บทที่ 161 สิ้นหวังอย่างสมบูรณ์

ใครก็ตามที่อยู่ในแวดวงนี้จะเข้าใจว่าสองคำนี้โหดร้ายกับศิลปินเพียงใด คริสตัลได้เซ็นสัญญา 10 ปีกับอันนิง อินเตอร์เนชั่นแนลหักสามปีก่อนหน้านี้ยังเหลืออีกเจ็ดปี หากเธอถูกพักงานเป็นเวลาเจ็ดปีไม่สามารถทำกิจกรรมภาพยนตร์หรือการแสดงเชิงพาณิชย์ใด ๆ จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอหลังจากสัญญาสิ้นสุดลงในเจ็ดปี? ใครจะจำเธอได้?

ตอนนั้นเธอคงกลายเป็นคนขี้แยไปแล้ว! จุดประสงค์ที่เซ็นสัญญาคืออะไร?! ด้วยความคิดนี้คริสตัลก็อยากจะตาย เธอรีบโทรออก เธอต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น! การโทรถูกเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายดูเหมือนจะมีเสียงดังเล็กน้อยและเธอก็จับโทรศัพท์ก่อนที่จะกระซิบอย่างเร่งด่วน

“สวัสดีพี่มาร์ตินพี่อยู่ที่นั่นไหม?” คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งพูดด้วยเสียงต่ำ

“แปป” จากนั้นก็มีเสียงกรอบแกรบ ใช้เวลาสักครู่กว่าที่ปลายอีกด้านจะเงียบลง

"มันคืออะไร?" อารมณ์ของมาร์ติน ซัลลิแวนค่อนข้างเย็นชา โดยปกติแล้วเขาเป็นคนอ่อนโยนและอ่อนโยนซึ่งตรงข้ามกับบุคลิกที่ร้อนแรงของคริสตัล

เขาไม่ค่อยโกรธ แต่เมื่อเขาทำทุกคนจะกลัวเขา นอกจากนี้เขายังอยู่ในแวดวงนี้มาหลายปีและมีความสามารถค่อนข้างมากโดยผลิตศิลปินยอดนิยมจำนวนมากภายใต้ปีกของเขา แม้ว่าสัญญาของพวกเขาจะหมดลงและไม่ได้ทำงานร่วมกันอีกต่อไป แต่พวกเขาก็ยังแยกทางกันด้วยเงื่อนไขที่ดี แม้จะไม่ได้ทำงานร่วมกัน แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นเพื่อนกันได้

เมื่อเขามีศิลปินใหม่ในมือของเขาในอนาคตคนอื่น ๆ ก็ยังเต็มใจที่จะช่วยเหลือเขาหากมีสิ่งใดที่พวกเขาสามารถทำได้

จากจุดนี้จะเห็นได้ว่ามาร์ตินไม่ใช่แค่คนที่มีทักษะเท่านั้น แต่ยังมีภาวะทางอารมณ์สูงอีกด้วย คริสตัลไม่เคยฟังใคร แต่เธอเชื่อฟังเขามากที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไม่ว่าเธอจะกระเด้งไปรอบ ๆ แค่ไหนเธอก็ไม่สามารถก้าวขึ้นสู่ระดับสองได้ด้วยทักษะที่ไม่เพียงพอของเธอ

ดังนั้นคริสตัลจึงชื่นชมและเคารพเขาอย่างมาก เมื่อเธอได้ยินว่าฝั่งตรงข้ามเงียบลงเธอจึงถามอย่างระมัดระวัง

“พี่มาร์ตินฉันเพิ่งเห็นแถลงการณ์ของบริษัททางอินเทอร์เน็ต เกิดอะไรขึ้น? เหตุใด บริษัท จึงสั่งให้ฉันหยุดพักโดยไม่มีเหตุผล” เสียงของมาร์ตินนั้นชัดเจนและเย็นชาโดยไม่ต้องใช้อารมณ์มากนัก

“คุณคิดว่ามันไม่มีเหตุผลหรือ?” หัวใจของคริสตัลเต้นรัว อย่างไรก็ตามเธอยังคงต่อสู้ครั้งสุดท้ายและฝืนหัวเราะ

“พี่มาร์ตินคุณรู้จักฉัน แม้ว่าฉันจะหุนหันพลันแล่นและมีความสามารถในการแข่งขัน แต่ฉันก็ไม่มีความกล้าที่จะทำอะไรที่เลวร้าย ฉันคิดไม่ออกจริงๆว่าฉันทำอะไรผิดที่จะทำให้ บริษัท ตัดสินใจเช่นนั้น” มาร์ตินหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยเย้ยหยันราวกับว่าเขารับรู้ทุกอย่างแล้ว ใบหน้าของคริสตัลเปลี่ยนเป็นซีด

“คริสตัล โรเบิร์ตส์ฉันเตือนคุณมาก่อน ในวงกลมนี้ให้เติมจานของคุณให้เต็มว่ามันจุได้แค่ไหน แต่อย่าเอาแต่โลภสิ่งที่ไม่ได้เป็นของคุณ

“แต่คุณฟังฉันไหม? คุณไม่ฟัง คุณไม่เพียงแต่เพิกเฉยต่อคำพูดของฉัน แต่คุณยังคิดวิธีโง่ ๆ และสกปรกเช่นนี้เพื่อทำร้ายคนอื่นและลงเอยด้วยการขุดหลุมฝังตัวเองเพื่อตกลงไปแทน ตอนนี้การร้องไห้กับฉันเพื่ออะไร” คริสตัลรู้สึกกังวลในคำพูดของเขาทันที

“พี่มาร์ตินฉันไม่ได้…”

“คุณไม่ได้อะไรเหรอ? ไม่ได้บอกให้ใครส่งยาให้ลูซี่ แคทซ์? ไม่ได้สั่งให้นักข่าวถ่ายทำเรื่องอื้อฉาวของเธอหรือ?” ดวงตาของคริสตัลเบิกกว้าง ในอีกด้านหนึ่งเสียงหัวเราะของมาร์ตินก็เย็นลงดูเหมือนจะสูญเสียแม้แต่ร่องรอยสุดท้ายของความอบอุ่น

“คุณโทรมาและพยายามขอความช่วยเหลือจากฉัน แต่คุณไม่สามารถยอมรับความผิดพลาดของคุณได้และยังพยายามซ่อนมันจากฉัน อะไร? คุณคิดว่าฉันโง่เหมือนคุณและยอมช่วยคุณในขณะที่สับสนหรือไม่?

“ไม่ว่าฉันต้องการช่วยคุณหรือไม่แม้ว่าฉันจะทำ แต่ตอนนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ เป็นการตัดสินใจของคณะกรรมการในการอาชีพของคุณ ดังนั้นพูดคุยกับพวกเขาหากคุณมีอะไรจะพูด! ฉันยุ่งและไม่มีเวลาคุยเรื่องอื่นกับคุณ ลาก่อน” จากนั้นเขาก็วางสายโทรศัพท์