บทที่ 167 ลูกของพวกเรา

เนลล์เหลือบมองไปที่ล็อคและเห็นชื่อของพวกเขาถูกเขียนลงอย่างเรียบร้อย เธอกะพริบตาที่คำพูดที่สวยงามซึ่งเขียนโดยผู้ชายของเธอ หลังจากที่กิดเดียนเขียนชื่อของพวกเขาแล้วเขาก็สังเกตเห็นคนอื่น ๆ เขียนคำหวาน ๆ ลงบนกุญแจแห่งความรักเขาจึงเดินไปตามบรรยากาศและถามเนลล์ว่า

“คุณต้องการเพิ่มอะไรเล็กน้อยหรือไม่?” เนลล์ถามเขาว่า

“คุณคิดยังไง? เราควรเขียนอะไร?” กิดเดียนพบว่าตัวเองตกที่นั่งลำบาก

เขาไม่เคยเป็นคนที่หลงใหลและอ่อนไหวดังนั้นเขาจะพูดคุยกับเธออย่างไพเราะเมื่อบรรยากาศนั้นเหมาะสมเท่านั้น อย่างไรก็ตามพวกเขาอยู่บนยอดเขา เขาพบว่ามันยากที่จะคิดหาอะไรที่หอมหวานในสถานที่นี้ กิดเดียนไม่อยากจะย้อนคำพูดของเขาอีกต่อไปเนื่องจากเขาเป็นคนที่แนะนำดังนั้นเขาจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะจดคำพูดที่ผุดขึ้นมาในใจอย่างรวดเร็ว

เนลล์ขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูสิ่งที่เขาเขียน: นอนที่นี่ตลอดไป!

'โอเค! คุณลีย์ คุณเขียนอะไรบางอย่างจริงๆ! '

กิดเดียนแขวนแม่กุญแจไว้ที่สะพานอย่างมีความสุข เนลล์มีเด็กร้อยล็อคอยู่ในมือ แต่กิดเดียนหยิบมันขึ้นมาหลังจากที่เขาแขวนล็อคแรกแล้ว เขาก็เขียนชื่อของพวกเขาบนล็อกและแขวนไว้ใต้กุญแจรักแรก

เนลล์ถามว่า

“คุณเขียนอะไร?”

"ชื่อ"

"ชื่อ? ชื่อใคร” เนลล์รู้สึกสับสน

“ชื่อลูกของเรา” เนลล์ไม่ได้กังวลมากเกินไปดังนั้นเธอจึงสันนิษฐานง่ายๆว่า กิดเดียนกำลังเขียนชื่อลูกในอนาคตของพวกเขา กิดเดียนล็อคแม่กุญแจที่สองแน่นและจับมือเธอไว้ เนลล์ดูแปลก ๆ เล็กน้อย แต่กิดเดียนไม่ได้ใส่ใจ

เมื่อพวกเขากลับไปที่ร้านอาหารที่พวกเขาทานอาหารเย็นพวกเขาถามไปรอบ ๆ และรู้ว่าข่าวลือจากอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับฝนดาวตกเป็นเรื่องจริง หอดูดาวดาราศาสตร์ได้ออกแถลงการณ์ว่าคืนนี้จะมีฝนดาวตก หลายคนปีนขึ้นไปบนยอดเขาก่อนหน้านี้และตั้งเต็นท์เพื่อรอให้ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติเกิดขึ้น ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาดูฝนดาวตกด้วยกัน เมื่อไม่นานมานี้เองที่เขาพาเธอไปดูฝนดาวตกอีกรอบ

อย่างไรก็ตามเนื่องจากพวกเขามาที่นี่แล้วและบังเอิญได้พบกับโอกาสนี้จึงไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะมองไม่เห็น ความเศร้าโศกของเนลล์จางหายไปทันทีเมื่อพวกเขาวิ่งไปที่ยอดเขาเพื่อดูฝนดาวตก ฝนดาวตกยังไม่ปรากฏ แต่ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนส่วนใหญ่เป็นคู่รัก นอกจากนี้ยังมีครอบครัวสามคนนั่งอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มและพูดคุยกันอย่างมีความสุข

