บทที่ 166 เติบโตไปด้วยกัน

กิดเดียนเหลือบมองเธออย่างเย็นชา เนลล์ยังคงเยาะเย้ย

“ฉันกำลังบอกคุณตอนนี้คุณไม่กล้าทิ้งฉันไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พวกผู้หญิงอาจจะฉกคุณไปถ้าคุณไม่อยู่ใกล้ฉัน ตามฉันมาฉันจะปกป้องเธอเหมือนเด็กน้อยฮ่า ๆ ๆ!”

หลังจากนั้นเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะ แต่กิดเดียนกลับตอบสนองอย่างแข็งกร้าว เขาทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ใครจะคิดว่าประธานของ บริษัทลีย์จะถูกเยาะเย้ยแบบนี้? แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้แม้แต่คำเดียว

ในที่สุดเขาก็สะบัดนิ้วไปที่ด้านหลังศีรษะของเนลล์อย่างช่วยไม่ได้

“ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับคุณจริง ๆ มาเริ่มกันเลย เรายังต้องปีนภูเขาเฮอร์มา หลังอาหารกลางวัน”

พวกเขาสองคนเดินกลับไปที่คฤหาสน์ ในช่วงบ่ายกิดเดียนกำลังทำอาหารอยู่ในครัวและเนลล์เสนอตัวช่วยโดยอัตโนมัติโดยการล้างผักจานหรืออะไรก็ตาม พวกเขาสองคนดูเหมือนคู่รักหนุ่มสาวเมื่อทำงานร่วมกัน

หลังจากทำความสะอาดผักแล้วเนลล์ก็ไม่มีอะไรทำเธอจึงนำม้านั่งนั่งที่หน้าห้องครัวเพื่อดูผู้ชายของเธอทำอาหาร เธอตระหนักว่าตราบใดที่ผู้ชายคนนั้นมีหน้าตาดีเขาก็จะดูดีไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ตาม มันรวมถึงแม้ว่าเขาจะทำอาหารในผ้ากันเปื้อนและมีผมยุ่ง ๆ แต่ความกล้าหาญในตัวเขาก็รู้สึกเหมือนมาจากภายใน

เขาดูเหมือนว่าเขาดูสบาย มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างชำนาญและตะหลิวในมือของเขาก็ไม่รู้สึกเหมือนอุปกรณ์ทำอาหารอีกต่อไป มันเป็นเหมือนอาวุธลึกลับที่สามารถต่อสู้กับวิญญาณและปีศาจได้ กระทะก็ไม่รู้สึกเหมือนกระทะเช่นกัน รู้สึกเหมือนเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่เขาใช้สั่งการทำอาหาร มือของเขาขยับไปพร้อม ๆ กันควบคุมทุกแง่มุมของอาหารอย่างดุเดือดและทรงพลังราวกับว่าเขาเป็นอัจฉริยะในการปรุงอาหาร

เนลล์เม้มริมฝีปากของเธอให้กลายเป็นยิ้มอ่อน ๆ เธอจินตนาการถึงผู้ชายของเธอที่เป็นผู้บังคับบัญชาโลกในความคิดของเธอก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงดังปัง

ปังตกใจเนลล์ เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้และเห็นกิดเดียนปิดฝากระทะอย่างประหม่า เนื้อข้างในร้อนดังฉ่า เนลล์มองเขาอย่างลึกซึ้งและเห็นเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

'เยี่ยมมาก ฉันคิดมากเกินไป'

ความจริงก็คือกิดเดียนแทบไม่ได้ปรุง แต่เขาดื้อรั้นใช้สามัญสำนึกที่แข็งแกร่งและความคิดเชิงตรรกะในการพยากรณ์อากาศผ่านการทำอาหาร อาหารกลางวันอาจดูไม่น่ารับประทาน แต่รสชาติพอใช้ได้ หลังอาหารกลางวันทั้งสองคนเก็บข้าวของและมุ่งหน้าไปยังภูเขาเฮอร์มา ภูเขาเฮอร์มาอยู่ห่างจากคฤหาสน์ของพวกเขาโดยใช้เวลาขับรถหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนขึ้นรถแท็กซี่และมาถึงตีนเขาหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง ภูเขาเป็นจุดท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงสำหรับนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก เนลล์และกิเดโอนปีนขึ้นไปบนภูเขา ตอนเที่ยงที่ผ่านมาเล็กน้อยดวงอาทิตย์สว่างและเนื่องจากภูเขาอยู่ใกล้ทะเลลมทะเลพัดสบาย ๆ

เป็นเวลา 16:00 น. เมื่อพวกเขาเดินขึ้นไปได้ครึ่งทางแล้ว กิดเดียนออกกำลังกายและออกกำลังกายอยู่ตลอดเวลาดังนั้นการปีนเขาจึงไม่รุนแรงสำหรับเขา ในทางกลับกันเนลล์กำลังหายใจหนักและอ่อนเพลีย

“คุณยังไหวไหม?” กิดเดียนจับมือเธอและหยิบขวดน้ำจากกระเป๋าให้เธอ เนลล์รับมันมาแล้วรีบดื่มน้ำ เธอพยักหน้าและพูดว่า

“ฉันไหว” เธอมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงจุดสูงสุด เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองหยุดกลางคันและกลายเป็นเรื่องตลกของคนอื่น เนลล์กลั้นหายใจและรวบรวมแรงเพื่อปีนต่อไป กิดเดียนตามหลังเธอเพื่อที่เขาจะได้จับเธอได้หากเธอล้มลงและเขาไม่ต้องการให้เธอสังเกตเห็นการจ้องมองที่เยาะเย้ยในดวงตาของเขา

"ฮะ? นั่นคืออะไร” เนลล์ยืดร่างของเธอให้ตรงและชี้ไปที่ต้นไม้สีแดงเลือด

นักท่องเที่ยวหลายคนก็มุ่งหน้าไปที่ต้นไม้ กิดเดียนสังเกตสักพักก่อนที่เขาจะพูดว่า

“ผมไม่รู้ แต่ดูเหมือนว่ามีคนเทศน์ .. ” ความสนใจของเนลล์พุ่งปรี๊ด

“ไปดูกันเถอะ” ทั้งสองคนเดินไปเรื่อย ๆ และพบกับสระน้ำเล็ก ๆ

ด้านหลังสระน้ำมีต้นไทรขนาดใหญ่ปกคลุมด้วยแผ่นไม้สีแดง พระลูกวัดองค์น้อยอายุประมาณ 20 ปีนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เขาสวมกาสายะซอมซ่อและนั่งไขว่ห้าง ดูเหมือนว่าเขากำลังสวดมนต์และนั่งสมาธิอยู่ในจุดนั้น เนลล์ไม่เข้าใจสถานการณ์จึงถามกิดเดียนว่า

“เขากำลังทำอะไร?”