บทที่ 169 เซอร์ไพรส์สำหรับเธอ

ในที่สุดชายคนนั้นก็ดูมีความสุขมากขึ้น อาหารค่ำเกิดขึ้นภายใต้บรรยากาศที่อบอุ่นและเงียบสงบและจบลงด้วยแสงสุดท้ายที่หายไปเหนือขอบฟ้าราวกับว่าท้องฟ้าที่ร้อนแรงถูกดับลงด้วยความมืดที่มาถึง พวกเขาใช้เวลาอีกสองวันในเมืองและในไม่ช้าก็ถึงเวลาที่พวกเขาต้องเดินทางกลับ

ในวันสุดท้ายเนลล์ไม่ได้จัดแผนการใด ๆ สำหรับทั้งสองคน กิดเดียนออกไปในตอนบ่าย เขาบอกว่าเขามีบางอย่างที่ต้องจัดการ เนลไม่ได้กังวลมากเกินไป แต่เมื่อเวลาเกือบ 18.00 น. ผู้ชายของเธอก็ยังไม่กลับมา เธอเริ่มมีความกังวล

ท้ายที่สุดเธออยู่ในเมืองอื่นประเทศอื่นและที่สำคัญเธอโทรไปสองสามครั้งและไม่มีใครโทรผ่านเลย เนลเริ่มกระวนกระวายและประหม่า ตอนนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เธอรีบตอบ แต่คนที่เรียกเธอคือแนนซี่ผู้คุ้มกันของเธอ แนนส่งเสียงประหม่าที่ปลายสาย

“คุณผู้หญิงมีบางอย่างเกิดขึ้น สามีของคุณเขาได้รับบาดเจ็บ”

"อะไร?!"

“มันค่อนข้างจริงจัง ฉันไม่คิดว่าจะบอกคุณได้ว่าเกิดอะไรขึ้นทางโทรศัพท์ กรุณามาตอนนี้ เราอยู่ทางด้านตะวันออกของชายหาด” แนนก็วางสายโทรศัพท์

เนลล์ไม่ได้ขอที่อยู่ที่แน่นอน ใบหน้าของเธอซีดเซียวขณะที่เธอจ้องไปที่โทรศัพท์ของเธอ

'กิดเดียนเจ็บ? เกิดอะไรขึ้น? ฉันคิดว่าเขามีบางอย่างที่ต้องดูแล? เขาจะน้อยใจทำไม ถ้าเป็นแค่แผลเนื้อแนนซี่คงไม่กลัวขนาดนี้เขาต้องบาดเจ็บสาหัสแน่!'

เนลล์ไม่มีเวลาคิดอีกต่อไป เธอรีบวิ่งออกจากคฤหาสน์ที่มีเพียงโทรศัพท์ของเธอ เธอไม่ได้รำคาญที่จะเอากระเป๋าของเธอ แนนซี่บอกเธอทางโทรศัพท์ว่ากิดเดียนบาดเจ็บที่ชายหาดด้านตะวันออก แต่ไม่ได้บอกเธอว่าอยู่ที่ไหนเธอจึงมุ่งหน้าไปยังทิศทางนั้นและมองไปรอบ ๆ อย่างใจจดใจจ่อ โชคดีที่คฤหาสน์ของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากชายหาด

หลังจากนั้นไม่นานเนลล์ก็มาถึง แต่สิ่งที่เธอเห็นคือทะเลที่ไร้ขอบเขตและชายหาดที่เงียบสงบ ไม่มีแม้แต่วิญญาณสักดวงเดียวนับประสาอะไรกับร่างผู้ชายของเธอ เธอขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ เธอโทรหาแนนซี่อย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เธอจะกดโทรออกเสียง "ปัง"

ดังอยู่ข้างหลังเธอ ด้วยความตกใจเธอหันไปรอบ ๆ และสังเกตเห็นแพเก่าบนชายหาดเกิดระเบิดขึ้น จากนั้นหุ่นยนต์สีเงินตัวเล็กสูงเท่าน่องของเธอเดินออกจากที่เกิดเหตุและมุ่งหน้าไปหาเธอ

เนลล์ตกใจมาก เมื่อการระเบิดทำให้จิตใจของเธอว่างเปล่า ก่อนที่เธอจะสามารถตอบสนองได้อย่างถูกต้องหุ่นยนต์ก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้วและมันก็ยกแขนขึ้นมาหาเธอพร้อมกับส่งจดหมายให้เธอ เนลล์ยังคงหวาดกลัวเมื่อเธอได้รับจดหมายโดยไม่รู้ตัว จากนั้นหุ่นยนต์ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่น่าฟังว่า

“เลี้ยวซ้ายเดินตรงไป เขารอคุณอยู่ที่นั่น” เนลล์ตกใจอีกครั้ง

'เขา? เขาเป็นใคร?' การคาดเดาเริ่มเติมเต็มความคิดของเธอ แต่เธอไม่สามารถระบุสถานการณ์ที่แน่นอนได้ เธอเปิดจดหมายอย่างรวดเร็วและเห็นลายมือที่แข็งแกร่ง จะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น?

“เลี้ยวซ้ายเดินตรงไป”

ข้อความอาจสั้น แต่เธอจำลายมือของเขาได้ในแวบแรก จนถึงจุดนี้เธอไม่รู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายของเธอพยายามทำอะไร? เธอไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือจะหัวเราะ แต่ในขณะเดียวกันความกังวลและความกังวลในใจก็จางหายไป เธอทำตามคำแนะนำบนจดหมายและเลี้ยวซ้าย

ชายหาดเป็นรูปครึ่งวงกลมล้อมรอบภูเขาเฮอร์มาและอาจเป็นเพราะมีคนมาเคลียร์สถานที่นั้นไม่มีใครอยู่ที่ชายหาดอีกแล้ว เธอเดินไปตามหาดทรายในขณะที่หัวใจของเธอก็รู้สึกหวานและกระวนกระวายในเวลาเดียวกัน

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็มาถึงตีนเขาและเธอก็มาถึงจุดสิ้นสุดของชายหาดแล้ว อีกต่อไปและเธอจะต้องว่ายน้ำกับฝูงปลา

เธอมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบผู้ชายของเธอที่ไหนเลย เธอรับโทรศัพท์ของเธอและต้องการจะโทรหาเขาจากนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอตอบอย่างประหม่า สิ่งแรกที่เธอได้ยินคือ