บทที่ 158 การช่วยเหลือของโจเอล

เนลล์หันไปมองลูซี่ที่ส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่ตื่นตระหนก

“พี่เนลล์ไม่ใช่ของฉัน มีคนจัดฉากฉัน” เนลล์รู้โดยไม่ต้องให้เธอพูด มันเป็นการจัดฉาก เธอรู้จักนิสัยของลูซี่ ลูซี่จะไม่มีวันทำลายอนาคตของเธอด้วยการสัมผัสสิ่งเหล่านี้

เมื่อคำนึงถึงโอกาสของวันนี้มีเพียงคนที่มีสมองเท่านั้นที่จะนำเรื่องแบบนี้มาที่นี่ เนลล์หายใจเข้าลึก และพูดกับเจ้าหน้าที่ว่า

“ฉันแน่ใจว่ามีบางอย่างที่ลึกกว่านี้เกิดขึ้น ฉันไม่เชื่อว่านี่เป็นของเธอ” เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างเย็นชา

“ไม่ว่าจะเป็นเธอหรือไม่ก็ตาม เราจะต้องกลับไปที่สถานีก่อน คุณไม่มีอะไรต้องพูด” จากนั้นเขาก็ไม่สนใจเนลล์และโบกมือ

“พาเธอไป!”

"เดี๋ยว!" การแสดงออกของเนลล์เปลี่ยนไป อย่างไรก็ตามมีเพียงกาเร็ธและเธอพวกเขาไม่สามารถหยุดเจ้าหน้าที่ได้

เมื่อเห็นพวกเขาใส่กุญแจมือลูซี่และเดินออกไป เนลล์ก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาและโทรหาโจเอล ฟอสเตอร์ กิดเดียนไปทำธุระต่างประเทศเมื่อสองสามวันก่อนเนลล์จึงไปหาเขาไม่ได้ แต่วันนี้โจเอลอยู่ใกล้ ๆ ก็เป็นเรื่องดี

เขาเป็นนายน้อยของตระกูลฟอสเตอร์และยังมีหุ้นส่วนในอันนิง อินเตอร์เนชั่นแนล ท้ายที่สุดซิงฮุยก็มีความสัมพัธ์อยู่กับอันนิง อินเตอร์เนชั่นแนลเช่นกัน ดังนั้นเขาจะไม่ทิ้งคดีไว้แน่ ๆ แน่นอนว่าโจเอลกำลังคุยกับรุ่นพี่สองสามคนในห้องรับรองเมื่อจู่ ๆ เขาก็รับสายนี้ เขาตกใจมากจนแทบจะกระโดดขึ้นจากโซฟา

"อะไรนะ ? พวกเขาพบยาเสพติดกับเธอ? เธอถูกจับไปหรือเปล่า?”

"ใช่! ในตอนนี้ฉันไม่อยากให้คนทั่วไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้ฉันกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการควบคุมความเสียหายฉุกเฉิน โจเอลคิดหาทางเอาเธอออกมาก่อน!” เนลล์ทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเรียบง่ายและเด็ดขาด หลังจากวางสายเสร็จเธอก็วางสายโดยไม่ให้เวลาเขาตอบสนอง

โจเอลยืนอยู่ตรงนั้นและสติสัมปชัญญะหายไปเป็นเวลานาน ชายคนหนึ่งตบไหล่ของเขาจากด้านหลัง

“นายน้อยโจเอล มีบางอย่างเกิดขึ้นหรือไม่?” ทันใดนั้นโจเอลก็กลับมาสู่ความเป็นจริง การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเขามองกลับไปที่คนที่นั่งอยู่บนโซฟา

“ผมขอโทษ แต่เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นผมจึงต้องรีบไปที่นั่นทันที คราวหน้าจะคุยรายละเอียดกับคุณทั้งหมด” จากนั้นเขาก็รีบวิ่งออกไปทันที

ณ สถานีตำรวจ

ลูซี่นั่งบนเก้าอี้โลหะและกำลังรอผลการตรวจปัสสาวะ กระเป๋าที่มียาเสพติดได้รับการตรวจสอบแล้วและไม่พบลายนิ้วมือของเธอ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็ยืนยันแล้วว่ายาเสพติดไม่ได้เป็นของเธอ อย่างไรก็ตามยังคงต้องมีการตรวจปัสสาวะเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่เคยเสพยา

ลูซี่อารมณ์ไม่ดี เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เธอถูกใครบางคนวางแผนต่อต้านเธอไม่มีแม้โอกาสจะอธิบายตัวเองด้วยซ้ำ

เมื่อโจเอลพาคนของเขามาถึงด้วยความรีบร้อนเขาก็เห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้ตรงทางเดินโดยมีกุญแจในมือ เธอดูผอมและทำอะไรไม่ถูก หัวใจของเขาบีบแน่นและรีบเดินไป

“ลูซี่คุณเป็นอย่างไรบ้าง?” ลูซี่เงยหน้าขึ้น ความหวังอันริบหรี่ปรากฏขึ้นในดวงตาที่หมองคล้ำของเธอเมื่อเธอเห็นเขา

“โจเอล ฟอสเตอร์! คุณมาทำอะไรที่นี่?" เธอลุกขึ้นยืน โจเอลขมวดคิ้วดูไม่มีความสุข