยู่และลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาก็รินเครื่องดื่มให้ตัวเอง

“ทำไมคุณมาที่นี่? แค่มาคุย?”

คำพูดห้วนๆของเขาเกือบจะทำให้กาเร็ธสำลักความโกรธควันแทบออกหัว เขาตอบกลับ “ฉันจะมาหาคุณไม่ได้เหรอถ้าฉันไม่มีอะไร?”

ทิมยิ้มฉายแววเย็นชา “คุณไม่มาหาฉันแน่ถ้ามันไม่มีอะไร”

กาเร็ธ “...”

พวกเขาพบกันในมหาวิทยาลัยและตั้งแต่ตอนนั้นพวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน

ทั้งคู่เป็นกลุ่มที่มีความสามารถ สำหรับพวกเขาที่เข้ากันได้ดีมาก มีความชื่นชมซึ่งกันและกันในระดับหนึ่ง

เมื่อเทียบกับทิมแล้ว กาเร็ธมีไหวพริบดีกว่ามาก ดังนั้น สิ่งต่าง ๆ เป็นไปได้ดีสำหรับเขา ตั้งแต่เขาเดบิวต์และอาชีพของเขาได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับผลงานการสร้างของเขาที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เขากลายเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่เป็นที่ต้องการตัวมากที่สุด

ในทางกลับกัน ทิมมีโอกาสคล้าย ๆ กัน ในช่วงปีแรก ๆ อย่างไรก็ตามความดื้อรั้นของเขาเป็นอุปสรรคที่เกินกว่าจะก้าวข้ามไปยังการเป็นที่รู้จักมีชื่อเสียง ซึ่งนำไปสู่การปิดกั้นเขาในอุตสาหกรรม

แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากกาเร็ธ แต่เขาไม่สามารถหาโอกาสได้ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา

ด้วยความคุ้นเคยกับนิสัยเพื่อนของเขา กาเร็ธไม่เคยโกรธเรื่องนี้เลย

เขาโยนเอกสารลงบนโต๊ะและพูดอย่างเคร่งขรึม “นี่คือไฟล์ที่คุณต้องกรอกให้กับนักลงทุน ลองดูสิ”

ทิมเงยหน้าขึ้นมอง โดยไม่พลิกหน้ากระดาษแม้แต่หน้าเดียว เขาแสดงความยอมรับอย่างเย็นชาและนั่นคือจุดจบของมัน

กาเร็ธมีความโกรธอัดแน่นอยู่ภายใน แต่ไม่มีที่ไหนให้ระบายออก

“ฉันบอกให้นะคูมบส์ ฉันเป็นหนี้คุณมากขนาดนั้นเลยหรอ? ฉันต้องการส่งไฟล์นี้ให้คุณด้วยความเต็มใจ แต่คุณดูเหมือนไม่ต้อนรับ นี่จากป๋านักลงทุนของเราที่คุณก็รู้จัก อย่างน้อยก็ควรแสดงให้เห็นไม่ได้เหรอ? ช่วยกระตือรือร้นสักหน่อยได้ไหม? คุณไม่รู้หรือไงว่าการที่จะดึงนักลงทุนเข้ามาด้วยบทละครห่วย ๆ ของคุณมันยากแค่ไหน?”

แม้ว่าจะโดนดุด่า แต่ทิมไม่ได้แสดงความโกรธออกมา

แต่เขาหยิบข้อมูลขึ้นมาแทนและพลิกดู

จากนั้นเขาก็โยนมันทิ้งราวกับเสร็จภารกิจแล้ว

“เข้าใจแล้ว ฉันจะทำมัน”

กาเร็ธ “...”

ไม่มีคำพูด กาเร็ธกรอกตาของเขา “ดี ฉันเดาว่าคุณไม่สามารถเปลี่ยนอารมณ์โกรธของคุณได้ ดี มันไม่เหมือนกับว่าฉันพึ่งพามัน หมดหวังที่เจเน็ตจะรับบทนำหญิงในครั้งนี้ ฉันเดาว่ามันเป็นปกติสำหรับใครบางคนที่จะไม่เข้าร่วมกับพวกเรา มันจะผิดปกติถ้าเธอทำ คุณมีสองตัวเลือกตอนนี้ เราจะรอต่อไปหรือเราจะเลือกเซลีน เลือก!”

ทิมหยุดชั่วขณะ เขากะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะพ่นคำพูดเหล่านี้ออกมาอย่างหนักแน่น

“รอต่อไป!”

กาเร็ธอยากจะหยิบที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะแล้วเขวี้ยงใส่เขา

“รอ? คุณสามารถจ่ายค่ารอได้เหรอ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้านักลงทุนออกไป? คุณจะหานักลงทุนจากที่ไหน?”

ทิมหยุดพูด

กาเร็ธรู้สึกว่าเขาปวดหัวไมเกรน

แน่นอนว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน แต่เขาก็เหมือนพ่อที่เป็นห่วงเรื่องของลูกชาย

เขากำลังมองหาอะไรกัน?

ในตอนท้าย เขาถอนหายใจและแนะนำอย่างจริงจังว่า “คุณคูมบส์ ตลาดโหดร้าย คุณใช้ความพยายามอย่างมากในการขัดเกลาบทละครนี้ คุณต้องการจะเห็นมันต้องพังพินาศด้วยมือของคุณหรือไม่?”

“บทแนวนี้อาจจะใช้ได้ในสองปีนี้ แต่ไม่มีใครสนใจหลังจากผ่านไปสองปี แล้วคุณจะทำอย่างไรหลังจากนั้น? คิดถึงความฝันของคุณ คุณเต็มใจที่จะเสียเวลาที่เหลือไปทั้งชีวิตไปจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ? มันยากนักหรือไงที่จะประนีประนอมกับบางสิ่ง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้ายาวที่ไร้อารมณ์ของทิมก็มีการเคลื่อนไหว