บทที่ 162 ลาพักร้อน

กิดเดียนคิ้วกระตุกและบ่งบอกถึงความไม่พอใจของเขา

“พูดอีกอย่างก็คือคุณจะไม่อยู่บ้านเป็นเวลานาน?” เนลล์หยุดชั่วคราวและจำได้ว่าสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นความจริง เธอเอียงใบหน้าเล็กน้อยและยิ้มให้กิดเดียน

“อีกไม่กี่เดือนก็จะถึงแล้ว คุณเอาชนะมันได้ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว” กิดเดียนยิ้มอย่างมืดมน

“ฮะ! คุณสัญญาว่าจะกลับไปเมืองหลวงกับผมล่ะ?” เนลล์

“ ... ” เอ่อ… เธอบอกได้ไหมว่าเธอลืมมันโดยไม่ได้ตั้งใจ?

เมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้นมืดลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเธอจึงรีบพูดว่า

“ยังมีเวลาอีก 2-3 วันกว่าจะเริ่มถ่ายได้ฉันจะไปกับคุณตอนนี้” เพื่อพิสูจน์ความมุ่งมั่นของเธอเธอหยิบโทรศัพท์ออกมาทันทีและค้นหาตั๋วสายการบิน

“ยังไม่สายเกินไปที่จะจองตั๋วสำหรับเช้าวันพรุ่งนี้” กิดเดียนยิ้มอย่างเย็นชาและไม่สนใจเธอแล้วหันไปเดินขึ้นชั้นบน

เนลล์ “ กา กา กา ”

เธอคิดว่าชายคนนั้นกำลังโกรธ แต่โดยไม่คาดคิดเขากลับมาที่ชั้นล่างหลังจากนั้นไม่กี่นาทีและโยนโบรชัวร์การเดินทางใส่เธอ

“เลือกสถานที่ เราจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้” เนลล์

“???” กิดเดียนดูอึดอัดเล็กน้อย

“ในที่สุดผมก็สามารถหยุดงานได้สองสามวัน คุณไม่อยากออกไปพักผ่อนเหรอ?” เนลล์สว่างขึ้นทันที

"แน่นอน ฉันจะไป" เธอรีบหยิบโบรชัวร์และมองหาสถานที่ที่เธอต้องการไป เธอถามเขาขณะที่เธอมอง

กิดเดียนไม่ได้ร้องขอใด ๆ เขาคิดแค่ว่าตั้งแต่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ก่อนหน้าเขากำลังจะออกไปถ่ายทำและเขายังต้องทำงานเขาอาจจะไม่ได้เจอเธอทุกวัน เป็นผลให้พวกเขาผูกพันที่จะใช้เวลาห่างกัน เนื่องจากเขาไม่เต็มใจที่จะแยกทางกับเธอเขาจะใช้เวลาสองสามวันนี้กับเธอก่อนล่วงหน้า

เนลล์เร็วมากในการเลือกของเธอ อย่างไรก็ตามเธอเคยไปสถานที่ไม่กี่แห่งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ในไม่ช้าเธอก็พบสถานที่สองสามแห่งที่เหมาะแก่การเที่ยวชม แต่ไม่มีนักท่องเที่ยวมากนักและนำเสนอต่อหน้าเขาเหมือนเครื่องบูชา

“นี่คือสถานที่ทั้งหมดที่ฉันอยากไปด้วยตัวเอง พวกเขาทุกคนค่อนข้างดีและเหมาะที่จะพักผ่อนในซีซั่นนี้ ลองดูและเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง” กิดเดียนกวาดนิ้วไปที่แท็บเล็ตอย่างสบาย ๆ ล้วนเป็นสถานที่ที่มีทิวทัศน์ที่สวยงามและเหมาะสำหรับคู่รักหนุ่มสาวในการเดินทางและพักผ่อน เขาลังเลชั่วครู่ก่อนที่จะเลือกหนึ่งในนั้น

"สถานที่นี้! มีภูเขาและน้ำและอยู่ใกล้ทะเลด้วย วิวก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน” เนลล์โน้มตัวไปดูและยิ้มกว้างทันที

“ฉันชอบสถานที่นั้นที่สุดด้วย ตกลงมันถูกตัดสินแล้ว”

“อื้ม” กิดเดียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