บทที่ 171 ทางช้างเผือก

บอกตามตรงเนลล์กลัวจนต้องหลับตาลงเมื่อได้สติ

ท้ายที่สุดหลังจากที่ประสบความเจ็บปวดในชีวิตที่ผ่านมา จิตใต้สำนึกของเธอทำให้เธอระวังในทุกสิ่งรอบตัว

เธอรู้สึกดีขึ้นเมื่อมองเห็น แต่เมื่อเธอได้สติเธอหลับตาโดยไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวของเธอ ความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอก็จะคืบคลานออกมาทันที

ดังนั้นการหลับตาต่อหน้าเขาและมอบความไว้วางใจของเธอให้กับเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจแสดงให้เห็นถึงการตัดสินใจและความละเอียดรอบคอบของเธอ

ชายหนุ่มของเธอสังเกตเห็นมือของเธอสั่น เขาดึงมือของเธอให้เข้ามาใกล้ร่างกายกับเขา “หนาวไหม?”

เธอส่ายหัว

เธอเม้มริมฝีปากและกลืนน้ำลายอย่างกังวลใจ ในท้ายที่สุด เธอก็อดจะถามออกไปด้วยความกังวลไม่ได้ “คุณจะทิ้งฉันไปไหม?”

“ไม่” เสียงของชายคนนั้นฟังดูหนักแน่นและทำให้เธอวางใจ

ตราบใดที่เธออยู่กับเขา เธอไม่ต้องกลัวสิ่งใด

ในไม่ช้าลมก็พัดแรงขึ้นและเสียงลมก็ดังเข้าใกล้มากขึ้น เธอรู้ว่ามันมาจากที่จอดเฮลิคอปเตอร์

ทันใดนั้นเอง เธอเสียการทรงตัวเมื่อบางอย่างดึงเธอออกจากกลุ่ม เธอร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจ

เมื่อเธอรู้สึกตัว เธอตระหนักได้ว่าผู้ชายของเธออุ้มเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา

เธอไม่ได้ลืมตาขึ้น แต่เธอเกาะคอเสื้อของผู้ชายคนนั้นเอาไว้แน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือด

กิดเดียนถามด้วยเสียงทุ้ม “คุณยังกลัวอยู่ใช่ไหม?”

เนลล์นิ่งไป เธอตระหนักได้ว่ากิดเดียนสัมผัสได้ถึงความกลัวที่เอ่อล้นออกมาจากหัวใจของเธอในดวงตาของเขา

เธองอตัวของเธอเล็กในอ้อมแขนของเขา ความมั่นใจของเขาและความเข้มแข็ง กลิ่นของเขาที่ปลายจมูกของเธอทำให้เธอผ่อนคลาย

เธอพบว่าเธอไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนเมื่อก่อน

เนลล์ยิ้มและส่ายศีรษะของเธอ

ชายหนุ่มจูบริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา และพูดเสียงเบาเป็นกระซิบว่า “เชื่อผม”

“อืมมม”

ชายหนุ่มอุ้มเธอและเดินไปข้างหน้า

เธอรู้สึกได้ว่าเขาอุ้มเธอไปที่เฮลิคอปเตอร์ และทันใดนั้นเองทุกอย่างก็เงียบลงยกเว้นเสียงหมุนวนจากใบพัด

เขานั่งลงหลังจากที่พวกเขาขึ้นเครื่อง แต่เขาไม่ได้ปล่อยเธอลง เขาให้เธอนั่งลงบนตักของเขาแทน

เนลล์รู้สึกเขินอาย เธออยากจะลืมตาของเธอขึ้น แต่เมื่อขนตาของเธอขยับ เธอได้ยินเสียงดุของเขาดังขึ้น

“อย่าขยับ”

เธอนิ่งไปทันทีและไม่กล้าแม้แต่จะขยับเปลือกตา ความอยากรู้อยากเห็นในใจของเธอก่อนตัวมากขึ้น

‘เขากำลังจะพาเธอไปไหน?’

ไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้แม้ว่าเฮลิคอปเตอร์จะบินออกไปแล้วก็ตาม

เธอรู้สึกได้ถึงแรงโน้มถ่วงที่สูญเสียไปเมื่อเฮลิคอปเตอร์ขึ้นบิน เพราะผู้ชายคนนั้นอุ้มเธอเอาไว้ในอ้อมแขนเธอจึงไม่กลัว

มันเงียบมีเพียงเสียงจากใบพัดอย่างต่อเนื่อง แต่เธอก็สามารถได้ยินเสียงเป็นครั้งคราว

จากนั้นเฮลิคอปเตอร์ก็ออกบินไปเรื่อย ๆ

เนลล์ไม่รู้ว่ากิดเดียนกำลังจะพาเธอไปที่ไหน ที่เธอสามารถทำได้ในตอนนี้คือหลับตาและรอคอยอย่างอดทน

พูดตามความจริงเธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ในหัวใจของเธอรอคอยที่จะพบกับความประหลาดใจครั้งใหญ่

เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปและจะมีเซอร์ไพร์สอะไรที่รอเธออยู่

ประมาณ 10 นาทีต่อมา เฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดในที่สุด

การเดินทางใช้เวลาไม่นานนัก แต่เพราะเธอปิดตาของเธอเอาไว้ เธอจึงรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานพอสมควร

เขาอุ้มเธอลงจากเฮลิคอปเตอร์

เนลล์รู้สึกถึงลมหนาวที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ แต่ก็หายไปหลังจากนั้นเพียงไม่นาน สิ่งที่เข้ามาทดแทนลมหนาวคือกลิ่นหอมอบอุ่นและสดชื่น