บทที่ 170 ตกแต่งด้วยมือของเขาเอง

สิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตคือทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเป็นแผนของ เคย์ซันเองและเขาคนเดียว ทั้งการออกแบบชุดของประดับในเรือสำราญการเลือกแหวนและเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ในตอนกลางคืนเขาทำทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีใครช่วย

แม้ว่าเขาจะค่อนข้างแข็งกระด้างในแง่ของความรัก แต่เขาก็ยังสามารถประสบความสำเร็จได้มากมายหากเขาทุ่มเทใจในการทำบางสิ่งเพื่อเธอ ไม่นานเนลล์ก็แต่งหน้าเสร็จ นักออกแบบและช่างแต่งหน้าช่วยเธอแต่งตัว เนลล์ยืนนิ่งและปล่อยให้นักออกแบบช่วยเธอใส่ชุด ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็ทำให้เธอได้รับสิ่งที่ดีที่สุดและเธอก็ถามว่า

“วันนี้มีโอกาสอะไร? ทำไมฉันถึงแต่งตัว? ฉันจำไม่ได้ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ” นักออกแบบคนหนึ่งยิ้มให้เธออย่างมีเลศนัย แต่ไม่ได้บอกอะไรเธอ

“ฉันขอโทษคุณลีย์ เราไม่สามารถพูดอะไรได้มิฉะนั้นคุณลีย์จะตำหนิเรา” ช่างแต่งหน้าอีกคนยิ้มและพูดว่า

“พักผ่อนเถอะเดี๋ยวจะรู้เอง” เนลล์รู้ตัวว่าช่างแต่งหน้าพูดถูก หากพวกเขาไม่ต้องการเปิดเผยอะไรเธอก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกันดังนั้นเธอจึงยอมแพ้อย่างไร้ประโยชน์ในการค้นหาความจริง

หลังจากแต่งตัวแล้วเธอก็มองเข้าไปในกระจกและเห็นหญิงสาวหน้าตาหวาน ภาพสะท้อนของเธอทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย ดีไซเนอร์ยิ้มและกล่าวว่า

“คุณดูสวยมากในชุดนี้ รสชาติของคุณลีย์นั้นยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เคยมีมา” เนลล์ประหลาดใจเล็กน้อย

“เขาเลือกชุดนี้เองเหรอ?”

"เขาทำชุดนี้เป็นผลงานของ แฟรงค์ ดีไซเนอร์ระดับโลก มิสเตอร์ลีย์ คิดแบบร่างขึ้นมาเองและ แฟรงก์ก็ทำให้มันมีชีวิตขึ้นมาด้วยทักษะที่โดดเด่นของเขา” เนลล์ตกตะลึง ถ้าเธอจำไม่ผิดกิดเดียนง่วนอยู่กับการทำงานล่วงเวลาหรือเดินทางเพื่อติดต่อธุรกิจและเมื่อเขากลับมาทั้งสองคนก็มาเที่ยวครั้งนี้ เขาไม่ควรมีเวลาออกแบบชุดนี้นับประสาอะไรกับการเตรียมทั้งหมดนี้

อย่างไรก็ตามเนื่องจากช่างแต่งหน้าและนักออกแบบไม่ต้องการเปิดเผยความจริงเธอจึงไม่ถามอีกต่อไป

หลังจากที่เธอแต่งตัวแล้วนักออกแบบก็เพิ่มสร้อยคอให้เธอก่อนจะพาเธอออกไป ผู้ชายของเธอกำลังรอเธออยู่ข้างนอกและเมื่อเธอก้าวออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าดวงตาของเขาก็ส่องประกาย เขาต้องยอมรับว่าเนลล์ดูเหมือนหุ่นมีชีวิตขึ้นมา

รูปร่างที่สูงและเพรียวของเธอ ร่างกายที่ได้สัดส่วนอย่างสมบูรณ์แบบ ผิวสีขาวราวกับหิมะ เสน่ห์ของเธอทุกชิ้นเสริมด้วยชุดสีชมพูทำให้เธอดูน่ารักเป็นพิเศษโดยเฉพาะแก้มสีชมพูที่สามารถทำให้หัวใจเต้นแรงได้

กิดเดียนยิ้มกว้างและขึ้นไปจับมือเธอ เขากล่าวกับช่างแต่งหน้าและนักออกแบบว่า

“ขอบคุณสำหรับงานของคุณ” เขาพยักหน้าและช่างแต่งหน้าและนักออกแบบก็ออกไป

หลังจากพวกเขาออกไปเนลล์ มองไปที่ผู้ชายของเธอและรู้ว่าเขาเปลี่ยนเป็นชุดอื่นแล้ว เขาเปลี่ยนจากทักซิโด้สีขาวราวกับหิมะเป็นชุดสูทสีดำแบบเป็นทางการพร้อมดีไซน์หางแฉก ชายคนนี้สูงและแข็งแรงอยู่แล้วและชุดสูทสีดำทำให้เขามีอารมณ์ที่มีเกียรติราวกับว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะถามว่า

“คุณกำลังทำอะไรอยู่? เป็นเรื่องลึกลับและเรื่องต่างๆ? แล้วทำไมเราถึงแต่งตัวเป็นทางการจัง? วันนี้มีงานสำคัญอะไรบ้างที่เราต้องเข้าร่วม” กิดเดียนทัดผมไว้ข้างหูอย่างรักใคร่และพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“คืนนี้มีงานสำคัญจริง ๆ” เนลล์เบิกตากว้างอย่างสงสัยและถามว่า

“นั่นอะไร?” กิดเดียนเลิกคิ้วใส่เธอ

“คุณจะรู้เร็ว ๆ นี้” จากนั้นเขาก็จับมือเธอแล้วออกไปข้างนอก เนลล์ทำตามผู้นำชายของเธออย่างเชื่อฟังและเนื่องจากเขาไม่ต้องการเปิดเผยอะไรมากความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็เริ่มไม่สามารถควบคุมได้ เธอถามอย่างสงสัยระหว่างทาง

"เราจะไปไหนกัน" กิดเดียนมองเธออย่างรักใคร่และชี้ไปที่นาฬิกาบนข้อมือของเขา