“ฉันหวังว่าเราจะมีกล้องดูดาวฉันพนันได้เลยว่าเราจะต้องมีวิวดีขึ้น” เนลล์ถอนหายใจ กิดเดียนได้ยินเธอถึงกับเลิกคิ้ว เขาชี้ไปที่แผงขายของที่อยู่ห่างออกไป

“ผมคิดว่ามีคนขายของที่นั่น”

"จริง ๆ? อยากไปดูไหม?” กิดเดียนพยักหน้า พวกเขาสองคนมุ่งหน้าไปที่คอกม้า แต่แผงขายของมีเพียงกล้องโทรทรรศน์ราคาถูกและมีหมัดเท่านั้น เจ้าของแผงขายของเห็นพวกเขาอายุยังน้อยและมีเกียรติ เขาเชื่อว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่ร่ำรวยดังนั้นเขาจึงใช้ความพยายามอย่างมากในการเสนอขายของเขา

เขากล่าวว่าฝนดาวตกจะมาในไม่ช้าก็เร็วคืนนี้และกล้องโทรทรรศน์ของเขาจะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่ชัดเจนและสวยงามยิ่งขึ้น เนลล์เป็นมือสมัครเล่นในเรื่องนี้เธอจึงปล่อยให้กิดเดียนพูดทั้งหมด

กิดเดียนเริ่มเลือกจากตัวเลือกที่มีให้ เขาเลือกไม่กี่อย่างและไม่ได้ถามราคาเขาก็เปิดทั้งหมด จากนั้นเขาก็ถอดชิ้นส่วนเหล่านั้นอย่างชำนาญและประกอบขึ้นใหม่ตามความต้องการของเขา เขารวดเร็วและชำนาญ ก่อนที่เจ้าของร้านจะตอบสนอง กิดเดียน ได้นำกล้องโทรทรรศน์ออกไปสามถึงสี่ตัว เจ้าของมีความกังวล

“เฮ้ คุณชายถ้าคุณไม่ต้องการซื้ออย่าเปิดของของฉัน! ฉันจะขายที่เหลือได้อย่างไรถ้าคุณเปิดทั้งหมด” กิดเดียนสงบสติอารมณ์และกล่าวว่า

“ส่วนที่เหลือเป็นของที่น่ารังเกียจขาดคุณสมบัติดังนั้นจึงไม่มีอันตรายใด ๆ ที่จะไม่ขายให้กับผู้คน” เจ้าของคอกม้ายิ่งกังวลมากขึ้น เขาต้องการให้เหตุผลกับ กิดเดียน แต่ กิดเดียน ได้ประกอบกล้องโทรทรรศน์ของเขาแล้วและเริ่มทดสอบมัน

แม้ว่าเอฟเฟกต์จะน้อยกว่าที่เหมาะสม แต่เขาก็มีตัวเลือกฮาร์ดแวร์ที่ จำกัด นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาทำได้อย่างน้อยก็ดีกว่าคนอื่น ๆ ที่ลดราคา เขาหาเงินและจ่ายเงินให้กับเจ้าของสำหรับกล้องดูดาวและเบาะเสริม จากนั้นเขาก็จับมือของเนลล์และออกจากแผงขายของ กิดเดียน พาเนลล์ไปยังจุดที่กว้างขวาง เขาวางเบาะลงที่พื้นแล้วทั้งสองคนก็นั่งลง

เนลล์ทดสอบกล้องโทรทรรศน์ที่เขาประกอบ แต่เธอไม่สังเกตเห็นอะไรที่แตกต่าง กิดเดียน บอกให้เธอรอให้ฝนดาวตกปรากฏ จากนั้นเธอจะรู้ถึงความแตกต่างของกล้องโทรทรรศน์นี้กับกล้องอื่น ๆ เนลล์วางกล้องโทรทรรศน์ไว้ข้าง ๆ พวกเขาสองคนรออย่างอดทนขณะนั่งบนเบาะ

“เฮ้ ฉันได้ยินมาว่าความปรารถนาของคุณในช่วงฝนดาวตกจะเป็นจริง คุณต้องการอะไร?” เนลล์สะกิดกิดเดียนด้วยศอก กิดเดียนยิ้ม