บทที่ 157 โดนจัดฉาก

ลูซี่ปล่อยลมหายใจเบา ๆ ลูบข้อมือสีแดงและตรวจดูชุดของเธออีกครั้ง ชุดดังกล่าวยืมมาจากผู้สนับสนุนในบริษัท ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถทำให้มันสกปรกได้ โชคดีที่ก่อนหน้านี้บริกรตอบสนองอย่างรวดเร็วและหันถาดในมือออกทันทีหลังจากชนเธอ

ดังนั้นแม้ว่าลูซี่จะล้มลงกับพื้น แต่ชุดของเธอก็ไม่สกปรก ขอบคุณพระเจ้า

ลูซี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติเธอจึงหันไปจากไป ไม่ไกลโจเอลเห็นเธอเดินจากไปจึงรีบวิ่งไปให้ทัน อย่างไรก็ตามมีแขกสองสามคนจากแวดวงธุรกิจรายล้อมเขา

“นายน้อยฟอสเตอร์มันผ่านมาสักพักแล้ว ฉันได้ยินมาว่าคุณเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นประธานบริษัทฟอสเตอร์ ยินดีด้วย”

“นายน้อยฟอสเตอร์ เนื่องจากเราได้พบกันในวันนี้ทำไมคุณไม่ดื่มกับเราสักสองแก้วล่ะ”

“ใช่มีบางเรื่องที่เราอยากคุยกับคุณ แต่เราไม่มีโอกาสเลย คุณต้องคุยกับเราวันนี้” โจเอลถูกล้อมรอบและไม่สามารถออกไปได้แม้ว่าเขาจะต้องการก็ตาม

หากเป็นคนอื่นเขาก็สามารถผลักไสพวกเขาออกไปและเพิกเฉยต่อพวกเขาได้ แต่คนเหล่านี้ล้วนมีชื่อเสียงในโลกธุรกิจ

แม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลฟอสเตอร์ แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาต้องฝืนยิ้มและมีอารมณ์ขันกับใบหน้าของอีกฝ่าย นอกจากนี้พวกเขาทั้งหมดเป็นคนตั้งแต่รุ่นลุงของเขาและมีการติดต่อทางธุรกิจมากมายกับผู้อุปถัมภ์ โจเอลทำอะไรไม่ถูกทำได้เพียงแค่ยืนอยู่และยิ้มให้พวกเขา

“คุณทุกคนกำลังประจบผม มาคุยกันตรงนั้น” เขาพาคนสองสามคนไปที่ห้องนั่งเล่นด้านใน สำหรับลูซี่เธออารมณ์ดีหลังจากหลุดพ้นจากโจเอลในที่สุด

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเดินไปที่ประตูของโรงแรมเธอก็ถูกเจ้าหน้าที่หลายคนหยุดไว้ในชุดธรรมดา

“คุณผู้หญิงเราได้รับรายงานว่าคุณ มีของเถื่อนจำนวนมาก โปรดมาตรวจสอบกับเรา”

หลังจากที่กาเร็ธ พาเนลล์ไปสังสรรค์กันเสร็จเธอก็กลับไปที่ห้องโถง แต่ไม่พบลูซี่หลังจากมองไปรอบ ๆ

เธอจับพนักงานเสิร์ฟโดยสุ่มเพื่อถามว่าลูซี่ออกไปหรือยัง ดังนั้นเธอจึงไม่คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็สายไปแล้วและลูซี่ก็ยังต้องถ่ายทำในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะออกไปก่อนเวลา

ในเวลาเดียวกันในห้องถัดจากโรงแรม ลูซี่มองไปที่ถุงไอซ์ขนาดใหญ่ที่เผยให้เห็นและจ้องมองด้วยความประหลาดใจ

แสงจ้าสีขาวที่เปิดอยู่เหนือศีรษะทำให้เธอแสบตาด้วยความเจ็บปวด ลูซี่ยกมือขึ้นเพื่อป้องกันดวงตาของเธอโดยไม่รู้ตัว เมื่อเธอลดมันลงเธอก็เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจหน้าตาจริงจังนั่งอยู่ตรงข้ามเธอใบหน้าของเธอซีดเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน เธอโดนจัดฉาก! มันคือใคร? ใครจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้ในการโจมตีเธอ?

พบสิ่งของในกระเป๋าของเธอและเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับของเธอวันนี้ บริษัทจัดหาให้ทั้งหมด บริษัทไม่ทำร้ายเธอแล้วใครล่ะ?

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงพนักงานเสิร์ฟที่ชนเธอก่อนหน้านี้ เธอล้มลงกับพื้นและพนักงานเสิร์ฟก็หยิบกระเป๋าถือให้เธอ กล่าวอีกนัยหนึ่งพนักงานเสิร์ฟเป็นคนเดียวที่แตะกระเป๋าของเธอนอกจากคนในบริษัทและตัวเธอเอง

“บอกมา! นี่มาจากไหน?!" ในขณะที่เธอกำลังคิดจู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงจริงจังของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ลูซี่กลับมารู้สึกตัวและมองเขาด้วยใบหน้าซีดเซียว

“ฉันไม่รู้ นี่ไม่ใช่ของฉัน” เจ้าหน้าที่เยาะเย้ย